77/1045P nr 2

Między Urodzonym Kochanowskim a Urodzonym Stoińskim. Działo się o reszcie. Banicja wieczysta. W sprawie toczącej się przed urzędem grodzkim starościńskim łukowskim na terminie z odroczenia inkwizycji[?], prawnie udzielonego[?] obu stronom na wcześniejszych rokach urzędów albo żałób […] […] na mocy pozwu poniżej wpisanego o takim brzmieniu: Kazimierz Domaszewski, wicesgerent[?] starostwa łukowskiego. Wam, Wielmożnej Zofii Barbarze[?] z Dąbrowicy Firlejównie, rodzonej siostrze i prawej następczyni zmarłego Wielmożnego Andrzeja z Dąbrowicy Firleja, starosty smidyńskiego[?], [?] zeszłego z tego świata, prawej małżonce Wielmożnego Jana Stanisława Amora, hrabiego na Tarnowie, oraz temuż Janowi Stanisławowi Amorowi, hrabiemu na Tarnowie, wzajemnie małżonkom, a także Urodzonemu Władysławowi Stowskiemu[?], sędziemu deputatowi Trybunału Koronnego, dziedzicom i posiadaczom dóbr miasta Kock[?] i innych do niego należących, z dóbr waszych wszystkich — mocą królewską i prawem, jakim w tej mierze się posługujemy, władzą starościńską z urzędu nakazujemy, abyście przed naszym urzędem starościńskim grodzkim łukowskim na rokach urzędowych czyli skargowych, w najbliższy poniedziałek po dacie niniejszego pozwu i w dni następne, które odbywać się będą na dworze królewskim w Łukowie, z instancji Urodzonego urzędu naszego starościńskiego grodzkiego łukowskiego i jego delatora, Urodzonego Piotra z Policzny Kochanowskiego, chorążego [?], osobiście i zawicie stanęli. Ponieważ wy, Urodzona[?], zamężna, z mężem swoim jako opiekunem małżeńskim, odstępując od notii czyli apelacji przez was do sądu Trybunału Koronnego Lubelskiego założonej od tegoż dekretu starościńskiego grodzkiego łukowskiego [?] przeciw powodowi, jego delatorowi, i jemu odniesionej, jak w tymże dekrecie urzędu grodzkiego starościńskiego łukowskiego [?] wydanym przeciw wam z przyczyny niżej opisanej obszerniej się zawiera, według i stosownie do zapisu obligacyjnego przed aktami sądu Trybunału Koronnego Piotrkowskiego[?] przez zmarłego Wielmożnego Andrzeja z Dąbrowicy Firleja, starostę smidyńskiego[?], zeszłego z tego świata, brata i poprzednika waszego, [?] wy, dobra kolejno słusznie przejmując, także jego ciężary nieść obowiązani jesteście[?], na dobrach wsi Lorka [?] i innych do niej należących w sposób obligacyjny na sumę trzydziestu tysięcy złotych polskich jemu, powodowi, uczynionego i zeznanego, i do rzeczywistego posiadania ze wszystkimi tychże dóbr pożytkami, owocami i dochodami z tychże dóbr w jakikolwiek sposób [s. 1046P] przychodzącymi, którym to zapisem zapisał się i zobowiązał, a was, dziedziców i posiadaczy dóbr, do tego zobowiązał tenże zmarły Wielmożny Andrzej Firlej, brat i poprzednik wasz, tegoż powoda i jego dziedziców w rzeczonych dobrach i o tyle tychże od wszelkich przeszkód prawnych i pozaprawnych wszelkich osób, bliskich i dalekich, wszelkiego stanu, płci i kondycji [?] w każdym sądzie i urzędzie Królestwa, ilekroć [?] w czasie wyjęcia[?] dóbr[?] i potrzeba będzie, ewinkować[?], uwalniać i zastępować, a dobra zawsze czystymi i wolnymi czynić i oddawać, a to pod zakładem drugich trzydziestu tysięcy złotych polskich, w razie naruszenia przyrzeczonych do zapłacenia nieodpuszczalnie, któremu to zapisowi i poddaniu się wy, jako następcy rzeczonego zmarłego Wielmożnego Firleja, uchybiacie, albowiem zamiast [?] uwolnienia[?] i ewikcji sami w tychże dobrach przeszkadzacie [?]