Podowska

Wielmożna (Magn.) Konstancja z Podowskich, zmarłego wielmożnego (Magn.) Stanisława Junoszy Podoskiego, wojskiego bracławskiego, ze zmarłą wielmożną (Magn.) Anną Dąbrowską spłodzona córka, a zmarłego wielmożnego (Magn.) Władysława Dąbrowskiego, podkomorzego wileńskiego – syna niegdyś wielmożnego (Magn.) Kazimierza Dąbrowskiego, podkomorzego wileńskiego, spłodzonego ze zmarłą wielmożną (Magn.) Barbarą Puzyńską – małżonka pozostała wdowa, zdrowa będąc, zeznała, ustępując,

iż ona od praw dożywotnich – a mianowicie: po pierwsze od tego, które zmarły wielmożny (Magn.) Władysław Dąbrowski, podkomorzy wileński, mąż jej, przed dwoma laty [?] przed aktami grodzkimi chełmskimi w poniedziałek po niedzieli Misericordia Roku Pańskiego 1707 [9 maja 1707] wzajemnie zapisał; a następnie od dalszego, przez zmarłego jaśnie wielmożnego (Illustr.) i przewielebnego (Adm. Rev.) (Illustr. et Religiosiss.) Michała Dąbrowskiego, kawalera maltańskiego, komandora łomaskiego i rotowieckiego [odczyt niepewny], generała majora wojsk koronnych, co do dóbr i wszelkich sum jego własnych, przed aktami grodzkimi warszawskimi w czwartek nazajutrz po święcie św. Wawrzyńca Męczennika roku 1735 [11 sierpnia 1735] urzędowo danego i zeznanego, a do akt niniejszych w czwartek przed świętem św. Wawrzyńca Męczennika Roku Pańskiego 1737 [8 sierpnia 1737] sposobem oblaty podanego –

od obu jej służących odstępuje i obu tych praw dożywotnich się zrzeka niniejszym.

[Podpis:] K. P. Dąbrowska

Wielmożny (Magn.) Stanisław Dąbrowski, wicepułkownik wojsk Jego Królewskiej Mości i Rzeczypospolitej, podczaszy liwski, zdrowy będąc, zeznał, ustępując, iż on skrypt pewien ręczny, sporządzony i datowany tu w Łukowie dnia 22 miesiąca czerwca roku bieżącego 1743, przez niego samego zeznającego na rzecz wielmożnej (Magn.) Konstancji z Podowskich Dąbrowskiej, podkomorzyny wileńskiej, najdroższej matki swojej, wystawiony, ręką własną podpisany i pieczęcią umocniony, zakładem w tymże skrypcie oznaczonym utwierdzony – we wszystkim umacnia i zatwierdza (zatwierdza), i to pod podobnym zakładem w tymże skrypcie oznaczonym, wskazując do odpowiadania sądy wszelkich urzędów i sądów.

[Podpis:] Stanislaus Dąbrowski

Wielmożni (Magn.) Konstancja z Podowskich Dąbrowska, zmarłego wielmożnego (Magn.) Władysława Dąbrowskiego, podkomorzego wileńskiego, małżonka pozostała wdowa, matka, oraz Stanisław Dąbrowski, podczaszy liwski, wicepułkownik wojsk Jego Królewskiej Mości, syn – z wyżej wspomnianym zmarłym wielmożnym (Magn.) Władysławem Dąbrowskim przed zmianą stanu świeckiego na duchowny w prawowitym łożu spłodzony, a zmarłego jaśnie wielmożnego (Illustr.) i przewielebnego (Adm. Rev.) (Illustr. et Religiosiss.) Michała Dąbrowskiego, kawalera maltańskiego, synowiec i po tymże ojcu oraz stryju jedyny prawowity sukcesor – zdrowi będąc, zeznali, ustępując,

iż oni wielmożną (Magn.) Marię z Kątskich – zmarłych wielmożnych (Magn.) Jana Stanisława dwojga imion i Wiktorii ze Szczuków Kątskich, małżonków, w pierwszym łożu prawowicie zrodzoną córkę, wielmożnej (Magn.) Konstancji ze Złotego Potoku Szczukowej, podkanclerzyny Wielkiego Księstwa Litewskiego, wnuczkę, a wielmożnego (Magn.) Eustachego Potockiego, starosty tłumackiego i dubieńskiego, prawowitą małżonkę, jedyną sukcesorkę i dziedziczkę – oraz jej następców kwitują z dwóch sum, a mianowicie:

z pierwszej – siedmiu tysięcy ośmiuset ośmiu talarów bitych (imperiałów) i ośmiu groszy polskich: naprzód zapisem dłużnym przed aktami grodzkimi warszawskimi w środę po święcie św. Piotra w Okowach roku 1718 [3 sierpnia 1718] na sumę trzech tysięcy stu pięćdziesięciu ośmiu talarów bitych – przez zmarłą wielmożną (Magn.) Konstancję ze Złotego Potoku Szczuczynę, podkanclerzynę litewską, wdowę po zmarłym wielmożnym (Magn.) Stanisławie Szczuce, podkanclerzym litewskim, babkę teraźniejszej kwitowanej – sukcesorom zmarłego wielmożnego (Magn.) Władysława Dąbrowskiego, podkomorzego wileńskiego, zeznanym; a następnie zapisem dalszym na sumę czterech tysięcy sześciuset pięćdziesięciu tychże talarów bitych, przy umocnieniu urzędownym niżej opisanego kontraktu przez tęż podkanclerzynę litewską zmarłemu jaśnie wielmożnemu (Illustr.) Michałowi Dąbrowskiemu, kawalerowi maltańskiemu, zabezpieczonym;

