The Szaniawski family in the armorials

s. 599SZANIAWSKI herbu Junosza, w ziemi Łukowskiej i indziej. W tym domu przywilej chowają Władysława Jagiełła Króla, dany w r. 1429. w którym Mikołaja de Szaniawa, i braci jego, Falisławowi, Janowi, Michałowi, Paskanowi, Stanisławowi i Maciejowi do Szaniawy w Łukowskiej ziemi leżącej, niektóre grunta dał, darował w nagrodę ich zasług: kędy się potem rozrodzili. Szymon Szaniawski proboszcz Miechowski, nominat Kamieniecki, ale się Ługowskim zwał, lubo się Junoszą pieczętował, jakom mówił pod Ługowskiemi. Marcin Szaniawski, miał za sobą Zofią Borkowską herbu Nowina. Felix pisarz ziemski Lubelski, z sejmu 1661. komissarz do granic Const. s. 600 fol. 28. Adam najprzód pisarz ziemski Łukowski i podstarości grodzki Lubelski, poseł na sejm 1703. i deputat do Konstytucyi, Const. fol. 26. umarł kasztelanem Lubelskim 1725. została się po nim tylko córka jedna Ewa, z Zofji Głuszyńskiej, która żyła z Liniewskim starostą Zmigrodzkim. Franciszek Szaniawski łowczy Lubelski, brat rodzony Adama kasztelana, miał za sobą Gałęzowską pisarzownę ziemską Lubelską: drugi brat tegoż, Tomasz, podstoli Łukowski. Stanisław Szaniawski wojski Lubelski, żona Zawadzka stolnikowna Wieluńska. Jerzy cześnik Lubelski porucznik, brat jego Antoni pisarz grodzki Włodzimierski, Jerzy stolnik Bracławski. Bogusław w zakonie OO. Karmelitów Bosych zasłużony, rządził u nich prowincyą Polską kilka razy. Felix Jan najprzód suffragan Lwowski, a potem biskup Chełmski, miał już był nominacyą i na Wileńską katedrę, ale że się to zdało księztwu Litewskiemu być z uszczerbkiem praw swoich, gdyby rodowici polacy krzesła im zasiadali, nie mając tam żadnej possessyi, musiał się Chełmskim kontentować: dał ci mu był w prawdzie koadjutoryą na arcybiskupstwo Lwowskie Skarbek Jan już w leciech podeszły, ale nim mu na nię expedycya z Rzymu przyszła, Skarbek z światem się rozstał, on za nim w tydzień w tęż się wieczności drogę wybrał w r. 1733. w Zamościu u OO. Reformatów pochowany: miał kazanie na elekcyi początku w tymże roku, które jest w druku 1733. in fol. Varsav. był to pasterz i sam życia bez zakału, i koło trzody swojej pilny. Józef Szaniawski wojski Lubelski, miał za sobą Petronellę Humlownę. Antoni z sejmu 1703. komissarz do granic. Const. fol. 22. Szaniawski Jan, którego córka Anna była za Jędrzejem Stokowskim herbu Drzewica 1588. Acta Castren. Opocznen. Drudzy z nich w wielkiem księztwie Litewskiem osiedli, z tych Marcyan scholastykiem był Wileńskim. Konstantyn Felicyan najprzód referendarz Litewski i prałat Wileński; potem biskup Kujawski, aż też i Krakowski, na którem życie zamknął w r. 1732. Z młodych lat swoich do królewskiego dworu udawszy się, tak sobie statecznej fortuny doznał, i zawsze sprzyjającej, że go nigdy fawory królewskie (co rzadka Pańskim geniuszom) z rąk swoich nie spuściły, ale jeden, drugiemu podawał: a tem więcej rzecz ta podziwienia godna, że między tylą na siebie zaostrzonymi nienawiścią adwersarzami, między tak ciężkiemi w Polszcze naszej rewolucyami, nigdy się mu ta macochą nie stawiła, pomogły mu do tego siła naturalne przymioty, któremi go Bóg sowicie był obdarzył; to jest obrót dziwnie wielki, rozsądek utemperowany, dzielność, w wykonaniu rzeczy już ułożonych nieprzerwana, te go Augustowi Królowi tego imienia II. tak przymilały, że prawie cały na jego zdaniu zdał się więc pole-[?] s. 601 gać, luboć nie mniej i zasługi jego: on albowiem wyrobił swoim przemysłem, że się ten Pan, lubo się był już z rządów Polski wyzuł dla nieprzychylnego sobie szczęścia, znowu do Polski wrócił, on synów koronnych rozdrażnionych i konfederacyą generalną sprzysiężonych serca szczęśliwie z Panem pojednał, on nowymi Konstytucyami pokój ojczyzny obostrzył, zgoła ten najcelniejszy wieku swego statysta, wiele na dobro pospolite i czynił i mówił, i stosów poniósł. Niemniej i w ekonomicznych zabiegach był osobliwszy, ztąd wszystkie dobra biskupie, w daleko lepszą wzbił porę, niżeli ich znalazł, teologią fundował przy naszym kollegium Gdańskiem, tamże w Gdańsku OO. Missyonarzów. Na wszystkie zaś seminaria Krakowskiej dyecezy póki żył, co rok pewną summę wyliczał: żeby zdolnych do pracy koło dusz ludzkich mógł z nich mieć operaryuszów. Zamek Krakowski po Szwedzkiem spaleniu, za jego staraniem restaurowany, do pierwszej przyszedł ozdoby. Konwikt na ubogich studentów fundował w Łukowie, wysypawszy na niego sto tysięcy*). N. sekretarz duchowny Litewski młodo umarł, zda mi się brat jego. Synowcowie zaś jego, Józafat podstoli koronny miał za sobą Ossolińską Barbarę podskarbiankę wielką koronną, i z niej dzieci. Fabian łowczy koronny starosta Sochaczewski, poseł na sejm 1724. żona jego Potocka wojewodzanka Czerniechowska, z niej potomstwo zostało. Trzeci N. starosta Augustowski. Jędrzej Szaniawski, o którym Konstytucya 1632. f. 7. Jan i Samuel w województwie Rawskiem 1674. Felix kustosz Chełmski deputat na trybunale koronnym.

