77/1068P nr 2

Krasuscy — wpisują [sprawę]. W sprawie toczącej się przed urzędem grodzkim łukowskim, w terminie, który przypadł prawnie z namysłu podjętego przez ten urząd w poprzednich terminach roków grodzkich łukowskich, między instygatorem tegoż urzędu i jego delatorem, szlachetnym Aleksandrem Krasuskim, synem zmarłego Błażeja Krasuskiego Brodziaka[?], powodem, a szlachetnym Stefanem Krasuskim Synowcem[?], synem zmarłego Andrzeja Krasuskiego, pozwanym do osoby i wszelkiego jego dziedzictwa w dziedzictwie[?] [?], przed urzędem grodzkim starościńskim łukowskim [?], na które powód w całości się powołuje — pozwanym po raz drugi po uzyskaniu wyroku zaocznego, o kary. Albowiem on w czasie wyżej[?] w tejże protestacji określonym, z dawnej złej wobec powoda niechęci, z którą zawsze przeciw niemu [?] przy jakiejś złej okazji [?] i złośliwymi zamiarami [?], teraz, gdy miał przeciw powodowi [?] i przyjemny [?] nie [?] pokrewieństwa, które między nimi z obu stron zachodzi, ani praw i konstytucji Królestwa, ani kar w nich opisanych przeciw zuchwałym i wykraczającym [?] [?] — zamysł i wolę swoją wprowadził w czyn. Gdy delator, człowiek spokojny, bezbronny, pokojem publicznym zabezpieczony, przechodził drogą publiczną [obok] domu swego, położonego we wsi Krasusza Sołowiecze[?], i przez siebie [?] spostrzegł, wnet on sam zbrojny zastąpił delatorowi drogę, porwał za szablę (frameam) i najsroższymi[?] ranami — w czoło głowy dwiema, jedną [?], drugą [?], podłużnymi, w większej części ledwie[?] zagojonymi; także w prawą stronę głowy cięciem krwawym, podłużnym, jeszcze nie całkiem zagojonym; także w wargę górną z lewej strony zadanym, jeszcze nie całkiem zagojonym; nadto i innymi ranami, których znaki [?] widnieją, mianowicie w palec wielki, także w palec środkowy, także w palec mały prawej ręki od spodu zadanymi, już zagojonymi; także raną w krzyż powyżej pośladków zadaną, częściowo krwawą, do połowy zagojoną — go zranił, zelżył, szablę wartości dziewięciu złotych polskich oraz pieniędzy gotowych trzydzieści złotych polskich [?], i podpadł karom w prawie [?] do nałożenia według uznania swego urzędu, o których orzeczenie przeciw niemu [wnoszono]. A pozwany z pozwu [?] — ten urząd grodzki starościński łukowski, wysłuchawszy sporów stron, rozstrzygając swój namysł [?], rozważywszy dobrze inkwizycje obu stron, zważywszy to, że chociaż w domu szynkownym[?] wszczął się spór między stronami, wszakże ponieważ po nim[?] z powodem [?] z okazji wszczętego sporu pozwany z rozmysłem wyszedłszy pierwszy z tegoż domu, porwawszy szablę ze swego własnego domu, tegoż powoda, zamkniętego i przebywającego w domu, gwałtownie napadł i drzwi [?] rąbał, potem przez okno, wymachując szablą, usiłował napaść, by zadać temuż powodowi gwałt, a wreszcie powodowi wracającemu drogą [?] do swego domu tęż [?] [?] i szablę jemu [?] i złamał — przeto z racji takiego zuchwalstwa i zuchwałości nakazał, by tenże pozwany wszedł do wieży zamku łukowskiego w [?] tygodniach od [?] najbliższych i ją przez dwa tygodnie bez przerwy kontynuował, [?] kary czternastu grzywien polskich stronie i temu urzędowi trzeciej[?] [części] [?] przy wyjściu z wieży urzędowi [?] niezwłocznie rzeczywiście zapłacił i wyliczył. Do tego tytułem nawiązki[?] za rany sto dwanaście grzywien polskich, a za szablę […] pewną[?] [sumę] złotych polskich [?] po złożeniu przez tegoż powoda przysięgi dowodowej, na najbliższym od tej czynności przyszłym terminie Spraw (Querelarum) Łukowskich, zapłacił. Co też zostało uczynione, pozwany pod karami banicji[?]. Co się zaś tyczy sumy dwudziestu[?] złotych polskich, [którą] powód wówczas przy liczeniu utraconej[?] [?] do urzędnika doszedł[?], aby tenże pozwany oczyścił się[?] [?] z niej przysięgą cielesną według tej roty przysięgi. Ponieważ [dowiódł][?], że odbiorcą tychże pieniędzy nie był, pozwany[?] [?] i [?] i że do ich zwrotu nie jest obowiązany, w następnych od tej czynności najbliższych terminach Spraw, na których do dopełnienia tego i do dalszego[?] wykonania[?] niniejszej sprawy obu stronom wyznaczył był termin zawity. A wniesioną przez obie strony od pewnego dekretu motię (odwołanie) do sądów Trybunału Koronnego Lubelskiego, z terminem ostatniej Konserwacji, [w którym] tę motię należało popierać między sprawami województwa[?] […], powiatu zaś łukowskiego, podniósł był. [Gdy] termin [z] aktu[?] motii z miesiąca [?] aż do dnia dzisiejszego, na mocy wspomnianej motii, na miesiąc[?] i porządek obecnego terminu Konserwacji oraz obecnych sądów prawnie teraz [?] przypadł i wypadł, wspomniane strony, tak powodowa, jak pozwana, stawając osobiście przed sądem niniejszym, za wspólną swoją i sądu niniejszego zgodą odkładają i odraczają [sprawę] stąd do najbliższego czwartku po Niedzieli Przewodniej przyszłego Trybunału, z odjęciem stronie pozwanej dobrodziejstwa aresztu i bez użycia[?] zwłoki[?] [?]. W tym dniu i czasie obie wspomniane strony będą miały termin zawity, wyznaczony im i naznaczony przez sąd niniejszy do dalszego popierania niniejszej sprawy między sprawami zachowanymi (Conservatas) [?] [?] przed Sądem Trybunalskim Koronnym Lubelskim[?], z odjęciem stronie pozwanej dobrodziejstwa aresztu i bez użycia zwłoki.