Strona główna › Księgi grodzkie / Stare źródła › Rejestry podymnego 1775–1794 › Kąkolewnica
Rejestry podymnego ziemi łukowskiej 1775–1794
Kąkolewnica
W kartotece pod nazwą Kąkolownica. Parafia Trzebieszów, powiat łukowski.
Drogi czytelniku, pamiętaj, że to opracowanie AI, może zawierać błędy, traktuj poglądowo i weryfikuj we własnym zakresie.
Propinacja, karczmy, browary: Rudnicka (browar, karczma)
Powyżej pięciu dymów w jednym ręku: Rudnicka (115)
Wypisy spoza taryf
Zapisy spod sigli, których kartoteka nie rozwija. Dymów nie podają, więc nie wchodzą do żadnej sumy.
powinności: sołtysów w Kąkolownicy: 4, osiadłości gospodarzy, sołtysów i innych: 103
uwaga: Liczby „czterech” (sołtysi) i „103” (osiadłości gospodarzy, sołtysów i innych) to stan osadniczy, NIE dymy — do pola liczba dymów nie wchodzą, choć 103 zgadza się z „103 chat. o 1 gosp.” z T89 na karcie 2) (to jednak inne źródło i nie scalam go). Imię „Kunegundy” dopisane nad wierszem i wzięte w pętlę wskazującą miejsce wstawienia przed „Rudnickiej”. „Żakowa Wola” tu w dwóch wyrazach, z kropką nad Ż. Wiersz o lesie kąkolewskim urwany na końcu karty i podjęty na karcie 4).
uwaga: Wypis bez dymów i bez nazwisk — sam opis lasów i pastwisk starostwa. „2/ las” podkreślone, tak jak „1/ kąkolewski” na karcie 3) i nagłówek „lesy star. kąkolownickiego:”. Wyrazy dzielone na końcach wierszy znakiem podwójnej kreski („złą=czony”, „trzebie=szowskiej”) — scalam je w zapisie. Skreślone „sołtysów 4-ch.” zachowuję w nawiasie kwadratowym, bo to ślad pracy autora, nie treść źródła.
zapisy na kartach: Kąkolownica, Kąkolewnica
powiat łukowski · parafia Trzebieszów · karty 1), 2), 3), 4)
wieś królewska, siedziba starostwa kąkolewnickiego i siedziba parafii — kościół filialny do trzebieszowskiego należący (V48 nazywa go „kaplicą prywat.”); dożywotnia dzierżawa Rudnickich (T90 i T89: „Rudnickiej”, Ls. 89: „Kunegundy Rudnickiej”, O83: „Józefa Antoniego Rudnickiego”); dwór, plebania, browar, karczma w arendzie Szlubowskiego, młyn wietrzny za wsią, czterech sołtysów [V48, O83 (IX), T89, T90, MP, Ls. 89]
| Rocznik | Źródło | Pozycji | Dymów |
|---|---|---|---|
| T75 | Taryfa podymnego 1775 | 1 | 356 |
| T89 | Taryfa podymnego 1789 | 1 | 115 |
| T90 | Taryfa podymnego 1790 | 2 | 116 |
Bez wypisu z 1794 r. — żadna fiszka tej wsi tej taryfy nie niesie. To brak wypisu w kartotece, nie luka w numeracji kart.
Te roczniki liczą tu więcej niż samą miejscowość: 1775 r. — całe starostwo kąkolownickie — wsie w parafiach radzyńskiej, trzebieszowskiej i kąkolownickiej. Takiej liczby nie wolno zestawiać z pozostałymi rocznikami jak dwóch pomiarów tej samej miejscowości — to są różne jednostki rachunku, a nie ubytek dymów.
Zapisy kartoteki
Wszystkie wypisy tej miejscowości w brzmieniu kart, rocznik po roczniku. Jeden blok to jedno wystąpienie: ta osoba, w tym roczniku. Przy pozycji zbiorowej ten sam tekst karty stoi przy każdej wymienionej osobie — bo karta wymienia je razem, a rozdzielać ich nie wolno. Dymy podane przy pozycji zbiorowej to równy podział między wymienionych, nie odczyt.
1789 T89Taryfa podymnego 1789
1790 T90Taryfa podymnego 1790
Posesorka dożywotnia nazwana samym nazwiskiem w formie żeńskiej — „Rudnickiej”; imienia karta w tym miejscu nie podaje (podaje je dopiero Ls. 89 na karcie 3): „Kunegundy Rudnickiej”, ale tego nie scalam). Forma jest jednoznacznie żeńska, nie „Rudnickiego” — sprawdzone na powiększeniu. O83 (IX) na karcie 2) podaje dzierżawcę w formie męskiej („Józefa Antoniego Rudnickiego”); rodzaju nie ujednolicam. Dymy dotyczą samej wsi Kąkolewnicy — lista wsi starostwa stoi tu tylko dla wyjaśnienia, czego starostwo sięga, a liczba 115 stoi po powtórzonej nazwie „Kąkolewnica”. Liczba 115 podkreślona. „Kąkolewnica” w liście wsi bez wyraźnego ogonka [odczyt niepewny]; „Żakowa Wola” z kropką nad Ż.
Ta miejscowość w pełnym opracowaniu rejestrów podymnego — razem z wyszukiwarką po wszystkich osobach, mapą współczesną, ryciną Perthéesa z 1786 r. i podsumowaniem statystycznym.
