Koszelnicki

Zakonny (Relig.) w Chrystusie Ojciec Michał Koszelnicki, Zakonu Braci Mniejszych św. Franciszka Obserwantów, gwardian konwentu łukowskiego, w imieniu własnym i konwentu łukowskiego, za którego ratyfikację ręczy, zdrowy, zeznał, iż urodzonego (Nob.) Stanisława Oknińskiego i urodzonego (Nob.) Kazimierza, syna, oraz ich sukcesorów kwituje z sumy stu złotych polskich – zasądzonej wraz z prowizją i karą (lucta), i do zapłaty nakazanej, dekretem obecnego urzędu wydanym w terminach skargowych (sądach spraw) w poniedziałek po święcie Wniebowzięcia Najchwalebniejszej Panny Marii Roku Pańskiego 1742, między tymże konwentem z jednej a kwitowanym z drugiej strony – a to dlatego, że zarówno suma pierwotna, jak i prowizja zostały mu rzeczywiście wypłacone. Kwituje go również ze sprawy i akcji urzędowej z tego tytułu wytoczonej oraz z rygoru wyżej opisanego dekretu; tenże proces kasuje.

Przed aktami niniejszymi grodzkimi łukowskimi stawiwszy się osobiście zakonny (Relig.) w Chrystusie ojciec Michał Koszelnicki, Zakonu Braci Mniejszych Obserwantów świętego Franciszka, konwentu łukowskiego, w asystencji sławetnego (Fam.) Jakuba Gundasiewicza [odczyt niepewny], syndyka tegoż konwentu, zdrów będąc na ciele i umyśle, zeznał, iż urodzoną (Gen.) Zuzannę, córkę zmarłego urodzonego (Gen.) Antoniego Krzeskiego, spłodzoną ze zmarłą urodzoną (Gen.) Marianną z Zarzeckich, córką urodzonego (Gen.) Jana Stanisława Zarzeckiego, wojskiego ziemi łukowskiej i wicestarosty grodzkiego łukowskiego, pierwszego małżeństwa zmarłego urodzonego (Gen.) Tomasza Domańskiego, a obecnie drugiego małżeństwa urodzonego (Gen.) Stanisława Borowskiego prawą małżonkę, tudzież Marcjana [odczyt niepewny], Wawrzyńca, Sebastiana i Kazimierza Domańskich, synów z pierwszym mężem spłodzonych, oraz ich sukcesorów — z sumy dwustu czterdziestu złotych polskich, na mocy ugody (komplanacji) zawartej, spisanej pod aktem i datą dnia 4 kwietnia roku Pańskiego 1742, a do akt urzędu niniejszego we wtorek po Przewodniej Niedzieli tegoż roku przez oblatę podanej — którą to sumę tenże wyżej wymieniony zmarły urodzony (Gen.) Zarzecki, wojski ziemi i wicestarosta grodzki łukowski, testamentem ostatniej woli swojej, spisanym pod aktem i datą dnia 15 kwietnia roku Pańskiego 1705 w dobrach Zarzec, a do akt urzędu niniejszego w poniedziałek po niedzieli Exaudi tegoż roku przez oblatę podanym, temuż konwentowi zapisał, a która to suma od czasu owego testamentu aż do roku tysiąc siedemset czterdziestego pierwszego pozostawała zatrzymana i do zapłacenia zabezpieczona — po rzeczywistej zapłacie rzeczonej sumy dwustu czterdziestu złotych polskich przez ręce urodzonego (Gen.) Stanisława Borowskiego, męża, w imieniu własnym oraz tegoż konwentu łukowskiego, za którego ratyfikację ręczy — kwituje. Nadto tęż samą sumę, sobie zapłaconą, temuż urodzonemu (Gen.) Stanisławowi Borowskiemu i jego prawnym sukcesorom, wraz z całym i zupełnym prawem do niej służącym, ustępuje i cedując przelewa, dając moc rzeczoną sumę dwustu czterdziestu złotych polskich od kogo prawnie należy windykować, zwindykowaną podnosić, z podniesionej kwitować i zwyczajną drogą prawa jej dochodzić.

Tenże [ojciec Michał Koszelnicki], w asystencji tejże osoby co wyżej, w imieniu własnym i całego rzeczonego konwentu, zdrów będąc na ciele i umyśle, zeznał, iż pracowitego (Labor.) Franciszka Kamińskiego, trzembowlickiego [odczyt niepewny], oraz jego sukcesorów — ze sprawy i akcji urzędowej wytoczonej do urzędu niniejszego względem sumy dwustu dwudziestu złotych polskich, pierwotnie i źródłowo przez zmarłego Kaznowskiego wielmożnemu (Magn.) Janowi Jezierskiemu, sędziemu ziemskiemu łukowskiemu, przed aktami niniejszymi zapisanej, następnie zaś przez tegoż wielmożnego (Magn.) Jezierskiego rzeczonemu konwentowi łukowskiemu w sobotę w wigilię święta świętych Apostołów Piotra i Pawła roku Pańskiego 1670 scedowanej, a już przez tenże konwent, za pośrednictwem kwitacji dokonanej przed aktami niniejszymi w poniedziałek po niedzieli Exaudi roku Pańskiego 1708, podniesionej i zaspokojonej — sprawy wszczętej i wniesionej po zaspokojeniu owej sumy — tudzież z kondemnaty w tym względzie uzyskanej na pewnych terminach, czyli sądach spraw urzędu niniejszego, w poniedziałek po święcie Wniebowzięcia Najchwalebniejszej Panny Maryi roku ubiegłego 1742 — kwituje, a kondemnatę tęż w całości kasuje.