Dunin Borkowska

Przed aktami niniejszymi grodzkimi łukowskimi stawiwszy się osobiście urodzona (Gen.) Petronela Kikorówna, córka urodzonego (Gen.) Adama Kikora, spłodzona z urodzoną (Gen.) Jadwigą Duninówną Borkowską, pierwszego małżeństwa zmarłego urodzonego (Gen.) Kazimierza Bogusławskiego, drugiego zaś małżeństwa zmarłego urodzonego (Gen.) Stefana Merle [odczyt nazwiska niepewny] pozostała wdowa, zdrowa będąc i odstępując [od dalszych pretensji], zeznała, iż wielmożnego (Magn.) Mikołaja de Kuczyn Kuczyńskiego, podstolego ziemi drohickiej, oraz jego prawnych sukcesorów — z sumy siedmiuset dwudziestu złotych polskich, dekretem [brzeskim litewskim, odczyt niepewny] w roku tysiąc siedemsetnym trzydziestym, dnia trzydziestego miesiąca marca, jej zeznającej zasądzonej, a przypadającej z dóbr Łopino [odczyt niepewny] oraz z części zwanej Mikułowszczyzna, którą to sumę teraźniejsza zeznająca przyjęła była na siebie i do zapłacenia zabezpieczyła, a obecnie z rąk tegoż wielmożnego (Magn.) Kuczyńskiego, podstolego drohickiego, przed aktami niniejszymi podniosła — kwituje, wypuszcza oraz wolnym i zupełnie zwolnionym czyni na wieki i na zawsze, za pośrednictwem niniejszego zeznania.

Przed aktami niniejszymi grodzkimi łukowskimi stawiwszy się osobiście urodzony (Nob.) Adrian Dąbrowski, syn urodzonego (Nob.) Pawła Dąbrowskiego, zdrów będąc i odstępując, zeznał, iż urodzonej (Gen.) Petroneli Kikorównie, córce urodzonego (Gen.) Adama Kikora, spłodzonej z urodzoną (Gen.) Jadwigą Duninówną Borkowską, oraz jej prawnym sukcesorom, winien jest i powinien sumę siedmiuset dwudziestu złotych polskich w czerwonych złotych węgierskich, każdy licząc po osiemnaście złotych polskich — którą to sumę dnia dzisiejszego podniósł z rąk wielmożnego (Magn.) Mikołaja Kuczyńskiego, podstolego ziemi drohickiej — sposobem długu pewnego, prawdziwego, słusznego, płynnego i prostego. Sumę tę zapisuje i zabezpiecza na wszystkich dobrach swoich, jemu mocą darowizny wieczystej przez urodzonego (Nob.) Pawła Dąbrowskiego, rodzica jego, na jego osobę przed aktami brańskimi w poniedziałek po święcie Nawrócenia św. Pawła Apostoła roku bieżącego 1743 zeznanej, a osobliwie na częściach leżących w dobrach Włosty i Olszanka [odczyt niepewny], tudzież na dobrach, które nabędzie, jako też na jakichkolwiek sumach gdziekolwiek ulokowanych, posiadanych i tych, które posiadać będzie. Zobowiązuje się przy tym i podejmuje, iż sumę tę na pierwsze żądanie tejże wierzycielki zapłaci i przy aktach grodzkich drohickich złoży, a to pod podobnym zakładem siedmiuset dwudziestu złotych polskich, wyznaczając forum urzędu grodzkiego drohickiego do odpowiadania, w województwie podlaskim, a ziemi drohickiej.