W r. 1778. Tomasz Szaniawski kanclerz Gnieznieński. — Kazimierz kantor Przemysłki, archidyakon Wiślicki. — Piotr burgrabia Piotrkowski. — Wspomniany wyżej Józefat Szaniawski podstoli koronny z Ossolińskiej zostawił potomstwo, córki: N. 1mo voto za Gałęzowskim, 2do za Krasickim, starostą Korytnickim, 3tio za Tęgoborskim, 4to za Korzeniowskim. — N. za Bajerem bratem biskupa Chełmińskiego. — Syn N. starosta Małogoski z Anny Scypionowny marszałkowny nadwornej Litewskiej zostawił syna N. który pojął Kluszewską. — Krasicki.

*) Lubo Niesiecki przy wyliczaniu fundacyi przez niektórych poczynionych, często w najdrobniejsze wchodził szczegóły, tu jednak o niektórych tylko tego zacnego biskupa wspomniał. Szanowny ten mąż wielkim nakładem wspaniałe Seminarium Kieleckie z gruntu wymurował i nadał: Missyonarze na zamku Krakowskim i Seminarium także jego fundacyi: w Lipowcu fundował domum Correctionis na księży dyecezyi Krakowskiej: a jako się po jego śmierci pokazało, blizko dwóch milionów summa na takowe uczynki poszła. — Przypisek Krasickiego.

s. 416Szaniawski herbu Junosza. — O tych stoi w Tomie VIII. ale tamże zamieszczona wiadomość nie jest dość dokładną. Z rozlicznych Konarów *), ze wspólnego zapewne s. 417 pnia wychodzących, przywiedziemy tu jednę familią znakomitą w dostojeństwa i urzędy, wspartą autentycznemi dokumentami, i zaprzysiężoną co do procedencyi od Samuela aż do Filipa Nareusza Szaniewskiego, a zasadzającą się na dekrecie kompromissarskim pomiędzy Szeniawskiemi, Piaskowskiemi, Korzeniewskiemi z jednej, a Nornickim i innemi z drugiej strony; który to dekret z kilkudziesiąt arkuszy złożony, oblatowany jest w grodzie Warszawskim z roku 1777. dnia 23. Maja in Inductis Relationum, księga 119. stronn. 1436. do 1678. w skutku więc niego:

*) Familia Szaniawskich przez Króla Władysława Jagiełłę na godność szlachecką wyniesiona, używa li tylko herbu Junosza, lecz z rozlicznemi odmianami, tak co do kształtu baranka (z rogami, bez rogów, z podniesioną prawą nogą przednią, z raną w piersiach, z której się krew sączy do kielicha i t. p.), jako też i godeł po nad hełmem; jedni bowiem mają samą koronę, inni koronę z której pięć] [ciąg przypisu na s. 417 ] piór strusich lub połowa baranka wychodzi. — Familia ta zagnieździła się pierwotnie w Mało-Polszcze, a mianowicie w ziemi Łukowskiej, która pod ówczas była częścią województwa Sandomierskiego, lecz od roku 1471. pod władzę zwierzchniczą nowo utworzonego województwa Lubelskiego przeszła. W ziemi tej dobra Szaniawy, półtory mili od miasta Łukowa w parafji wsi Trzebieszowa położone, z kilku włości jednegoż nazwiska złożone, różniły się tylko Nomenklaturami: były bowiem osobno Szaniawy Sałomony, osobno Szaniawy Poniaty, osobno Szaniawy Ryndy, osobno Szaniawy Gzary, osobno Szaniawy Małyse, lubo 2. wsie ostatnie tuż przy sobie leżące. Szaniawy Sałomony, już to przez najazdy Szwedzkie już to przez zarazę morową, skutkiem tychże będącą, na początku, jak się zdaje XVIII. wieku zniknęły z rzędu włości, a dziś tamże natrafiane rumowiska, ślady studzien i gdzie niegdzie sadów, byt ich przypominają. — Jak niegdyś w wiekach średnich nadawano rozliczne przezwiska, dziś niezupełnie wyśledzić się dające osobom panującym, bądź od dóbr, bądź od wad osobistych, lub od potocznych i t. p. okoliczności pochodzące, również i w wiekach nowych zwyczaj ten zagnieździł się pomiędzy szlachtą, a obecnie nawet jeszcze u pospólstwa spostrzegać się daje; z tąd więc wytłomaczyć sobie można liczne a niekiedy dziwaczne przydomki familji Szaniawskich, któremi pomiędzy sobą wiekami niemal się odróżniała i odróżnia. I tak, są Szaniawscy z przydomkami Sałomony, Ryndy, Gzary, z któremi jak się zdaje, inne przydomki styczność mają: np. z Szaniawskiemi Sałomonami są w połączeniu Szaniawscy Pierożki i Grzywacze; od Szaniawskich Ryndów zdaje się, iż pochodzą Szaniawscy z przydomkami Sołda, Skrzek, Smerga, Brotka, Bączek, Osiełek, Wilczek, Ziomak, Walendzik. Obok powyższych są jeszcze familie Szaniawskich z przydomkami Dukat, zapewne ciż sami zwani Dukac vel Dukacz, tudzież Stronik, czyli Ługowski, Kraczek, Pudełko i t. p. rozliczne inne przezwiska. — Powyższych przydomków Szaniawscy odrębne wyprowadzają swoje genealogię, których w jednę całość zebrać jest prawie niepodkbieństwem [sic], gdyż akta najdawniejsze Łukowskie tak grodzkie jako też i ziemskie w roku 1657. przez Szwedów spalone zostały, pomocnicze atoli w tym względzie mogą być akta dawne ziemi Liwskiej i Stężyckiej, dziś w Siedlcach deponowane, tudzież akta ziemi Drohickiej i Mielnickiej za obrębem Królestwa będące. [koniec przypisu

