Cielemęcki

[Nagłówek:] Protokół inskrypcji dziewiąty, pod aktem wtorku w oktawie święta Najświętszego Ciała Chrystusa Pana, tegoż roku 1743 [18 czerwca 1743].

Wielebny (Ven.) Hiacynt [Cielemęcki], archidiakon […], z jednej strony, a Krzysztof z drugiej […] Cielemęccy, tudzież Adam i Józef, zmarłego wielmożnego (Magn.) Piotra Cielemęckiego, komornika ziemi mielnickiej, synowie, bracia między sobą rodzeni, jako też urodzony (Gen.) Adam Łaski, podwojewodzi łukowski, jako strona trzecia, zdrowi będąc, zeznali, iż oni – celem ostatecznego załatwienia i rozstrzygnięcia kategorii pretensji, tak między sobą braćmi, jak i […] mianych oraz do dnia dzisiejszego zaszłych –

na najwyższego arbitra i sędziego (superarbitra) obierają, zapisują, ustanawiają i uroczyście […] wielmożnego (Magn.) Krzysztofa a Gołąbki Jezierskiego, dając i pozwalając temuż wielmożnemu (Magn.) superarbitrowi […] prawo dokonania kondescensji i ugruntowania jurysdykcji.

Tenże wielmożny (Magn.) superarbiter ma zjechać na kondescensję do konwentu ojców Zakonu św. Franciszka Obserwantów tu w Łukowie w środę po święcie Narodzenia św. Jana Chrzciciela [26 czerwca 1743], wraz z wielmożnymi (Magn.) arbitrami, po dwóch z każdej strony wyznaczonymi.

Przede wszystkim zobowiąże urodzonego (Gen.) Adama Łaskiego, podwojewodziego łukowskiego, i wielmożną (Magn.) Joannę z Jezierskich – pierwszych ślubów zmarłego wielmożnego (Magn.) Piotra Cielemęckiego, komornika ziemi mielnickiej, drugich zaś ślubów tegoż [Łaskiego] małżonkę – jej męża, do zniesienia dokumentów, rozświetlając masę substancji Cielemęckich; z tego zniesienia, poprzedzonego przede wszystkim złożeniem i potwierdzeniem przysięgą, tęż masę ustanowi i oddzieli od substancji Cielemęckich to, co z tytułu zmarłej Joanny z Jezierskich Łaskiej na sukcesorów przeszło;

następnie zbada prawność sukcesji – tak po zmarłym […] i po Piotrze Cielemęckim, ojcu, jak i po urodzonych (Nob.) Franciszku i Józefie Cielemęckich, braciach rodzonych, bezpotomnie zmarłych, oraz po Antonim […]; regulując prawa i akcje stron, rozstrzygnie wszelkie transakcje, rozpozna, komu co przypadło, pretensje stron – wedle słuszności – skasuje albo zatwierdzi; z jakiegokolwiek źródła wynikające, wedle stopni prawa, jakich potrzeba będzie wymagać, rozsądzi;

wreszcie w decyzji, wedle wyżej opisanych kategorii, wyłączenie […] sum tegoż rodzaju w proporcji tak stronom, jak i konkurentom, w […] nakaże świadczenie.

Co do urodzonego (Nob.) podwojewodziego łukowskiego – z okazji sumy sześciu tysięcy złotych polskich, przez zmarłego […] na rzecz […] Hiacynta zaciągniętej, rozstrzygnie i do ewikcji, komu przypadnie, przymusi, albo w sumach jego dotyczących, o ile wystarczą, go zabezpieczy; a w razie niewystarczającej ewikcji w sumach wyżej wymienionych i w innych – zachowa sobie wskazanie [dalszego zabezpieczenia].

Obiecując i zapisując się, iż to wszystko, cokolwiek przez rzeczonego wielmożnego (Magn.) superarbitra wraz z wielmożnymi (Magn.) arbitrami zostanie rozstrzygnięte i osądzone, za ważne i miłe przyjmą; i to pod szkodami ziemskimi oraz pod jurysdykcją urzędu niniejszego.

[Podpisy:] A. Łaski, podwojewodzi łukowski; Jacek Cielemęcki ręką własną; ks. Krzysztof Cielemęcki ręką własną

Przewielebny (Adm. Rev.) ksiądz Krzysztof Cielemęcki, zmarłego wielebnego (Ven.) Piotra Cielemęckiego, komornika ziemskiego bielskiego, syn – imieniem swoim oraz przewielebnego (Perillustr. et Adm. Rev.) księdza Hiacynta Cielemęckiego, archidiakona bakowskiego [odczyt niepewny], brata swojego rodzonego, mocą pełnomocnictwa szczególnego, od niego jemu do niżej opisanych czynności wobec akt niniejszych we środę w wigilię święta św. Piotra w Okowach roku bieżącego 1743 zeznanego – z jednej strony, oraz wielmożny (Magn.) Adam Łaski, podwojewodzi ziemi łukowskiej, z drugiej strony, zdrowi będąc, zeznali, iż oni – dla ostatecznego uśmierzenia i rozstrzygnięcia kategorii pretensji wzajemnie między nimi zachodzących – na najwyższego sędziego i superarbitra obierają wielmożnego (Magn.) Krzysztofa z Gołąbek Jezierskiego, starostę [odczyt urzędu niepewny], i to zapisują, dając i przyzwalając temuż wielmożnemu (Magn.) superarbitrowi na niżej opisany termin zjechać na grunt i jurysdykcję ufundować.

