Sienicki

Wielmożny (Magn.) Franciszek Sienicki, miecznik ziemi bielskiej, towarzysz chorągwi husarskiej Jego Królewskiej Mości, w imieniu własnym oraz Przewielebnego (Adm. Rev.) Księdza Aleksandra, kanonika brzeskiego, i Sebastiana, miecznika mielnickiego, Sienickich, braci swoich rodzonych, za których ratyfikację ręczy, zdrowy, zeznał, iż Wielmożnego (Magn.) Stanisława Beydo Rzewuskiego, stolnika ziemi łukowskiej, i jego sukcesorów kwituje ze zwróconych mu zastawów – rzeczy złoconej i pierścienia [odczyt niepewny] – zastawionych przez zmarłego Wielmożnego (Magn.) Piotra Sienickiego, stolnika sanockiego, ojca zeznającego, u zmarłego Wielmożnego (Magn.) Jana Rzewuskiego, łowczego podlaskiego, ojca obecnie kwitowanego, w sumie tysiąca złotych polskich; jak również z sumy sześciuset złotych polskich – na uzupełnienie sumy czterystu złotych polskich za konia, zabezpieczonej do zapłaty skryptem ręcznym przez obecnie kwitowanego wspomnianemu zmarłemu Wielmożnemu (Magn.) Piotrowi Sienickiemu, stolnikowi sanockiemu, a dotąd niezapłaconej, teraz zaś przez zeznającego potrąconej i rozliczonej. Z tejże sumy sześciuset złotych polskich kwituje; żadnych wzajemnych pretensji z tytułu owych zastawów ani sumy tysiąca złotych polskich sobie nie zachowują – owszem, je kasują.

Urodzeni (Gen.) Andrzej i Zofia z Sienickich Chrościechowscy, małżonkowie – a żona w asystencji tegoż męża swojego – zdrowi będąc, zeznali, iż oni wielmożnemu (Magn.) Stanisławowi Beydzie Rzewuskiemu, stolnikowi ziemi łukowskiej, podpułkownikowi wojsk Jego Królewskiej Mości i Rzeczypospolitej, i jego prawnym następcom sumę tysiąca stu pięćdziesięciu dwóch złotych polskich sposobem pewnego, prawdziwego, słusznego, płynnego i prostego długu winni są i powinni; którą to sumę na wszystkich i każdych z osobna dobrach oraz sumach jakichkolwiek, także prowizyjnych, tudzież na rzeczach ruchomych i samoruchomych zapisują i zabezpieczają; a tęż sumę wielmożnemu (Magn.) wierzycielowi swojemu na wigilię święta Narodzenia św. Jana Chrzciciela w nadchodzącym, da Bóg, roku 1744 przypadającą, wraz z prowizją po dziesięć od stu – z której to prowizji za rok bieżący wypłaconej sami zeznający kwitują – zapłacić i wobec akt grodzkich łukowskich złożyć się poddają i zobowiązują, a to pod zakładem tysiąca stu pięćdziesięciu dwóch złotych polskich i pod sądem niniejszym.

[Podpisy własnoręczne:] A. Chrościechowski; Z. Chrościechowska

Wielmożni (Magn.) Adam a Mińsko Rudzieński, podczaszy ziemi stężyckiej, i drugi brat, [imię odczytane niepewnie] Rudzieński, synowie zmarłego wielmożnego (Magn.) Andrzeja Rudzieńskiego, stolnika bracławskiego, z jednej, a Stanisław Sienicki, chorąży latyczowski, imieniem własnym oraz wielmożnej (Magn.) Dominelli z Rudzieńskich — w pierwszym małżeństwie wielmożnego (Magn.) Prusińskiego, podstolego latyczowskiego, w drugim wielmożnego (Magn.) Leszyńskiego [odczyt niepewny], stolnika czernihowskiego, obecnie zaś jego własnej małżonki, a córki wyżej wymienionego wielmożnego (Magn.) Andrzeja Rudzieńskiego, stolnika bracławskiego — za której zatwierdzenie ręczy, z drugiej strony, zdrowi będąc, zeznali i uznali, iż oni, chcąc uśmierzyć i ostatecznie rozstrzygnąć sprawę i akcję o posag z dóbr ojczystych i macierzystych, tejże wielmożnej (Magn.) Dominelli z Rudzieńskich, obecnie Sienickiej, przypadający, do sądów trybunalskich lubelskich wytoczoną i wniesioną, na najwyższego sędziego i superarbitra wielmożnego (Magn.) Wiktora Aleksandra z Cieszkowa Cieszkowskiego, pisarza ziemskiego i grodzkiego liwskiego, zapisują i uprosili.

Który to wielmożny (Magn.) superarbiter, wraz z arbitrami po dwóch z każdej strony obranymi, ma zjechać na grunt dóbr Rowy Principaliora na poniedziałek po niedzieli Cantate, przypadający w roku bieżącym 1744. Przede wszystkim nakaże obu stającym stronom zniesienie dokumentów masy substancji, tak ojczystej — po zmarłym wielmożnym (Magn.) Andrzeju Rudzieńskim, stolniku bracławskim — jak i macierzystej, po zmarłej wielmożnej (Magn.) Salomei Opackiej spadłej, komukolwiek by przypadła; co do rzetelnego zniesienia zwiąże je przysięgą; z tego zaś, co zniesione, pozna i ustali masę obu substancji, tak ruchomych, jak nieruchomych, po obojgu rodzicach spadłych. Ustaliwszy zaś masę substancji, wyznaczy i przysądzi wielmożnej (Magn.) Dominelli z Rudzieńskich Sienickiej posag proporcjonalny wedle myśli prawa przyrodzonego; sprawę zaś tęż o posag, wedle terminów do sądów trybunalskich Królestwa wydanych, zachowując ich brzmienie, rozsądzi. Prawa i stan dóbr, tak teraźniejszy, jak dawny, wraz z inkwizycjami, gdyby zaszła potrzeba ich przeprowadzenia, pozna i rozstrzygnie; wszystkie zaś i poszczególne pretensje wzajemne, stosownie do potrzeby sprawy, nie przekraczając brzmienia wydanych terminów, rozsądzi, umiarkuje i uchyli. Jego decyzji obie strony — tak zapisujący, jak i obierani — w całości poddać się i wyrokowi być posłuszne zobowiązują się i zapisują, a to pod szkodami ziemskimi i pod sądem trybunału Królestwa lubelskiego.

[Podpisy własnoręczne:] Adam Rudzieński, podczaszy ziemi stężyckiej — Stanisław Sienicki