461/151L

[s. 151L] [początek wpisu na wcześniejszych stronach] …gospodarskiego znaleść się może, ponieważ to iedno od Godney pamięci miłych Rodziców iey mamy, drugie z pilnego starania społną pracą nas obojga sporządzone. Cokolwiek się dotąd w nieszczęsnym przypadku przez ogień y po złodzieiach zostać mogło, to wszytko [?] żadney rzeczy nie odeymuię, ani dla kogo inszego nie zostawuię, tylko Matżonce moiey miłey wiecznemi czasy daię y do iey własney dyspozycyey y używania[?] tego wszystkiego ninieyszym Testamentem y ostatnią wolą moią leguię y zapisuię, których to ruchomych rzeczy wszystkich inwentarza żadnego pisać nie powinna, ani się przez tego Panowie Sukcessorowie nie dopominać u niey maią, bo do iey wszystko ma y powinna należeć iako wspólnego starania naszego. My[?] Rodziców ich łaski mieliśmy y dotąd mamy, aby[?] ta pomieniona Matżonka moia w wyż opisanych dobrach moich wszystkich y szczególnych spokoynie zażywała y onemi według podobania swego iak swym własnym dysponowała, mieć chcę. Jchmościów Panów Sukcessorów, aby iey w niczym okazyi do ukrzywdzenia nie dawali, pokornie upraszam. A gdyby się który z nich (czego nie rozumiem y nie spodziewam się po żadnem z Jchmościów) przeciwko tey ostatniey tey woli moiey znalazł przeciwnym, a ważyłby się iakąkolwiek uczynić przeszkodę albo krzywdy, takiego każdego na straszny Sąd Boży pozywam y powoływam. Jchmościów nas[?] Panów Opiekunów y Exekutorów niżey mianowanych tego ostatniego Testamentu mego pokornie upraszam, aby tey sierocie Matżonce moiey miłey krzywdy czynić[?] nikomu nie dopuszczali, y owszem łaskawemi y wiernemi Obrońcami byli [s. 151P] Miłości przeciwko Bogu y bliźnemu swemu. Sukien tych niewiele, kontusz iednak rysiami podszyty, z złotemi guzami, ten spieniężyć y pieniądze zań na Msze Święte do kościołów y na iałmużny obrócić y rozdać, aby za duszę zmarłe[?] Pana Boga przy Mszach Świętych błagano, Matżonka moia uczynić to będzie powinna. Więc żeby ten ostatnieyszy[?] Testament moy y takowa ostatnia dyspozycya wszelką mieli wagę y powagę, za Exekutorów tedy onego obieram, upraszam Jchmościów: Jegomości Pana Jana Dominika Jezierskiego, Podsędka ziemskiego y Podstarościego na ten czas grodzkiego Łukowskiego, Jegomości Pana Andrzeia Suchodolskiego, Miecznika Lubelskiego, Jegomości Pana Jakuba Ługowskiego, Regenta ziemskiego Lubelskiego. Do Jchmościów daię Matżonkę moię kochaną [?] y [?]. Upraszaiąc wyżey wspomnianych Jchmościów Exekutorów tego ostatniego Testamentu mego przez miłosierdzie Boskie, aby tey dobrowolney y wyrażoney ostatniey woli y dyspozycyey moiey we wszystkich punktach, komu będzie należało, stało się dosyć, y sierocie tey po mnie pozostałey Matżonce moiey krzywdy żadney nikomu nie dali czynić. Kończę tedy ten Testament moy. Wziąłem[?] przed się kościół swoy Parafiey Ułańskiey, w którem przez tak wiele lat nabożeństwa słuchał y zbawienny pożytek odbierał, ażeby Jegomość Xiądz Pleban lub Jegomość Commendarius tey [s. 152L] woli moiey ostatniey względem dyspozycyi ciała mego u Oyców Bernardynów Łukowskich nie był żadną miarą contraveniens[?] y w niczym Matżonki moiey rządu pogrzebu nie turbował. Tedy in vim pokładnego