Alexander Szaniawski na początku XVII. wieku na Litwie w Wileńskim i Oszmiańskim osiadły, miał syna Stani- s. 418 sława, który skłodził [sic] Wojciecha i Samuela. Z tych Wojciech z Zofią Bokumówną spłodził Gabryela, który niewiadomo, czyli miał i jakie potomstwo i Melchiora którego syn Stefan w środku XVIII. wieku był starostą Anglinickim, a po którym pozostali dwaj synowie: Stanisław starosta Małogoski, krajczy wielki Koronny, od roku 1787. kawaler orderu ś. Stanisława, tudzież Orła białego, zaś diplomem w Wiedniu w r. 1800. dnia 1. Maja przez Cesarza Niemieckiego Franciszka II. wydanym, na godność hrabiowską wyniesiony, jak przekonywają Quaterniones Majestatt. w Warszawie w głównem Archivum będące Tom I. pag. 17—20. Stanisław ten z Micielską żył bezdzietnie, i 2. Józef niewiadomo czyli, i jakie miał potomstwo; Samuel Szaniawski drugi syn Stanisława wnuk Alexandra, z Zofią Bochuczewiczówną pozostawił trzech synów: Jana, Michała, którzy niewiadomo, czyli mieli i jakie potomstwo, tudzież Piotra w roku 1640. dnia 20. Lutego w parafji Pobojskiej, w województwie Wileńskiem ochrzczonego, dziedzica wsi Montygaliszki, w województwie Trockiem leżącej, klucznika województwa Wileńskiego, który w roku 1697. z województwa Trockiego na obor Króla Augusta II., jak widać z Volum. legum V. pag. 893. głosował, lecz już w roku 1704. przy końcu Listopada w Montygaliszkach przez Unruga, kapitanu chorągwi Dragońskiej, komendy ur. Sienickiego generał-majora wojsk cudzeziemskich, zarąbany; z Katarzyny Chomskiej sześciu pozostawił synów, z takowych:

I. Hieronim Kazimierz dwóch imion, dziedzic Niekludowa, w powiecie Orszańskim leżącego, cześnik województwa Trockiego, wreszcie chorąży Parnawski; po śmierci pierwszej swej żony Maryanny Zaleskiej ożenił się około roku 1707. powtórnie z Krystyną Odrowąż Juchnowską, horodniczanką Smoleńską, z którą żyjąc bezpotomnie, umarł w Montygaliszkach roku 1716. pozostawiwszy z pierwszego małżeństwa córek dwie: Katarzynę Władysława Korzeniowskiego cześnika Orszańskiego (z którego syn Antoni Korzeniowski rotmistrz Orszański) a następnie Ilnicza stolnika Mścisławskiego małżonkę. Annę Janowi Matuszewiczowi, skarbnikowi Mozyrskiemu zaślubioną, tudzież syna Józefa Szaniawskiego od dnia 15. Maja 1721. starostę Chęcińskiego, od dnia 15. Lutego 1726. Małogoskiego, dalej Augustowskiego, zaś od dnia 20. Maja 1729. roku podstolego Koronnego, dziedzica dóbr Korytni, Lipia, Karsów i Jawora w powiecie Chęcińskim leżących, przed rokiem 1743. zmarłego, którego z Anną hrabianką Ossolińską, podskarbianką wielką Koronną cztery córki; Anna żona Józefa hrabi Ossolińskiego, kasztelanica Czechowskiego, (matka sławnego w roku 1826. zmarłego Józefa Maxymilian s. 419 i Kajetana Ossolińskich) Franciszka w zakonie Norbertanek, Teresa małżonka Dominika Bajera, starosty Kiszyńskiego i Marya Józefa, czterech mężów po sobie mająca: 1mo voto 1746. Stefana z Targowiska Gałęzowskiego, kasztelanica Lubelskiego, 2do voto Wincentego hrabię Krasickiego, starostę Korytnickiego, rotmistrza J. K. Mści, po nim roku 1752. wdowa, 3tio voto Tęgoborskiego, wreszcie 4to voto 1761. r. Leona Onufrego Korzeniewskiego, kasztelana Zakroczymskiego (matka Michała, Ludwika, Angeli i Brygidy Korzeniewskich). Synami zaś powyższego Józefata [sic] byli: Ignacy w wieku młodzieńczym, po roku 1754. zmarły i Konstanty Felicyan dwóch imion od dnia 1. Listopada 1740. starosta Małogoski, od 9. Maja 1758. komornik J. K. Mści, dziedzic dóbr Wojcza, Dalasławic i innych roku 1781. za bezwłasnowolnego uznany, miał sobie kuratelę dodaną, zmarły około roku 1787., któremu Anna z Scypionów (w moc wyroku duchownego w Rzymie z dnia 7. Lipca 1766. z nim rozwiedziona, zaś r. 1795. zmarła) powiła syna Stanisława od roku 1774. 24. Kwietnia szambelana J. K. Mści, od dnia 17. Marca 1775. starostę Małogoskiego, od dnia 28. Lipca 1780. roku krajczego Koronnego, zaś od dnia 24. Stycznia 1791. r. kawalera orderu ś. Stanisława, właściciela pałacu w Warszawie przy ulicy Miodowej pomiędzy pałacami Młodzianowskiego biskupa Poznańskiego i Klemensa Branickiego, hetmana W. Koronnego, położonego, z Anną Kluszewską małżonką bezpotomnego.