a także z kontraktu obligatoryjnego, zawartego między tąż wielmożną (Magn.) Konstancją Szczuczyną z jednej a wyżej wspomnianym zmarłym Michałem Dąbrowskim, kawalerem maltańskim – imieniem własnym i zeznającego – z drugiej strony, sporządzonego i datowanego w Warszawie dnia 24 października tegoż roku 1718, rękami kontrahentów podpisanego, w aktach warszawskich w sobotę po święcie św. Mateusza Apostoła tegoż roku [24 września 1718] umocnionego urzędownie, a do akt niniejszych grodzkich starościńskich łukowskich w roku 1736 sposobem oblaty podanego, włącznie –

a to sposobem zabezpieczenia na dobrach Branica, Wola Bezwola i Zbytków [odczyt niepewny], w województwie lubelskim, w ziemi zaś łukowskiej leżących; które to sumy, licząc imperiał po osiem złotych bieżącej w Królestwie monety, czynią sześćdziesiąt dwa tysiące czterysta sześćdziesiąt cztery złote i osiem groszy polskich;

z drugiej zaś – siedmiuset dwudziestu czterech czerwonych złotych węgierskich, trzystu czterdziestu sześciu talarów i dwóch złotych, tudzież tysiąca siedmiuset trzydziestu pięciu tynfów i dwóch szóstaków, przez wspomnianą wielmożną (Magn.) Wiktorię ze Szczuków, drugiego małżeństwa Cetnerową, kuchmistrzynię koronną, skryptem ręcznym danym w Warszawie dnia 16 października Roku Pańskiego 1739, a do akt niniejszych łukowskich w czwartek w przeddzień święta św. Michała Archanioła roku 1741 [28 września 1741] sposobem oblaty podanym, u tegoż jaśnie wielmożnego (Illustr.) Michała Dąbrowskiego, kawalera maltańskiego, wyżej wspomnianego stryja, zaciągniętych i do zapłaty wraz z prowizją tymże skryptem zabezpieczonych;

tudzież z testamentu ostatniej woli, przez tegoż jaśnie wielmożnego (Illustr.) stryja sporządzonego w komandorii łomaskiej dnia 26 listopada Roku Pańskiego 1740, w aktach konsystorza janowskiego [odczyt niepewny] umocnionego urzędownie, a do akt urzędu niniejszego w poniedziałek po święcie Trzech Króli roku 1741 [9 stycznia 1741] sposobem oblaty podanego –

wraz z prowizją od sumy kapitalnej osiemnastu tysięcy złotych, piętnastu groszy i jednego szeląga polskiego, liczoną od terminu w tymże skrypcie do zapłaty oznaczonego, to jest od święta Narodzenia św. Jana Chrzciciela roku 1734, wedle wyroków trybunalskich, do podobnego święta roku 1744, w połowie, a obecnie do dnia dzisiejszego za dwa lata w całości przypadającą i obliczoną, sprowadzoną do sumy dziewięciu tysięcy pięciuset złotych polskich, przez tęż wielmożną (Magn.) kwitującą z sumy stanowiącej cenę dóbr Branica z przyległościami podniesioną –

które to sumy kapitalne i prowizyjne, razem obliczone na dziewięćdziesiąt tysięcy trzysta sześćdziesiąt cztery złote, dwadzieścia trzy grosze i jeden szeląg polski, zostały im obecnie rzeczywiście i skutecznie wypłacone;

tudzież z wszelkich pretensji z posiadania wyżej wymienionych dóbr wynikających i do dnia dzisiejszego zaszłych, nic sobie z nich prawa ani pretensji nie zachowując, oraz z manifestacji uczynionych tak przez tegoż jaśnie wielmożnego (Illustr.) poprzednika, jak i przez nich samych zeznających, co do całego jakimkolwiek sposobem wszczętego procesu – kwitują, a zapisy powyższe, zabezpieczenie kontraktów, manifestacje i wskazane w nich postępowania znoszą, kasują, umarzają i unieważniają wieczyście i na zawsze.

Tamże następnie wielmożny (Magn.) Stanisław Szymanowski, podczaszy bracławski, wielmożnych (Magn.) Eustachego i Marii z Kątskich Potockich, starostów tłumackich i dubieńskich, małżonków, prawowicie ustanowiony komisarz i do dokonania powyższego przed aktami grodzkimi halickimi [odczyt niepewny] w sobotę po uroczystych świętach Zesłania Ducha Świętego roku bieżącego 1743 [8 czerwca 1743] szczególnie zapisany plenipotent, przed urzędem i aktami niniejszymi osobiście stanąwszy, zdrowy będąc, zeznał, ustępując,

iż on – mocą służącej mu plenipotencji – wyżej wymienionych wielmożnych (Magn.) Konstancję z Podowskich, matkę, i Stanisława, podczaszego liwskiego, syna, Dąbrowskich oraz ich następców kwituje z wszelkich pretensji, z gruntu i posiadania wyżej wymienionych dóbr Branica z przyległościami jakimkolwiek tytułem wynikających, do nich zaś kwitowanych z racji jego mocodawców odnoszących się i do dnia dzisiejszego zaszłych, nic z nich na rzecz swoich mocodawców nie zachowując, tudzież z manifestacji, relacji, zapisów i innych postępowań – a manifestacje, relację i całe postępowanie kasuje, za pośrednictwem niniejszych zeznań we wszystkim.

[Podpisy:] K. P. Dąbrowska; Stanislaus Dąbrowski; Stanislaus Szymanowski, podczaszy bracławski