tylko samego nie kładę[?] żadney obligi[?] na restauracyą kościoła pomienionego Ułańskiego, tą[?] moią dyspozycyą oddać do rąk Jegomości Xiędza Plebana na ten czas będącego złotych polskich sto, które u Jegomości Pana Jakuba Ługowskiego, Regenta ziemskiego Lubelskiego, ex residuitate summae pro bonis [?] przy Jegomości zostaiącey, przykazuię y upraszaiąc[?] naznaczam Jegomości, aby te złotych sto sine omni difficultate, iak tylko poczęto koło kościoła szczęśliwie robić, na potrzeby oddał, y kwity in personam[?] z oddaney summy od Jegomości Xiędza Plebana tutecznego[?] odebrał. Dziesięciny też za dawne wszystkie lata Jchmościom Xiężey Plebanom Ułańskiem popłaciłem, y na dokument tego kwity przy Matżonce zostawać będą. Za dwa roki tylko na ten czas będącemu Jegomości Xiędzu Plebanowi Ułańskiemu nie oddałem dziesięciny, lubom gotów był zawsze onę oddać, ale ob absentiam samego Jegomości przychodzącą[?] nie miałem komu oddać. Matżonka iednak moia każdego [s. 152P] czasu powinna będzie należytą pomienionemu kościołowi wypłacić kwotę y kwit z oddania oney na osobę swoię otrzymać. Który to Testament moy y ta ninieysza ostatnia wola moia y dyspozycya ma się przychylać y referować do approbacyi y ro[?]acyi przeze mnie niedawno w Grodzie Łukowskiem zeznaney y uczynioney. Zachowuię iednak sobie zdrowe[?] prawo, póki mię Wszechmocny Pan na tym mizernym świecie trzymać ieszcze zechce, pomienionego Testamentu wyżey pisanego wolne poprawienie, odmienienie, przyczynienie, umnieyszenie y według swoiey ostatniey na ten czas woli rozporządzenie, ieśli tego będzie potrzeba y czas pozwoli. W czym aby żaden, komu to będzie o tym wiedzieć należało, wątpliwości iakiey nie miał, tym dla lepszey wiary y pewności tę na ten czas ostatnią moią wolą ręki moiey własney podpisem y śmiercią, ieśli mi iey w tym czasie Bóg ześle, comprobuię. Działo się w Zarzeczu dnia dwudziestego miesiąca kwietnia roku Pańskiego tysiąc sześćset dziewięćdziesiątego czwartego. Jan Szaniawski[?] Komornik graniczny Łukowski manu propria. Xiądz Mikołay [s. 153L] Stanisław Dzieleyski[?] Komendarz Ułański na ten czas będący podpisuię się ręką własną swoią. Andrzey z Suchodoł Suchodolski Miecznik Woiewództwa Lubelskiego iako na ten czas będący przy dobrym[?] zdrowiu Jegomości Pana Komornika. Stanisław Mystkowski na ten czas bywaiący[?] będący przytomności[?]. Jegomość Xiądz Hilarius[?] Stempkowski Gwardyan Łukowski. Stanisław Kazimierz Izdebski[?] Komornik przedtym ziemski Łukowski, będący przytomny przy wyżey pisaney dyspozycyi, podpisuię się manu propria. Wawrzyniec Skrzyszewski[?] przytomny na ten czas manu propria. Woyciech Izdebski[?] będąc na ten czas przytomny manu propria. Originale vero eiusdem Testamenti idem offerens retro ad se ab officio praesenti recepit, de recepto eoque restituto Officium praesens quietavit. Ex actis capitanealibus[?] castrensibus Lucoviensibus [?]. Correxit Ługowski[?] manu propria. Locus sigilli capitanealis[?]. Joannes Stanislaus [?] Zarzecki[?] Tribunus [?] Vicecapitaneus et Iudex Castrensis Lucoviensis manu propria. [na dole strony, inną ręką] Lectum[?] cum actis. Chromiński. Iterum legit Łaski[?] cum originali.

