Szczuka

Wielmożny (Magn.) Michał Lisicki, łowczy ziemi drohickiej, zdrowy, zeznał, iż mocą specjalnej plenipotencji, danej mu przez Przewielebnego (Adm. Rev.) Księdza Michała Krasowskiego, kanonika warszawskiego, wobec akt grodzkich drohickich w środę w wigilię święta Najświętszego Ciała Chrystusa Pana Roku Pańskiego 1742 – dla dokonania niżej opisanych czynności – kwituje od zaraz i w rzeczy samej Jaśnie Wielmożnych (Illustr.) Eustachego i Mariannę z Kątskich Potockich, starostów tłumackich i dubieńskich, małżonków, oraz ich sukcesorów z sumy dziesięciu tysięcy złotych polskich. Suma ta wynikała ze skryptu ręcznego, danego w Radzyniu dnia 4 sierpnia Roku Pańskiego 1733 przez Jaśnie Wielmożną (Illustr.) Konstancję Szczukową, podkanclerzynę Wielkiego Księstwa Litewskiego, na rzecz i osobę Jaśnie Wielmożnego (Illustr.) Antoniego hrabiego Butlera, starosty preńskiego, jej ręką podpisanego, a wniesionego do akt obecnego urzędu na drodze oblaty w sobotę po święcie świętych Apostołów Piotra i Pawła tegoż roku 1733; następnie zatwierdzonego w aktach grodzkich warszawskich przez oblatę Jaśnie Wielmożnego (Illustr.) Cetnera, w imieniu własnym i Jaśnie Wielmożnej (Illustr.) Wiktorii ze Szczuków, jego małżonki, jako prawnej sukcesorki zmarłej podkanclerzyny litewskiej, we wtorek w oktawie święta Bożego Ciała tegoż roku 1733 – dany temuż Wielmożnemu (Magn.) Butlerowi do zapłaty wraz z zabezpieczoną prowizją. Dalej przez tegoż Wielmożnego (Magn.) Marka Antoniego Butlera, starostę preńskiego, została ona scedowana wspomnianemu Przewielebnemu (Adm. Rev.) Księdzu Michałowi Krasowskiemu, kanonikowi warszawskiemu, na mocy inskrypcji urzędowej uczynionej i zatwierdzonej w poniedziałek po niedzieli Jubilate Roku Pańskiego 1733. Następnie zaś dekretem sądów zwyczajnych generalnych Trybunału Koronnego Lubelskiego, wydanym w środę po święcie św. Marcina Biskupa Roku Pańskiego 1741, w sprawie między tymże Przewielebnym (Adm. Rev.) Księdzem Krasowskim, kanonikiem warszawskim, powodem, z jednej strony, a Jaśnie Wielmożną (Illustr.) Marianną z Kątskich Potocką, starościną tłumacką – wówczas jeszcze w stanie panieńskim, w asystencji Jaśnie Wielmożnego (Illustr.) Potockiego, starosty lwowskiego, opiekuna – pozwaną, z drugiej strony, została wraz z prowizjami za lata w dekrecie wyrażone oraz z karą (lucta) czternastu grzywien polskich przysądzona rzeczonemu Księdzu Krasowskiemu. Obecnie zaś, ponieważ Jaśnie Wielmożny (Illustr.) Eustachy Potocki, starosta tłumacki, do rąk zeznającego jako specjalnego plenipotenta rzeczywiście i skutecznie, zgodnie z myślą przywołanego dekretu trybunalskiego, wypłacił ją wraz z prowizjami i karą – zeznający kwituje; kasuje też rygor tegoż dekretu, manifestację uczynioną w terminie zawitym wobec akt obecnych wraz z publikacją kary banicji oraz następującą po niej kondemnatę. Nadto całe i nienaruszone prawo swoje do wspomnianej sumy dziesięciu tysięcy złotych polskich oryginalnej wraz z prowizjami i karą – jako w całości wypłaconych – ustępuje i przelewa, ze wszystkimi warunkami prawnymi, punktami, klauzulami, artykułami, więzami, zakładem i obwarowaniami, przenosząc je w pełni na osobę Jaśnie Wielmożnego (Illustr.) Potockiego, starosty tłumackiego, jako cesjonariusza, i oczyszczając dobra jego małżonki.