. Albowiem po wykonanym i objętym posiadaniu dóbr rzeczonych Lorka i innych do nich należących, według brzmienia i mocą zapisu obligacyjnego, dobra czyli grunty i role do rzeczonej wsi Lorka od dawna należące i w posiadanie jego, powoda, według dopuszczenia[?] [?] i inwentarza przez Urodzonego Jana Wysłowicza[?] imieniem waszym spisanego i ręką jego własną podpisanego — mianowicie niwę nazwaną Kamień, żytem ozimym przez niego, powoda, obsianą, gdzie żyta ozimego dwieście[?] kop[?] [?] zebrać kazaliście[?], przez gwałtowne wpuszczenie poddanych, czeladzi i robotników z innych waszych dziedzictw i posiadłości waszych spaść[?], zebrać i do rzeczonej wsi Wola Skromowska ku rzece Wieprz[?] inaczej położonej[?] [?] złożyć kazaliście i na wasz użytek obróciliście[?], jak protestacja przeciw wam uczyniona obszerniej obejmuje, [s. 1047L] którym to czynem zapisowi i poddaniu się wyżej wymienionego Wielmożnego zmarłego Firleja, brata i poprzednika waszego, uchybiliście, posiadanie dóbr zamknęliście, dochody umniejszyliście i podobny zakład drugich trzydziestu tysięcy złotych polskich powodowi do zapłacenia przepadliście, a także kary odpowiadające charakterowi czynu przepadliście; o to wszystko, co ma być wam zasądzone i obecnie, o to wszystko, co ma być wam zasądzone i obecnie i co ma być dochodzone, termin [?] i na wszystko powyższe urzędownie odpowiedzieć. Dan na dworze królewskim w Łukowie w sobotę przed świętem św. Tomasza Apostoła najbliższą Roku Pańskiego tysiąc sześćset sześćdziesiątego piątego. Ów urząd grodzki starościński łukowski, wysłuchawszy sporów stron, odciąwszy zawieszenie przez pozwanych do rozstrzygnięcia [?] zamierzone, dopuścił obie strony do przeprowadzenia inkwizycji nakazanej we wcześniejszym dekrecie swego urzędu i do wprowadzenia świadków, a notii od tegoż dekretu przez pozwanych do sądu Trybunału Koronnego Lubelskiego założonej nie przyjął; po czym, nieprzyjętej, lecz mającej być popieraną, i przy zaprotestowanej przez stronę pozwaną krzywdzie, nastąpiły także ślady[?] urzędu. Wreszcie wyżej wymieniony urząd starościński grodzki łukowski, po przeprowadzonej przez stronę powodową inkwizycji, ponieważ pozwani ze swej strony zaniedbali jej przeprowadzić, i po dobrym jej rozważeniu, z której jawnie wynikło, że pozwani Wielmożni hrabiowie przez swoją czeladź, mieszczan i poddanych na gruntach i rolach mocą zapisu obligacyjnego według inwentarza w posiadanie powodowi oddanych i od dawna do wsi Lorka należących wyrządzili powodowi przeszkodę, zboża ozime zasianymi nasionami spaśli[?] i do rzeczonej wsi Wola Skromowska [s. 1047P] zwieźli, przeto uznał, że uchybili zapisowi, na mocy którego powód wytoczył sprawę, i zasądził obecny sąd: wy, pozwani, w zakład za naruszenie stronie powodowej zakład starościński w [?] zapłacicie, a zasiew ozimy przez siebie zabrany w ciągu tygodni od aktu [?] w obecności wicesgerenta swego urzędu, wówczas zasądzony, zwrócicie i do rzeczonej wsi Lorka powodowi odstawić postaracie się. I tenże urząd to samo postanowił, aby pozwani zapisowi swego poprzednika w całości zadośćuczynili, a role i grunty w inwentarzu wyszczególnione powodowi rzeczywiście oddali i w tych dobrach tegoż powoda dalej w jakimkolwiek czasie przez jakiekolwiek podstawione osoby nie przeszkadzali, co Wielmożni pozwani mieli uczynić pod zakładem zapisu i [?] strony powodowej ustanowionym. Co zaś dotyczy trzeciego pozwanego, mianowicie Urodzonego Stoińskiego[?], ponieważ inkwizycje faktu go nie obwiniały, przeto uczynił go i ogłosił wolnym od niniejszej sprawy. A motię od tegoż dekretu przez obie strony do sądu Trybunału Koronnego Lubelskiego założoną, z prawnym zachowaniem terminu, mającą