II. Konstanty Felicyan, drugi syn Piotra i Katarzyny Chomskiej, w roku 1668. dnia 24. Listopada w kościele Posławskim na Litwie ochrzczony, poświęcił się zawodowi duchownemu, a dokładana pilność i wrodzone talenta, coraz więcej mu godności przymnażały, i tak, zostawszy kanonikiem Wileńskim, uzyskał wkrótce, bo w r. 1702. dnia 18. Lutego dystynkcyą doktora obojga praw z akademji Krakowskiej, a będąc wkrótce referendarzem W. Ks. Litewskiego, rejentem kancellaryi większej Królestwa, scholastykiem Warmińskim i kanonikiem Warszawskim, po postąpieniu Stanisława Szembeka na arcy-biskupstwo Gnieźnieńskie wakujące po nim biskupstwo Kujawskie i Pomorskie dnia 4. Listopada 1705. roku otrzymał. Używany przez króla do różnych deputacyi, potrafił sobie zaufanie jego zjednać, w skutku którego w roku 1720. zanominowany został biskupem Krakowskim, a zarazem księciem Siewierskim. — Obok licznych jego fundacyi, wymurował w mieście Łukowie kościół, a przy nim założył konwikt, dla którego dnia 12. Lipca 1730. roku w Bodziantynie ułożył w języku łacińskim przepisy, iż do niego przyjmowani być mogą li tylko Szaniawscy, krewni fundatora, w braku zaś s. 420 tychże i inni, lecz tylko Szaniawscy, w liczbie dziesięciu, przynajmniej po lat 10. mający. Na utrzymanie konwiktu tego przeznaczył pewne dziesięciny i intraty z wsi poblizkich; jako rządce wewnętrznego ustanowił rejensa z grona ks. ks. Pijarów opiekunem zaś zewnętrznym instytutu tego mianował jednego z sukcesorów swoich w dobrach Szaniawach zamieszkałego, którzy obydwa dopilnować mają, ażeby wszystko podług przepisanej ustawy wykonane bywało, a wkradającemu się złemu silny opór stawiać. Nadto przepisał tymże alumnom żywność codzienną, odzież i statuta wewnętrzne, a konwikt w dniu 24. Września 1730. r. otworzył, wyjednawszy sobie na takowy instytut dekret od kapituły Krakowskiej, i zatwierdzenie go przez papieża Benedykta XIII. Był on dziedzicem dóbr w Koronie Falenty wielkie i małe, Raszyn, miasta, Puchały, Jaworowa, Derdy, Janki, Wypędy, klucza Ojrzanowskiego z wsiami Zaremby, Kaleń i Zabią czyli Wesołą, Zelichów, Zalesie, Bukowka i Korzuchy w ziemi Warszawskiej, Ossowice, Kazibor, w ziemi Sochaczewskiej. Widuchów, Kotki, Wrzeszczów, Wola Wrzeszczowska, Wygnanów, Dęmba, Domaniow, Domaniowska Wola, Młodynie, Glinice, Jakóbów, Bukowno, Korytnice, Lipie, Karsy i Jawor, w województwie Sandomirskim, częściów we wsiach Szaniawy Gzary Matyse, Sałomony, Ryndy i Poniaty w ziemi Łukowskiej leżących; zaś w W. Ks. Litewskiem posiadał dobra Montygailiszki, Rudnią i Słowieńsk; w samej Warszawie kilka kamienic. — Testamentem z dnia 31. Maja 1732. roku w Krakowie spisanym (oblatowanym w grodzie Chęcińskim Feria secunda post Dominicam Sexag.) mianował dziedzicami swego majątku: Fabiana, Józefa i Stanisława Szaniawskich, bratunkow swych rodzonych, z których każdy po śmierci stryja, w skutek działów d. 7. Sierpnia 1732. roku w Kielcach pomiędzy nimi zaszłych, obok dóbr znakomitych uzyskał gotówką po złp. 252,233. gr. 28. zaś srebra w wielorakich różnego gatuntu sprzętach po grzywien 398. lotów 8., które to działy roborowali w grodzie Chęcińskim r. 1732. Fer. 4. post Fest. Sanct. Innocentium Martyrum.

III. Teodor trzeci syn Piotra, klucznika Wileńskiego, stolnik Trocki, ożenił się (przed rokiem 1706.) z Scholastyką Zuchorską z Słonieńska, wdową po Wojciechu Krzeczkowskim cześniku Nurskim, z którą żyjąc bezdzietnie, umarł bez testamentu dnia 25. Lutego 1713. r., a pozostała wdowa wstąpiła w trzecie śluby z Dominikiem Haleckim, chorążym powiatu Rzeczyckiego, aż ją roku 1720. bezdzietną i bez testamentu śmierć zaskoczyła.

IV. Maryan Szaniawski brat rodzony biskupa i powyż- s. 421 szych, ochrzczony dnia 25. Kwietnia 1685. roku z folwarku Firkowszczyzna w kościele Posławskim, ze wszystkich 6. braci najmłodszy poświęciwszy się stanowi duchownemu przechodził godności: proboszcza Trockiego, scholastyka, prałata katedry Wileńskiej, opata Wąchockiego i sekretarza wielkiego Koronnego, aż mu Parka w roku 1728. życia wątek przecięła.

V. Józef syn po Piotrze i Katarzynie Chomskiej, starosta Koniawski (Conajeviensis) i Dubiski; ożeniwszy się z Barbarą Zuchorską z Słonieńska, (ta po owdowieniu poszła za Mikołaja Siedlikowskiego, i temu syna Benedykta powiła), pozostawił z niej córkę Justynę, która wstąpiwszy w roku 1728. do zakonu Benedyktynek w Nieswierzu, przybrała imię Eufemji i tamże w roku 1765. ksienią była, tudzież syna Stanisława dnia 7. Maja 1709. roku w kościele Zabrzęskim ochrzczonego, starostę Augustowskiego, spadkobiercę po swym stryju Konstantym Felicyanie, biskupie Krakowskim; dziedzica licznych dóbr, który z Anielą Włyńską bezdzietnie w małżeństwie żyjąc, umarł na początku Czerwca 1765. roku bez testamentu.