Wielmożni (Magn.) Konstancja z Podowskich Dąbrowska, zmarłego wielmożnego (Magn.) Władysława Dąbrowskiego, podkomorzego wileńskiego, małżonka pozostała wdowa, matka, oraz Stanisław Dąbrowski, podczaszy liwski, wicepułkownik wojsk Jego Królewskiej Mości, syn – z wyżej wspomnianym zmarłym wielmożnym (Magn.) Władysławem Dąbrowskim przed zmianą stanu świeckiego na duchowny w prawowitym łożu spłodzony, a zmarłego jaśnie wielmożnego (Illustr.) i przewielebnego (Adm. Rev.) (Illustr. et Religiosiss.) Michała Dąbrowskiego, kawalera maltańskiego, synowiec i po tymże ojcu oraz stryju jedyny prawowity sukcesor – zdrowi będąc, zeznali, ustępując,

iż oni wielmożną (Magn.) Marię z Kątskich – zmarłych wielmożnych (Magn.) Jana Stanisława dwojga imion i Wiktorii ze Szczuków Kątskich, małżonków, w pierwszym łożu prawowicie zrodzoną córkę, wielmożnej (Magn.) Konstancji ze Złotego Potoku Szczukowej, podkanclerzyny Wielkiego Księstwa Litewskiego, wnuczkę, a wielmożnego (Magn.) Eustachego Potockiego, starosty tłumackiego i dubieńskiego, prawowitą małżonkę, jedyną sukcesorkę i dziedziczkę – oraz jej następców kwitują z dwóch sum, a mianowicie:

z pierwszej – siedmiu tysięcy ośmiuset ośmiu talarów bitych (imperiałów) i ośmiu groszy polskich: naprzód zapisem dłużnym przed aktami grodzkimi warszawskimi w środę po święcie św. Piotra w Okowach roku 1718 [3 sierpnia 1718] na sumę trzech tysięcy stu pięćdziesięciu ośmiu talarów bitych – przez zmarłą wielmożną (Magn.) Konstancję ze Złotego Potoku Szczuczynę, podkanclerzynę litewską, wdowę po zmarłym wielmożnym (Magn.) Stanisławie Szczuce, podkanclerzym litewskim, babkę teraźniejszej kwitowanej – sukcesorom zmarłego wielmożnego (Magn.) Władysława Dąbrowskiego, podkomorzego wileńskiego, zeznanym; a następnie zapisem dalszym na sumę czterech tysięcy sześciuset pięćdziesięciu tychże talarów bitych, przy umocnieniu urzędownym niżej opisanego kontraktu przez tęż podkanclerzynę litewską zmarłemu jaśnie wielmożnemu (Illustr.) Michałowi Dąbrowskiemu, kawalerowi maltańskiemu, zabezpieczonym;

a także z kontraktu obligatoryjnego, zawartego między tąż wielmożną (Magn.) Konstancją Szczuczyną z jednej a wyżej wspomnianym zmarłym Michałem Dąbrowskim, kawalerem maltańskim – imieniem własnym i zeznającego – z drugiej strony, sporządzonego i datowanego w Warszawie dnia 24 października tegoż roku 1718, rękami kontrahentów podpisanego, w aktach warszawskich w sobotę po święcie św. Mateusza Apostoła tegoż roku [24 września 1718] umocnionego urzędownie, a do akt niniejszych grodzkich starościńskich łukowskich w roku 1736 sposobem oblaty podanego, włącznie –

a to sposobem zabezpieczenia na dobrach Branica, Wola Bezwola i Zbytków [odczyt niepewny], w województwie lubelskim, w ziemi zaś łukowskiej leżących; które to sumy, licząc imperiał po osiem złotych bieżącej w Królestwie monety, czynią sześćdziesiąt dwa tysiące czterysta sześćdziesiąt cztery złote i osiem groszy polskich;