być popieraną, tę motię przekazał między sprawy województwa lubelskiego i ziemi łukowskiej, jak akta[?] tejże motii[?] obszerniej wykazują. Na roku przeto dzisiejszym, z rejestru tejże motii dopuszczonej, trzymając się prawnie zachowań tegoż terminu i ordynacji naszego obecnego sądu, z rejestru przypadającego i przychodzącego, przy obu stronach — powodowej osobiście, pozwanym zaś Urodzonym Stoińskim[?], wojskim mielnickim, sędzią deputatem województwa lubelskiego, w swoim interesie osobiście stającym i spór prowadzącym — sąd obecny ordynaryjny generalny Trybunał Koronny Lubelski dekret urzędu grodzkiego łukowskiego naówczas wydany, uwalniający od sprawy, w całości zatwierdza. [s. 1048L] Co zaś do interesu Wielmożnych hrabiów na Tarnowie, małżonków pozwanych, przed sąd obecny przez woźnego generalnego Królestwa, Szlachetnego Wawrzyńca Lachowskiego, [?] cztery razy[?] ponad uroczyste terminy prawne wywoływanych i niestających, wyrok urzędu grodzkiego łukowskiego naówczas wydany częściowo zatwierdza, częściowo uchyla. Podobnie w dalszym toku niniejszej sprawy podjętej strona powodowa wspomnianą stronę pozwaną, ponownie przed sąd obecny przez tegoż woźnego w sposób jak wyżej wywołaną i niestającą, na karę banicji wieczystej, z odesłaniem do egzekucji, którą starosta przez siebie lub swój urząd, bez względu na jakiekolwiek zarzuty, na żądanie okaziciela niniejszego dekretu wykonać będzie obowiązany pod karami przeciw opieszałym urzędnikom ustanowionymi, z zachowaniem terminu między sprawami urzędowymi bliższymi, po areszcie prostego pierwej skazania przez Szlachetnego Tomasza Pokłykowskiego[?] [?] nałożonym, [?] sądowi obecnemu przysądzonymi, skazał. Na mocy którego skazania, w sposób wyżej opisany, w zaoczności wyżej wypisanych Wielmożnych hrabiów na Tarnowie pozwanych i na uzyskane żądanie strony powodowej, sąd obecny ordynaryjny generalny Trybunał Koronny Lubelski na wyżej wymienionych Wielmożnych hrabiów na Tarnowie, małżonków pozwanych, karę banicji wieczystej zasądził i ich wiecznie zbanitowanymi oraz z Królestwa Polskiego i przyłączonych do niego państw wywołanymi być ogłasza, i woźnego generalnego Królestwa, Szlachetnego Tomasza Pokłykowskiego[?], do ogłoszenia tejże kary banicji wieczystej przydaje, a sprawę niniejszą do starostów miejscowych i ich właściwych urzędów, którym jurysdykcji rzeczeni Wielmożni hrabiowie na Tarnowie, małżonkowie, [?] [?], sąd obecny ordynaryjny generalny Trybunał Koronny Lubelski odsyła, [s. 1048P] jak z dobrami swymi podlegają, do dalszej i ostatecznej egzekucji [?] wykonania i rozciągnięcia odsyła. Którą to egzekucję Wielmożny starosta miejscowy na osobach i dobrach [?] strony wyżej rzeczonej, na żądanie strony powodowej i za okazaniem niniejszego dekretu, bez względu na jakiekolwiek zarzuty, sam lub przez swój urząd właściwy uczynić i wykonać będzie obowiązany, a to pod karami przeciw opieszałym urzędnikom ustanowionymi. W razie zaś naruszenia niniejszego dekretu przez rzeczonego Wielmożnego starostę miejscowego termin do zasądzenia kar i dalszego popierania akcji między sprawami urzędowymi przed sądem Trybunału Koronnego Lubelskiego obu stronom wyznacza i zachowuje zawicie. I niezwłocznie przed sądem obecnym wyżej wypisany woźny, Szlachetny Tomasz Pokłykowski[?], osobiście stając, publicznie zeznał, że rzeczoną karę banicji wieczystej na wymienionych Wielmożnych hrabiów na Tarnowie, małżonków, w sposób wyżej opisany zasądzoną na rynku lubelskim, w obecności licznej szlachty, ogłosił, obwołał i do wiadomości wszystkich [?] podał[?].