Borowski

Przewielebny (Adm. Rev.) Ksiądz Franciszek de Boratyn Boratyński, prepozyt i oficjał łukowski, zdrowy, zeznał, iż urodzonych (Gen.) Stanisława i Zuzannę z Krzeskich – pierwszym małżeństwem żonę zmarłego urodzonego (Gen.) Tomasza Domańskiego, obecnie zaś drugim małżeństwem Borowską – małżonków, tudzież urodzonych (Nob.) Pawła Gołaskiego, Jana Zarzeckiego oraz Elżbietę, pozostałą wdowę po zmarłym urodzonym (Nob.) Wojciechu Zarzeckim, matkę, i Jana oraz Józefa, synów, Zarzeckich, jak też ich sukcesorów, kwituje z sum: urodzonych (Gen.) Borowskich – z trzystu sześćdziesięciu złotych; urodzonego (Nob.) Jana Zarzeckiego – z dwudziestu ośmiu złotych i sześciu groszy; Pawła Gołaskiego – z czterdziestu złotych i dwunastu groszy polskich; sukcesorów zaś zmarłego urodzonego (Nob.) Wojciecha Zarzeckiego – z siedemnastu złotych i dwudziestu dziewięciu groszy polskich; a to z tytułu zaległej dziesięciny należnej kościołowi parafialnemu łukowskiemu, zasądzonych dekretem kondescensyjnym wydanym przez obecny urząd na gruncie dóbr Zarzecz i wniesionym do akt obecnych na drodze oblaty, dnia dzisiejszego w akcie zawartym, jak również z kary tymże dekretem nakazanej – z powodu rzeczywistej zapłaty; rygor tegoż dekretu co do zapłaty kasuje. I zaraz potem, ponieważ wspomniany urodzony (Gen.) Stanisław Borowski i jego prawni sukcesorowie sumę trzystu sześćdziesięciu złotych polskich – należną zeznającemu tytułem dziesięciny, a obecnie przez tegoż urodzonego (Gen.) Borowskiego, dzierżącego posesję tychże dóbr, mocą wyżej przywołanego dekretu kondescensyjnego zapłaconą – uiścili, przeto całe i nienaruszone prawo swoje, do powyższego mu służące, ceduje mu wraz ze wszystkim; dając moc tęż sumę odbierać i od kogo z prawa będzie należało zwyczajną drogą prawa dochodzić.

Przed aktami niniejszymi grodzkimi łukowskimi stawiwszy się osobiście zakonny (Relig.) w Chrystusie ojciec Michał Koszelnicki, Zakonu Braci Mniejszych Obserwantów świętego Franciszka, konwentu łukowskiego, w asystencji sławetnego (Fam.) Jakuba Gundasiewicza [odczyt niepewny], syndyka tegoż konwentu, zdrów będąc na ciele i umyśle, zeznał, iż urodzoną (Gen.) Zuzannę, córkę zmarłego urodzonego (Gen.) Antoniego Krzeskiego, spłodzoną ze zmarłą urodzoną (Gen.) Marianną z Zarzeckich, córką urodzonego (Gen.) Jana Stanisława Zarzeckiego, wojskiego ziemi łukowskiej i wicestarosty grodzkiego łukowskiego, pierwszego małżeństwa zmarłego urodzonego (Gen.) Tomasza Domańskiego, a obecnie drugiego małżeństwa urodzonego (Gen.) Stanisława Borowskiego prawą małżonkę, tudzież Marcjana [odczyt niepewny], Wawrzyńca, Sebastiana i Kazimierza Domańskich, synów z pierwszym mężem spłodzonych, oraz ich sukcesorów — z sumy dwustu czterdziestu złotych polskich, na mocy ugody (komplanacji) zawartej, spisanej pod aktem i datą dnia 4 kwietnia roku Pańskiego 1742, a do akt urzędu niniejszego we wtorek po Przewodniej Niedzieli tegoż roku przez oblatę podanej — którą to sumę tenże wyżej wymieniony zmarły urodzony (Gen.) Zarzecki, wojski ziemi i wicestarosta grodzki łukowski, testamentem ostatniej woli swojej, spisanym pod aktem i datą dnia 15 kwietnia roku Pańskiego 1705 w dobrach Zarzec, a do akt urzędu niniejszego w poniedziałek po niedzieli Exaudi tegoż roku przez oblatę podanym, temuż konwentowi zapisał, a która to suma od czasu owego testamentu aż do roku tysiąc siedemset czterdziestego pierwszego pozostawała zatrzymana i do zapłacenia zabezpieczona — po rzeczywistej zapłacie rzeczonej sumy dwustu czterdziestu złotych polskich przez ręce urodzonego (Gen.) Stanisława Borowskiego, męża, w imieniu własnym oraz tegoż konwentu łukowskiego, za którego ratyfikację ręczy — kwituje. Nadto tęż samą sumę, sobie zapłaconą, temuż urodzonemu (Gen.) Stanisławowi Borowskiemu i jego prawnym sukcesorom, wraz z całym i zupełnym prawem do niej służącym, ustępuje i cedując przelewa, dając moc rzeczoną sumę dwustu czterdziestu złotych polskich od kogo prawnie należy windykować, zwindykowaną podnosić, z podniesionej kwitować i zwyczajną drogą prawa jej dochodzić.