VI. Kazimierz szósty i ostatni syn Piotra klucznika Wileńskiego, dziedzic Borczyny w powiecie Oszmiańskim leżącej, podczaszy Trocki. Gdy bracia jego z dwiema rodzonemi siostrami pożenili się, poszedł i on ich śladem i złączył się z trzecią Zofią Zuchorską z Słonieńska, (zmarłą około 1714. roku) Kazimierz spisawszy testament dnia 20. Sierpnia 1706. roku (przez małżonkę jego w grodzie Orszańskim dnia 4. Września 1706. aktykowany) umarł w tymże 1706. roku pozostawiwszy jedynego tylko syna Fabiana Kazimierza dnia 26. Grudnia r. 1700. r. z posesyi zastawnej, Męczennięta zwanej, w kościele Posławskim ochrzczonego, następnie starostę Sochaczewskiego Radzickiego, od dnia 26. Marca 1724. roku Czerkaskiego, zaś od dnia 22. Marca 1727. roku Mostoskiego (Mostensis), wreszcie Wizkiego i Chęcińskiego, tudzież łowczego W. Ks. Litewskiego, po śmierci stryja swego, Konstantego Felicyana, biskupa Krakowskiego, spadkobiercę, dziedzica dóbr Opacz wielki i mały, Ojrzanów, Zelechów, Zaremby, Kaleń, Wesoła Wola, Zalesie, Falenty, Jaworowa, Raszyn, Puchały, Wypandy, Janki i Derdy w ziemi Warszawskiej leżących, tudzież pałacu w Warszawie przy ulicy Senatorskiej pod gwiazdą zwanego i dworku na Szulcu, umarł w roku 1734. pozostawiwszy z Eleonory Potockiej, (która w następne śluby wstąpiła z Antonim na Grodzisku Grodzickim, podczaszym księztwa Zatorskiego i Oświecimskiego, a spłodziwszy mu córkę Annę umarła roku 1743.) cztery córki: Zofią bezdzietną, Rozalią w zakonie Sakramentek we Lwowie, Antoninę małżonkę, pierwszego ślubu Józefa Drohojowskiego, podstolica Przemyskiego, s. 422 powtórnego Stefana Wąsowicza, podstolica Radomskiego (których córka Maryanna Wąsowicz poszła w roku 1772. za Adama Łętowskiego podczaszego Krakowskiego) i Ludwikę z Antonim Potockim, starostą Lwowskim i Błońskim połączoną lecz bezdzietną; tudzież dwóch synów, z których Teodor od dnia 8. Lutego 1735. roku pułkownik wojsk Koronnych, w r. 1748. uskutecznił działy po rodzicach z bratem swym Filipem Nereuszem; dziedzic dóbr Opacza, Wrzeszczowa i innych, umarł około roku 1750. spłodziwszy z Salomei Brzozowskiej (która owdowiawszy poślubiła powtórnie Stanisława Sołtyka starostę Dźwinogrodzkiego) jedyną córkę Joannę żonę Mikołaja Junoszy Piaskowskiego, podkomorzego Krzemienieckiego.

Filip Nereusz drugi syn Fabiana Kazimierza, od dnia 27. Września 1746. r. starosta Radzicki, od dnia 9. Grudnia 1752. starosta Kąkolownicki, głosował roku 1764. z województwa Rawskiego na obór Króla Stanisława Augusta; roku 1765. szambelan J. K. Mści w roku 1768. posłem nadzwyczajnym na sejm walny Warszawski obrany, od dnia 25. Stycznia 1770. starosta Bolesławski, w tymże roku orderem ś. Stanisława, a wkrótce i Orła białego zaszczycony, dziedzic miast Nieznamierowic, Gielniowa i Drzewicy, tudzież wsiów Woli Gałeckiej, Wywoz, Brzczinki, Gałki, Rozwady, Mroczków ślepy, Chrzconowa, Bielowic i Goździkowa w województwie Sandomirskiem położonych; obok tego posiadał dobra i po innych województwach, tudzież pałac w Warszawie na rogu ulicy Senatorskiej i Danielowiczowskiej położony, następnie Blanka zwany. Przez śmierć Stanisława Szaniawskiego starosty Augustowskiego w roku 1765. zaszłą, odziedziczył znakomite dobra w województwie Sandomirskim, Wileńskim i w powiatach Ośmiańskim, Trockim i Wilkomirskim. Filip Nereusz spisawszy testament dnia 12. Marca 1781. r. w Dorotce, umarł roku 1782. przed dniem 21. Sierpnia, pochowany w Drzewicy; z Ludwiki Załuskiej, starościanki Rawskiej (zmarłej dnia 21. Sierpnia 1797. r.), pozostawił cztery córki, i sześciu synów, z których Maryanna żona Joachima hrabiego Tarnowskiego, starosty Stanisławskiego bezdzietna. Ewa z Karolem hrabią Wesselem starostą Libiertowskim bezdzietna. Zofia żona Antoniego Grabińskiego, prezesa trybunału departamentu Warszawskiego, i Ludwika czyli Scholastyka, skieni [sic] w Nieświerzu na Litwie. Synowie zaś byli:

a) Andrzej, umarł roku 1796. bezdzietnie, lat 33. liczący. —

b) Kazimierz, również umarł kawalerem. —

c) Józef, od dnia 7. Czerwca 1769. koadjutor opactwa Wąchockiego, następnie opat kommendator Wąchocki, prałat s. 423 kapituły Krakowskiej, i radca konsystorza Krakowskiego, od dnia 3. Listopada 1791. roku kawaler orderu ś. Stanisława aż go śmierć w Krakowie roku 1809. zaskoczyła.

d) Fabian, czwarty syn po Filipie Nereuszu, w r. 1753. dnia 17. Kwietnia w kościele Łęgonickim ochrzczony, następnie szambelan J. K. Mści, dziedzic dóbr Drzewicy i innych w roku 1792. dnia 19. Kwietnia w Warszawie, w metryce Koronnej, żonie swej Konstancyi Maryannie dwóch imion z Starzyńskich, po Karolu Ludwiku Agrykoli, pułkowniku wojsk Koronnych, pozostałej wdowie, dożywocie na swoich dobrach zapisuje; legitymuje się w roku 1803. za rządu Austryackiego z szlachectwa, a zszedłszy w dniu 11. Stycznia 1814. roku z tego świata, pozostawił jedyną córkę Ludwikę, żonę Franciszka Xawerego barona Rajskiego, dziedziczkę rozległych lubo zadłużonych dóbr Drzewicy, od dnia 19. Grudnia 1840. roku owdowiałą, matkę Ekmila, Czesława, Artura, Emilji, Zofji i Adeli Rajskich.