Który to wielmożny (Magn.) superarbiter na grunt dóbr Łazy, dzierżawy wielmożnego (Magn.) Łaskiego, podwojewodziego łukowskiego, na poniedziałek po święcie św. Wawrzyńca Męczennika w roku bieżącym nadchodzący, wraz z wielmożnymi (Magn.) arbitrami – po dwóch z każdej strony przybranymi – zjechawszy, przede wszystkim wspomnianego Adama Łaskiego, podwojewodziego łukowskiego, i wielmożnego (Magn.) Jana z Jezierskich [odczyt niepewny] jako męża [wnuczki] zmarłego wielebnego (Ven.) Piotra Cielemęckiego, komornika ziemi bielskiej, do zniesienia zarówno dokumentów, jak i całej masy substancji Cielemęckich przymusi; z tego zaś zniesienia, przede wszystkim mającego nastąpić i przysięgą stwierdzonego, tęż masę ustanowi i od substancji Jezierskich, z tytułu zmarłego pana z Jezierskich Łaskiego na następców przypadłej, oddzieli; następnie rozstrzygnie legalność sukcesji – tak po zmarłym wielebnym (Ven.) Piotrze Cielemęckim, rodzicu, jak i po zmarłych panach Franciszku i Józefie Cielemęckich, braciach rodzonych, bezpotomnie zmarłych – i orzeknie, na kogo ona spadła; dalej rozpozna pretensje jakiekolwiek stron, z jakiegokolwiek źródła wynikające, których rozsądzenia zażądają; na koniec zaś, po rozstrzygnięciu powyższych kategorii, dokona podziału dóbr, obciążonym sumom proporcjonalnego, między strony i współuczestników, a także zwrotu rzeczy ruchomych i samoruchomych.

Nadto złączy pretensję pana podwojewodziego łukowskiego z okazji sumy sześciu tysięcy złotych polskich, przez pana Cielemęckiego dla przewielebnego (Adm. Rev.) księdza Hiacynta Cielemęckiego zaciągniętej, rozstrzygnie ją i do ewikcji, kogo będzie należało, przymusi, albo w sumach tegoż dotyczących, o ile wystarczą, zabezpieczy; a w razie niedostatecznej ewikcji zastrzeże windykację w sumach wyżej wyliczonych i w innych.

Przyrzekając i zapisując to wszystko, cokolwiek przez wielmożnego (Magn.) superarbitra wraz z wielmożnymi (Magn.) arbitrami rozstrzygnięte i przysądzone zostanie, przyjąć za ważne i miłe, a to pod szkodami ziemskimi i pod sądem niniejszym.

[Podpisy własnoręczne:] Adam Łaski; ks. Krzysztof Cielemęcki, także imieniem [brata]

Nagłówek sesji: poniedziałek przed świętem Narodzenia św. Jana [Chrzciciela], Roku Pańskiego 1744.

Urodzony (Gen.) Jan Antoni Cielemęcki, **burgrabia grodzki drohicki** [odczyt niepewny], zmarłego urodzonego (Gen.) Piotra Antoniego Cielemęckiego, **sędziego fiskalnego ziemi łukowskiej i komornika ziemi bielskiej** [odczyt niepewny], z wielmożną (Magn.) Joanną Jezierską spłodzony syn, zdrowy będąc, zeznał, iż on Wielmożnego (Magn.) **Adama Łaskiego, podwojewodziego ziemi łukowskiej**, i jego następców —

z sumy dwustu dwudziestu ośmiu złotych i groszy dziesięciu polskich [odczyt liczby — patrz uwagi] kapitalnej, z sumy pierwotnej […], przez zmarłego urodzonego (Gen.) **Franciszka Cielemęckiego, brata jego, ze zmarłą Wielmożną (Magn.) Joanną Jezierską spłodzonego, bezpotomnie zmarłego**, [zaciągniętej], a obciążającej dobra ich w **Krzesku Starym**; jemu zaś, zeznającemu, po zejściu tegoż brata jego, wobec innych współspadkobierców przypadającej;

tudzież dekretem **kompromisarskim** (sądu polubownego), **na gruncie dóbr Łazy**, w poniedziałek po święcie św. Franciszka Wyznawcy roku ubiegłego 1743, między Wielebnymi (Adm. Rev.) **Hiacyntem i Krzysztofem Cielemęckimi** oraz nim samym z jednej, a teraźniejszym kwitowanym z drugiej strony wydanym, a do akt urzędu niniejszego, w sobotę w sam dzień święta św. Mikołaja Biskupa tegoż roku, przez oblatę wniesionym — przysądzonej; przez tegoż zaś Wielmożnego (Magn.) kwitowanego, oczyszczającego posiadanie dóbr, jemu do zapłacenia nałożonej;

niemniej z rzeczy ruchomych, w rozmaitej formie i postaci istniejących, po zmarłym wyżej wymienionym urodzonym (Gen.) Piotrze Cielemęckim, rodzicu jego, pozostałych, **pod prawem dożywocia wspomnianej Wielmożnej (Magn.) z Jezierskich — pierwszego małżeństwa Cielemęckiej, [drugiego] Łaskiej — zostających**, a obecnie przez Wielmożnego (Magn.) kwitowanego jemu wydanych —

otrzymawszy w tym wszystkim dostateczne zadośćuczynienie, tak przez rzeczywistą wypłatę wspomnianej sumy kapitalnej wraz z prowizją od niej przypadającą, jak i przez wydanie wspomnianych rzeczy — kwituje; a dekret powyższy wraz z jego rygorem, co do sumy wypłaconej, kasuje.

Niemniej [odbierając] tęż sumę, rzeczywiście z rąk wspomnianego Wielmożnego (Magn.) Łaskiego — tak kapitalną, jak i prowizjonalną — wraz z wszelkim i zupełnym prawem swoim do powyższego służącym, tudzież ze wszystkimi tegoż dekretu warunkami i więzami — ustępuje, zstępuje i wszystko przelewa.

[Podpis własnoręczny:] Joannes Ant[onius] Cielemęcki