Urodzeni (Gen.) Stanisław Borowski, w imieniu własnym oraz urodzonej (Gen.) Zuzanny z Krzeskich, małżonki, tudzież Wawrzyńca, Sebastiana i Kazimierza Domańskich, pasierbów swoich, z jednej strony, oraz Krzysztof Świderski, w imieniu własnym oraz Marianny z Niewęgłowskich, małżonki, tudzież Stanisława, Barbary i Ludwiki, dzieci swoich, z drugiej strony – za których wszystkich ratyfikację ręczą – zdrowi będąc, zeznali, iż oni wzajem i nawzajem siebie oraz swoich sukcesorów ze wszelkich spraw i akcji urzędowych, dotyczących pewnych pretensji oraz gwałtów, wzajemnie sobie wyrządzonych, przed urzędem niniejszym wszczętych i zamierzonych, ze wszystkich i każdej z osobna manifestacji, relacji, dekretów jakichkolwiek oraz zapisów w rejestrach zależnych, z jakiegokolwiek źródła pochodzących i po dzień dzisiejszy zaszłych – nie wyłączając dekretu kondescensyjnego, wydanego na gruncie dóbr [nazwa – odczyt niepewny] we środę nazajutrz po święcie Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny roku Pańskiego 1743 – kwitują (z zastrzeżeniem wszakże rygoru co do sumy pięćdziesięciu złotych polskich, w tymże dekrecie kondescensyjnym zamieszczonego), a protestacje, relacje i dekrety jakiekolwiek wraz z kondemnatami jakimikolwiek kasują, w całości i z całym postępowaniem.

[Podpis:] Krzysztof Świderski ręką własną

Urodzeni (Gen.) Wawrzyniec, Sebastian i Kazimierz Domańscy, zmarłego urodzonego (Gen.) Tomasza Domańskiego ze zmarłą urodzoną (Gen.) Zuzanną z Krzeskich w pierwszym małżeństwie spłodzeni synowie – ona zaś po zmarłym Domańskim w drugim małżeństwie żona urodzonego (Gen.) Stanisława Borowskiego, z którym w młodszym łożu dzieci spłodziła – z jednej, a urodzony (Gen.) Stanisław Borowski z drugiej strony, zdrowi będąc, zeznali, iż oni – dla ułożenia i ostatecznego rozstrzygnięcia wszelkich pretensji, z jakiegokolwiek tytułu między nimi obustronnie wyrosłych – obierają, ustanawiają i uroczyście przyjmują za sędziego najwyższego i superarbitra wielmożnego (Magn.) Krzysztofa a Gołąbki Jezierskiego, starostę grodeckiego, dając mu i przyznając, wraz z dwoma arbitrami stawianymi po dwóch z każdej strony, pełną moc i zupełną władzę:

zjechania na grunt dóbr [nazwa wsi w rękopisie wykreślona] we wtorek po święcie Nawrócenia św. Pawła Apostoła w roku przyszłym 1744 [28 stycznia 1744] i tam rzecz zakończenia; poznania i rozstrzygnięcia darowizn obu stron, praw, zapisów i dokumentów; przeprowadzenia dochodzenia co do sum oraz rzeczy ruchomych i samoruchomych, tak po zmarłym urodzonym (Gen.) Tomaszu Domańskim, jak i po urodzonym (Gen.) Borowskim, oraz nakazania zwrotu temu, komu się należy; i rozstrzygnięcia wszystkich i poszczególnych pretensji obu stron tak, aby nic nie zostało na przyszłość nieoczyszczone.

Obiecując przy tym i zobowiązując się, iż to wszystko, cokolwiek przez rzeczonych superarbitra i arbitrów zostanie osądzone i za słuszne oraz sprawiedliwe rozstrzygnięte, przyjmą za ważne i miłe oraz pochwalą – a to pod szkodami ziemskimi, na proste słowo, wskazując do odpowiadania sąd urzędu niniejszego.

[Zeznający] pisma nieświadomi.