e) Kajetan brat powyższych, w roku 1771. zrodzony, w skutek działów majątkowych z rodzeństwem w dniu 21. Marca 1798. roku w mieście Górze w sądzie Królewsko-Pruskim powiatowym uskutecznionych, przypadły na niego dobra Stolec w województwie Sieradzkiem, w summie złp. 280,000 w których pogrzebany, pozostawił po sobie z Tekli Zarembianki (córki Józefa Zaremby, generała wojsk Polskich) córki: Ludwikę roku 1796. zrodzoną w Rosprzy i Józefę dnia 30. Stycznia 1797. urodzoną, żonę Gwidona Rychłowskiego, dziedzica miasta Stawu w roku 1842. owdowiałą, tndzież [sic] 2. synów z których Filip Szaniawski dnia 17. Września 1798. r. zrodzony, od dnia 3. Maja 1830. roku z Bibianką Barbarą Xawerą Ostrowską w Dąbrowie pod Wieluniem zaślubiony, ma syna Ignacego i córek dwie: Jadwigę i N. — Henryk, drugi syn po Kajetanie dnia 18. Sierpnia 1803. we wsi Stocu zrodzony, od dnia 26. Kwietnia 1830. roku w miescie Oszyakowie z Albiną Krąkowską zaślubiony, umarł dnia 31. Marca 1834. roku we wsi Lipiczu zostawiwszy trzech synów: Józefa, Juliusza i Henryka.

f) Wincenty Michał, dwóch imion, szósty syn po Filipie Nereuszu w roku 1774. zrodzony, następnie major wojsk Polskich, z Jaskulskiej pozostawił cztery córki: Ludwikę za Józefem Szaniawskim wdowcem, również majorem wojsk Polskich, któremu powiła dzieci Lucyana i Ewę. Agnieszkę za Borzcobochatym herbu Jelita. Annę i Ewę, tudzież synów dwóch: Adama w Augustowskim w leśnictwie Nowogrodzkiem urzędującego, którego dzieci: Adam, Józef i Stanisław, tudzież Antoniego również w Augustowskiem w leśnictwie urzę-

s. 151BORKOWSKI herbu Nowina. W Ziemi Łukowskiey z dawnych czasow gniazdo Domu tego. Z tych Zofia Borkowska Zona Marcina Szaniawskiego herbu Junosza w roku 1550, Matka Szymona Ługowskiego Biskupa Przemyslskiego. Nakielski f. 685. Jan z Borkowa z Lasocianki Łowczanki Lubelskiey zostawił Syna Jędrzeia; ten z Osińskiy Stanisława, ktorego z Doroty Wiśniowskiy to potomstwo. Marcin naprzod Pisarz Grodzki Przemyslski y Podwoiewodzy, potym Sędzia Lwowski, w Zdarze Kaplicę fundował, Anna Jarzynianka Pisarzowna Krakowska dwoch mu Synow powiła, Alexandra Chorążego Bełzkiego y Woyciecha. Felix drugi Syn Stanisława, z Promińska zpłodził Kazimierza. Trzeci Zygmunt mąż Rycerski, od ktorego Syn Kazimierz, za tym była Magdalena z Lescza Lesczyńska, od niey Syn Paweł, y Corek trzy Agnieszka, Teressa y Anna w roku 1658. Ponowił śluby małżeńskie Stanisław z Dziwolska [?], od ktorey został się Syn Wiktoryn.

s. 245Borkowski herbu Nowina. W ziemi Łukowskiej z dawnych czasów gniazdo domu tego. Z tych Zofia Borkowska żona Marcina Szaniawskiego herbu Junosza w roku 1550. matka Szymona Ługowskiego biskupa Przemysłskiego. Nakielski fol. 685. Jan z Borkowa z Lasocianki łowczanki Lubelskiej zostawił syna Jędrzeja; ten z Osińskiej Stanisława, którego z Doroty Wiśniowskiej to potomstwo. Marcin najprzód pisarz grodzki Przemysłski i podwojewodzy, potem sędzia Lwowski, w Zdarze kaplicę fundował, Anna Jarzynianka pisarzowna Krakowska dwóch mu synów powiła, Alexandra chorążego Bełzkiego i Wojciecha. Felix drugi syn Stanisława, z Promińską spłodził Kazimierza. Trzeci Zygmunt mąż rycerski, od którego syn Kazimierz, za tym była Magdalena z Leszcza Leszczyńska, od niej syn Paweł, i córek trzy Agnieszka,. Teresa i Anna w roku 1658. Ponowił śluby małżeńskie Stanisław z Dziwolską, od której został się syn Wiktoryn.

[…]