[Początek wpisu na wcześniejszych stronach.] …gospodarskiego może się znaleźć, ponieważ jedno [pochodzi] od godnej pamięci miłych rodziców jej, mamy, drugie z pilnego starania wspólną pracą nas obojga zostało sporządzone. Cokolwiek dotąd w nieszczęsnym przypadku po ogniu i po złodziejach mogło zostać, to wszystko [?] — żadnej rzeczy nie odejmuję ani dla nikogo innego nie zostawiam, tylko mojej miłej małżonce na wieczne czasy daję i do jej własnej dyspozycji i używania[?] tego wszystkiego niniejszym testamentem i ostatnią moją wolą legują i zapisuję; ze wszystkich tych rzeczy ruchomych żadnego inwentarza spisywać nie powinna, ani panowie sukcesorowie nie mają się przez to dopominać u niej, bo do niej wszystko ma i powinno należeć jako [owoc] wspólnego naszego starania. My[?] łaski jej rodziców mieliśmy i dotąd mamy; aby[?] ta wspomniana małżonka moja wyżej opisanymi wszystkimi i poszczególnymi dobrami moimi spokojnie się cieszyła i nimi według swego upodobania jak swoimi własnymi rozporządzała — tego chcę. Jegomościów panów sukcesorów pokornie upraszam, aby jej w niczym okazji do skrzywdzenia nie dawali. A gdyby który z nich (czego nie sądzę i nie spodziewam się po żadnym z Jegomościów) okazał się przeciwny tej mojej ostatniej woli i ważył się uczynić jakąkolwiek przeszkodę albo krzywdę, każdego takiego na straszny Sąd Boży pozywam i powołuję. Jegomościów nas[?] panów opiekunów i egzekutorów tego mojego ostatniego testamentu, niżej wymienionych, pokornie upraszam, aby tej sierocie, mojej miłej małżonce, nikomu krzywdy czynić[?] nie dopuszczali, owszem, aby byli jej łaskawymi i wiernymi obrońcami — z miłości ku Bogu i bliźniemu swemu. Sukien tych jest niewiele, jednak kontusz rysiami podszyty, ze złotymi guzami — ten spieniężyć, a pieniądze za niego na msze święte do kościołów i na jałmużny obrócić i rozdać, aby za duszę zmarłego[?] Pana Boga przy mszach świętych błagano; to małżonka moja będzie powinna uczynić. Aby więc ten ostatni[?] mój testament i takowa ostatnia dyspozycja miały wszelką wagę i powagę, obieram na jego egzekutorów i upraszam Jegomościów: Jegomość pana Jana Dominika Jezierskiego, podsędka ziemskiego i podstarościego grodzkiego łukowskiego na ten czas, Jegomość pana Andrzeja Suchodolskiego, miecznika lubelskiego, Jegomość pana Jakuba Ługowskiego, regenta ziemskiego lubelskiego. Jegomościom oddaję moją kochaną małżonkę [?] i [?]. Upraszając wyżej wspomnianych Jegomościów egzekutorów tego mojego ostatniego testamentu przez miłosierdzie Boże, aby tej dobrowolnej i wyrażonej ostatniej woli i dyspozycji mojej we wszystkich punktach, komu będzie należało, stało się zadość, i aby tej sierocie, mojej małżonce, która po mnie zostanie, nikomu nie dali czynić żadnej krzywdy. Kończę więc ten mój testament. Wziąłem[?] sobie za cel [względem] mojego kościoła parafii ułańskiej, w którym przez tyle lat nabożeństwa słuchałem i zbawienny pożytek odbierałem, aby Jegomość ksiądz pleban lub Jegomość komendarz tej mojej ostatniej woli co do pochówku mego ciała u ojców bernardynów łukowskich żadną miarą się nie sprzeciwiał[?] i w niczym nie zakłócał małżonce mojej urządzenia pogrzebu. Przeto tytułem pokładnego tylko samego