Zaręba

Nagłówek sesji: czwartek po uroczystościach Zesłania Ducha Świętego Roku Pańskiego 1744.

Niewierni (Infid.) (Infideles) Majer Elajzewicz, Zusman Zewelowicz i Michał Moskowicz, starsi kahału radzyńskiego, imieniem własnym oraz całej synagogi kahału radzyńskiego, za których równie ręczą i [czynność za] ważną i przyjętą przyrzekają — zeznali, iż skrypt pewien ręczny, na osobę Wielebnego (Ven.) Aleksandra Zaręby, mansjonarza kościoła radzyńskiego, wystawiony, daty w Radzyniu dnia 24 kwietnia Roku Pańskiego bieżącego 1744, własnymi rękami ich i całej synagogi kahału radzyńskiego podpisany — którego osnowa jest następująca:

„My niżej podpisani, cały Kahał miasta Radzynia i wszystka Synagoga do składki kahałskiej należąca, dłużny ten skrypt i asekurację JMci księdzu Aleksandrowi Zarębie, mansjonarzowi natenczas przy kościele radzyńskim zostającemu, [wydajemy]. Na to za konsensem od Jaśnie Wielmożnych (Illustr.) JMPana Eustachego i z Kątskich Marii Potockich, małżonków, starosty tłumackiego, Państwa naszych dziedzicznych miłościwych, dnia dziewiątego miesiąca kwietnia Roku 1744-tego danym, i za wiadomością JMPana Garwolińskiego, ekonoma natenczas radzyńskiego, w tymże konsensie wyrażoną — iż zaciągnęliśmy i do rąk naszych wzięliśmy pożyczanym sposobem sumę czterech tysięcy złotych polskich u pomienionego wyżej JMci księdza Zaręby, w czerwonych złotych będącą, każdy czerwony złoty po półosmnasta (17½) złotego; a to na zniesienie długów, dla ulżenia (alleviacyi) sumami od tysiąca złotych po sto prowizjonalnymi kahał obciążającymi.

Od której sumy, dziś przez JMci księdza Aleksandra Zarębę na prowizję na kahał nasz radzyński w wieczne czasy ulokowanej, my cała synagoga kahału radzyńskiego, a i w potomnych czasach sukcesorowie nasi — od tysiąca po siedemdziesiąt złotych, a czerwony złoty po półosmnasta złotego — prowizję punktualnie na świętego Jana Chrzciciela corocznie wypłacać i realnie oddawać obligujemy się, i powinni będą, bez wszelkiego zawodu, za pokazaniem tej karty; a to najpierwszą prowizję od czterech tysięcy dziś przez nas pożyczonych — na świętego Jana Chrzciciela, to jest dnia 24 czerwca roku bieżącego 1744 — złotych dwieście osiemdziesiąt, dico 280, czerwonymi złotymi po półosmnasta złotego; i tak co rok niechybnie zapłacić obowiązujemy się i będziemy powinni.

A jeżeliby miała być zwłoka (zawoda) i renitencja przez nas, w życiu naszym, albo w przyszłych czasach przez potomków naszych, w płaceniu prowizji od pomienionej sumy złotych 4000 — tedy wolno pozwać do urzędu grodzkiego łukowskiego nas czyli potomków naszych, i za dekretem grodzkim łukowskim najpierwszym oryginalną czterech tysięcy sumę, z zakładem takiejże drugiej za niewierność (Infid.) [odczyt niepewny] i niepunktualność, JMci księdzu Zarębie czyli sukcesorom jego, komu będzie po nim należało, oddać i odliczyć powinniśmy. I chociaż nieznośnie [odczyt niepewny] z kahału na wieki tej pomienionej sumy u JMci księdza Zaręby pożyczonej — w tej asekuracji, pismem niżej […] [wyrazy nieczytelne], obostrzyliśmy sobie: za niepunktualność — chowaj Boże — w płaceniu prowizji przez nas czyli potomków naszych, ten punkt […] [wyrazy nieczytelne].

[…] gotowiśmy na to się [zdać]. Dla lepszej wiary i wagi my, kahalni starsi, rękami [własnymi] podpisujemy, i do grodu łukowskiego zaraz tę kartę powieziemy. Datum w Radzyniu dnia 24 kwietnia Roku 1744-go.”

(Następują podpisy w języku żydowskim, w miejscu swoim w skrypcie położone.)

[Zeznający] warunkom tegoż skryptu czyli asekuracji [zadość czyniąc], go umacniają — a to pod podobnym zakładem czterech tysięcy złotych polskich, co do którego forum urzędu niniejszego, albo w czasie bezkrólewia sądu kapturowego ziemi łukowskiej, [sobie obierają].