s. 286Ługowski herbu Lubicz, w Łukowskim powiecie. Stanisław Ługowski mąż rycerski umarł 1612. z Gołuchowską podkomorzanką Sendomierską, Jędrzeja córką, spłodził te córki, Niemścinę Kulinę, Mikołaja Niemsty Kuli żonę: Laskowską instygatorową koronną i wojską Oświecimską: Sułowską, Jana Sułowskiego małżonkę, i syna Alexandra, ten pojął Elżbietę Stadnicką z Zmigroda Jana córkę, z którą miał syna Jana i dwie córki, jedna z nich była za Mikołajem Jordanem podkomorzym Krakowskim; po Stadnickiej ponowił śluby z Zofią Jordanowną Stanisława Jordana podkomorzego Krakowskiego córką, którą Borkowna urodziła. Baranow. Alexandra starosty Lelowskiego, męża wojennego córka Barbara, Jana Męcińskiego z Kurozwęk małżonka, umarła 1662. uczyniwszy pewną fundacyą na kościół. Stawicki. Elżbietę de Lugo wspomina Starowol. in Monumen. fol. 677. Felicyan miał za sobą Cikowską. Stanisław w Lubelskiem 1648. O Ługowskich herbu Junosza, piszą nasi genealogistowie, ale tego herbu tylko jeden zażywał, Szymon Ługowski proboszcz Miechowski, nominat Przemysłki 1583. wszakże ten z ojca Szaniawskiego urodzony, dla tego herb Ojcowski Junosza nosił. Ługowskim się zaś nazwał, przez respekt, że mu ci nakładali na nauki w młodszym wieku. Nakiel. u Miechow. fol. 685. niżej zaś fol. 719. powiada, że ten Szymon, Stanisławowi i Janowi Ługowskim, pokupił te dobra, Korzkiew pod Krakowem, i do niego wsi te: Grembenice, Maszyce, Januszowice, Biały kościół, Chochoł, Brzozowkę, Szczymiki, Konary, i inne dobra w innych województwach; tego zaś zdania był ten autor, że Ługowscy, idą od przodka Wiskiem nazwanego, który koło roku 1281. mężnie wojując z Leszkiem Czarnym książęciem Polskim Litwę i Jadźwingów, od niego, w nadgrodę wziął dobra Ługi, od których Ługowskiemi sukcessorowie jego są przezwani, i z herbem Lubicz. Szymon w zakonie naszym

s. 295Borkowski h. Nowina. W z. łukowskiej Z tych Zofia, żona Marcina Szaniawskiego h. Junosza w r. 1550. Jan z Borkowa z Lasocianki łowczanki lubelskiej zostawił syna Jędrzeja; ten z Osińskiej Stanisława, którego z Doroty Wiśniowskiej to potomstwo: Marcin sędzia lwowski, Anna Jarzynianka pisarzowna krakowska dwóch mu synów powiła: Alexandra chorążego bełzkiego i Wojciecha. Felix drugi syn Stanisława, z Promińską spłodził Kazimierza Trzeci Zygmunt mąż rycerski, od którego syn Kazimierz; za tym była Magdalena z Leszcza Leszczyńska, od niej syn Paweł, i córek trzy: Agnieszka, Teresa i Anna w r. 1658. Ponowił śluby małżeńskie Stanisław z Dziwolską, od której został się syn Wiktoryn. Niesiecki. — Wielądko dodaje, iż są także Borkowscy w w. podlaskiem. Andrzej sędzia mielnicki. Adam Jan Kanty regent mielnicki, Antoni sędzia kapturowy drohicki, pisał się na elekcyą Stanisława Augusta z z. mielnickiej.

[…]

s. 196Jakób, syn Adama, zwanego Rawski, nabył 1746 r. część Gołaszyna od Marcina Szaniawskiego. Syn jego Paweł Jan, z Elżbiety Oknińskiej, ur. 1744 r., żonaty 1-o v. z Franciszką Izdebską, 2-o v. z Franciszką Moszczybrodzką, z pierwszej żony miał synów: Szymona, ur. 1779 r., Antoniego, ur. 1782 r., Stanisława, ur. 1785 r., Macieja i Józefa, ur. 1792 r., a z drugiej — Jana, ur. 1795 r. (metr. w Łukowie), wylegitymowanych tamże 1804 r.

[…]

[…]

s. 95Antoni, drugi syn Aleksandra, podczaszy zatorski 1727 r.. starosta kąkolownicki 1739 r. i radzicki 1746 r., był i starostą mostowskim. Żona jego, Eleonora Potocka, wojewodzianka czerniechowska, wdowa po Fabianie Szaniawskim, łowczym litewskim, zmarła 1742 r. (Sig. 25). Córka jego, zapewne z drugiej żony, Aniela, była za Jakóbem Ciecierskim 1786 r. (Debit. Czer. 2 f. 25). W 1739 roku otrzymał konsens królewski, na odstąpienie starostwa kąkolownickiego bratu Stanisławowi (Sig. 25 f. 100).

[…]

[…]

s. 394Antoni, podczaszy zatorski 1727 r. (Sigil.), starosta kąkolownicki i mostowski 1740 r., był żonatym z Eleonorą Potocką, wojewodzianką czerniechowską, wdową po Fabianie Szaniawskim, łowczym litewskim (Sigil.).

[…]

[…]

s. 243Krzysztof Krasuski, zwany Strączek, wspólnie z żoną, sprzedał 1756 r. część dóbr Krasuse-Zembry Krzysztofowi Lasocie Krasuskiemu, synowi Kazimierza. Synowie Krzysztofa Lasoty: z jego pierwszej żony Maryanny Kajetan Jan, ur. 1758 roku, a Józef Franciszek, ur. 1777 r. z drugiej jego żony, Krystyny z Szaniawskich (metr. w Trzebieszowie), legitymowali się ze szlachectwa 1803 r., w Galicyi zachodniej (Quat. II f. 20). Stanisław, Andrzej i Magdalena Krasuscy, dzieci Stefana Lasoty, nabyli 1720 r. część Jastrzębi-Dadzibogów (Akta Galic. 297).

[…]

[…]

s. 169N., sekretarz generalny Rady Departamentu Warszawskiego 1807 r. N., ożeniony z Agnieszką Mikułowską, pisarzówną ziemską radomską. N., Benedyktynka w Sandomierzu 1809 r. Jan, kapitan wojsk polskich, kawaler krzyża Virtuti Militari 1824 r. Karol, podporucznik artylerji 1829 r. Franciszek, syn Józefa, podporucznik inżynierji 1829 r., w końcu podpułkownik, umarł 1870 r. Stanisław s. 170 zaślubił 1865 r. Lucynę Rupniewską. Florentyna z Rozwadowskich, wdowa po Michale, i syn Józef Heljodor 1872 r. Franciszek, żonaty z Melanją Ludwiką Szaniawską 1871 r. Henryk, ur. 1844 r., syn Ksawerego i Anieli, wnuk Konstantego i Józefy, w chełmskim. Balbina, urodzona z Anny Drągowskiej, żona Józefa Waliszewskiego, umarła 1843 r.