nie nakładam[?] żadnego zobowiązania[?] na odnowienie wspomnianego kościoła ułańskiego, [lecz] tą[?] moją dyspozycją [polecam] oddać do rąk Jegomości księdza plebana, który na ten czas będzie, sto złotych polskich, które u Jegomości pana Jakuba Ługowskiego, regenta ziemskiego lubelskiego, z reszty sumy za dobra [?], pozostającej przy Jegomości — przykazuję, i upraszając[?] wyznaczam Jegomości, aby te sto złotych bez żadnej trudności, jak tylko zacznie się szczęśliwie pracować przy kościele, na [jego] potrzeby oddał i pokwitowania na [?] osobę[?] z oddanej sumy od Jegomości księdza plebana tutejszego[?] odebrał. Dziesięciny też za wszystkie dawne lata Jegomościom księżom plebanom ułańskim popłaciłem, a na dowód tego pokwitowania zostaną przy małżonce. Tylko za dwa lata nie oddałem dziesięciny obecnemu Jegomości księdzu plebanowi ułańskiemu, chociaż zawsze byłem gotów ją oddać, ale z powodu nieobecności samego Jegomości, która się zdarzała[?], nie miałem komu oddać. Małżonka moja jednak każdego czasu będzie powinna należną kwotę wspomnianemu kościołowi wypłacić i pokwitowanie z jej oddania na swoją osobę otrzymać. Który to mój testament i ta niniejsza ostatnia moja wola i dyspozycja ma się stosować i odnosić do zatwierdzenia i ro[?]acji[?], przeze mnie niedawno w grodzie łukowskim zeznanej i uczynionej. Zastrzegam sobie jednak zdrowe[?] prawo, dopóki Wszechmogący Pan zechce mnie jeszcze na tym nędznym świecie trzymać, do swobodnego poprawienia, odmienienia, powiększenia, umniejszenia wspomnianego testamentu, wyżej spisanego, i rozporządzenia według mojej ostatniej woli na ten czas, jeśli tego będzie potrzeba i czas pozwoli. A żeby w tym nikt, komu będzie należało o tym wiedzieć, nie miał żadnej wątpliwości, dla lepszej wiary i pewności tę moją ostatnią na ten czas wolę podpisem mojej własnej ręki i śmiercią, jeśli mi ją w tym czasie Bóg ześle, potwierdzam. Działo się w Zarzeczu dnia dwudziestego miesiąca kwietnia roku Pańskiego tysiąc sześćset dziewięćdziesiątego czwartego. Jan Szaniawski[?], komornik graniczny łukowski, ręką własną. Ksiądz Mikołaj Stanisław Dzieleyski[?], komendarz ułański na ten czas, podpisuję się własną swoją ręką. Andrzej z Suchodołu Suchodolski, miecznik województwa lubelskiego, jako będący na ten czas przy dobrym[?] zdrowiu Jegomości pana komornika. Stanisław Mystkowski, na ten czas bywający[?], będący przy obecności[?]. Jegomość ksiądz Hilary[?] Stempkowski, gwardian łukowski. Stanisław Kazimierz Izdebski[?], komornik niegdyś ziemski łukowski, obecny przy wyżej spisanej dyspozycji, podpisuję się ręką własną. Wawrzyniec Skrzyszewski[?], obecny na ten czas, ręką własną. Wojciech Izdebski[?], będąc na ten czas obecny, ręką własną. Oryginał zaś tegoż testamentu ten sam podający z powrotem od niniejszego urzędu do siebie odebrał i z odebrania i zwrotu go niniejszy urząd pokwitował. Z akt starościńskich[?] grodzkich łukowskich [?]. Poprawił Ługowski[?] ręką własną. Miejsce pieczęci starościńskiej[?]. Jan Stanisław [?] Zarzecki[?], wojski [?], wicestarosta i sędzia grodzki łukowski, ręką własną. [Na dole strony, inną ręką:] Przeczytano[?] z aktami. Chromiński. Ponownie czytał z oryginałem Łaski[?].