z drugiej zaś – siedmiuset dwudziestu czterech czerwonych złotych węgierskich, trzystu czterdziestu sześciu talarów i dwóch złotych, tudzież tysiąca siedmiuset trzydziestu pięciu tynfów i dwóch szóstaków, przez wspomnianą wielmożną (Magn.) Wiktorię ze Szczuków, drugiego małżeństwa Cetnerową, kuchmistrzynię koronną, skryptem ręcznym danym w Warszawie dnia 16 października Roku Pańskiego 1739, a do akt niniejszych łukowskich w czwartek w przeddzień święta św. Michała Archanioła roku 1741 [28 września 1741] sposobem oblaty podanym, u tegoż jaśnie wielmożnego (Illustr.) Michała Dąbrowskiego, kawalera maltańskiego, wyżej wspomnianego stryja, zaciągniętych i do zapłaty wraz z prowizją tymże skryptem zabezpieczonych;

tudzież z testamentu ostatniej woli, przez tegoż jaśnie wielmożnego (Illustr.) stryja sporządzonego w komandorii łomaskiej dnia 26 listopada Roku Pańskiego 1740, w aktach konsystorza janowskiego [odczyt niepewny] umocnionego urzędownie, a do akt urzędu niniejszego w poniedziałek po święcie Trzech Króli roku 1741 [9 stycznia 1741] sposobem oblaty podanego –

wraz z prowizją od sumy kapitalnej osiemnastu tysięcy złotych, piętnastu groszy i jednego szeląga polskiego, liczoną od terminu w tymże skrypcie do zapłaty oznaczonego, to jest od święta Narodzenia św. Jana Chrzciciela roku 1734, wedle wyroków trybunalskich, do podobnego święta roku 1744, w połowie, a obecnie do dnia dzisiejszego za dwa lata w całości przypadającą i obliczoną, sprowadzoną do sumy dziewięciu tysięcy pięciuset złotych polskich, przez tęż wielmożną (Magn.) kwitującą z sumy stanowiącej cenę dóbr Branica z przyległościami podniesioną –

które to sumy kapitalne i prowizyjne, razem obliczone na dziewięćdziesiąt tysięcy trzysta sześćdziesiąt cztery złote, dwadzieścia trzy grosze i jeden szeląg polski, zostały im obecnie rzeczywiście i skutecznie wypłacone;

tudzież z wszelkich pretensji z posiadania wyżej wymienionych dóbr wynikających i do dnia dzisiejszego zaszłych, nic sobie z nich prawa ani pretensji nie zachowując, oraz z manifestacji uczynionych tak przez tegoż jaśnie wielmożnego (Illustr.) poprzednika, jak i przez nich samych zeznających, co do całego jakimkolwiek sposobem wszczętego procesu – kwitują, a zapisy powyższe, zabezpieczenie kontraktów, manifestacje i wskazane w nich postępowania znoszą, kasują, umarzają i unieważniają wieczyście i na zawsze.

Tamże następnie wielmożny (Magn.) Stanisław Szymanowski, podczaszy bracławski, wielmożnych (Magn.) Eustachego i Marii z Kątskich Potockich, starostów tłumackich i dubieńskich, małżonków, prawowicie ustanowiony komisarz i do dokonania powyższego przed aktami grodzkimi halickimi [odczyt niepewny] w sobotę po uroczystych świętach Zesłania Ducha Świętego roku bieżącego 1743 [8 czerwca 1743] szczególnie zapisany plenipotent, przed urzędem i aktami niniejszymi osobiście stanąwszy, zdrowy będąc, zeznał, ustępując,

iż on – mocą służącej mu plenipotencji – wyżej wymienionych wielmożnych (Magn.) Konstancję z Podowskich, matkę, i Stanisława, podczaszego liwskiego, syna, Dąbrowskich oraz ich następców kwituje z wszelkich pretensji, z gruntu i posiadania wyżej wymienionych dóbr Branica z przyległościami jakimkolwiek tytułem wynikających, do nich zaś kwitowanych z racji jego mocodawców odnoszących się i do dnia dzisiejszego zaszłych, nic z nich na rzecz swoich mocodawców nie zachowując, tudzież z manifestacji, relacji, zapisów i innych postępowań – a manifestacje, relację i całe postępowanie kasuje, za pośrednictwem niniejszych zeznań we wszystkim.

[Podpisy:] K. P. Dąbrowska; Stanislaus Dąbrowski; Stanislaus Szymanowski, podczaszy bracławski