[…]

[…]

s. 246Stanisław, czwarty syn Hieronima i Mężyńskiej, żon. z Konstancyą Głębocką, zostawił córkę Barbarę za Franciszkiem Bedło Zwolińskim, miecznikiem latyczowskim oraz trzech synów. Z tych: 1) Ignacy towarzysz chorągwi Małachowskiego kanclerza (1730), miecznik żydaczowski (1734), właściciel Wolicy na Podolu, żon. z Stefanią Błeszyńską, wdową po Franciszku Maszkowskim, stolniku owruckim, a córką Zygmunta Błeszyńskiego i Antoniny de Beydy Rzewuskiej. Bezdzietny um. przed 1747 r., a sukcesorowie jego: bracia i siostra, sprzedali w 1760 r. Wolicę Jackowi Prawdzic Zaleskiemu. 2) Kazimierz, towarzysz chorągwi husarskiej kanclerza Małachowskiego (1732), chorąży tejże chorągwi (1736—1752), cześnik żydaczowski (1760), sędzia kapturowy (1743), liczne brał zastawy. I tak części w Czołhanach i Belejowie w pow. żydaczowskim u Marcina i Katarzyny z Popielów Aksaków, stolnikostwa kijowskich, w sumie 26,000 złp., oraz kilka innych. Żon. był 1° voto z Ewą Wołkówną wdową po Piotrze Tańskim, cześniku owruckim, a 2° voto, z Anną Paparówną wdową po Michale Sas Sulatyckim, dziedziczką Hołynia. Z niej córka Zofia i synowie Feliks i Bogusław, żon. z Urszulą Koszucką, zostawił dwóch synów: Antoniego i Tomasza. 3) Jan żon. z Katarzyną Krasowską, urodzoną z Joanny Łąckiej, zostawił córkę Brygidę za Tomaszem Komorowskim i trzech synów: Michała, Franciszka i Kazimierza. s. 247 a) Michał syn Jana, wzmianki o nim 1753—1758, żon. z Katarzyną Monasterską, miał czterech synów: Józefa, Kajetana, Ignacego i Kazimierza. Z tych Ignacy dziedziczył część Krynicy po ojcu, a sprzedawszy przeniósł się na Podole. Z żony Górskiej, miał czterech synów: Leona, Macieja, (ci dwaj bezżenni), Jana, ten osiadł w Galicyi i Antoniego właściciela części Karaczyniec szlakowych w pow. latyczowskim żon. z Sabiną Czekierską wdową po Szaniawskim (ślub w Klitny 1836 r.), zostawił syna Kaspra i córkę Julię, Kazimierz, miecznik żydaczowski, przeniósł się na Podole. Żon. 1° voto z Katarzyną Gierską, (w Daniukach pow. płoskirowski), 2° voto z Magdaleną Dąbrowską. Z pierwszej żony córka Tekla, z drugiej córki: Józefa za Janem Makarowiczem i Agnieszka za Kasprem Nowakowskim oraz syn Walenty, właściciel Krzeczonówki w pow. mohylowskim żon. z Karoliną Miłaszkiewiczówną, miał córek dwie: Annę za Jakóbem Grzegorzewskim (wdowa 1866), i Kamilię za Janem Brzeżańskim (wdowa 1863), oraz dwóch synów: Maryana-Stanisława i Jakóba-Bolesława.

[…]

[…]

s. 199Jacek, syn Krzysztofa, sprzedał 1779 r. część Łaz Antoniemu Szaniawskiemu, syn jego, z Marjanny Jagodzińskiej, Antoni Jan Nep., ur. 1761 r. (metryka w Łukowie), wylegitymowany 1803 r. Jacek z bratankiem Krzysztofem sprzedali część Popław Józefowi, synowi Antoniego, wylegitymowanemu 1804 r. (Quat. I f. 177; VI f. 32).

[…]

[…]

s. 29Krzysztof, dziedzic na Ługach, miał syna Jakóba 1627 r., po którym synowie, Jan i Wojciech 1670 roku. Aleksander, podwojewodzy, miecznik łukowski 1668 roku, z Katarzyny Szaniawskiej miał synów, Józefa i Stanisława; z nich Józef, burgrabia 1684 r., komornik graniczny łukowski 1698 r., z żony Teresy Gałęzowskiej pozostawił synów: Dominika, Feliksa i Jana-Michała; pochodzący: Józef, Szczepan, Hipolit, Karol, Tomasz i Marcin, synowie Piotra i Franciszki Radzikowskiej, w 1849—1852 r.; Józef, syn Jana i Maryanny Borkowskiej, w 1853 r., i Wojciech, syn Antoniego i Karoliny Zdanowskiej, w 1854 wylegitymowani w Królestwie.

[…]

[…]

s. 92Szymon, ur. 1530 r., pisarz skarbu koronnego 1555 r., proboszcz tuchowski, obejmując kanonję poznańską, dowiódł 1559 r. szlachectwa w Poznaniu w konsystorzu i w Łukowie w sądzie ziemskim, przy czem mu świadczyli między innemi Andrzej Ługowski i Jan Szaniawski, kanonik krakowski 1562 roku, sekretarz królewski, proboszcz Bożogrobców miechowski 1568 roku, proboszcz, względnie pleban, łukowski, chęciński, zbuczyński, strożyski, kossocicki, nominowany biskupem przemyskim 1582 r., umarł przed wyświęceniem 25-go Stycznia 1583 r., pochowany u Ś-tej Jadwigi w Krakowie. W 1570 r. otrzymał Szymon starostwo żarnowieckie, a 1574 r. nabył zamek i dobra Korzkiew od Zborowskich, które potem wraz z całym majątkiem zostawił siostrzeńcom swym Ługowskim (M. 87 f. 80; 101 f. 198; 108 f. 258; 111 f. 161; Wyr. Lub. 6 f. 318; 9 f. 1128; 12 f. 113; 41 f. 19; 65 f. 110; Star. Monum.; Pis. Dz. Pol. IX; Nak. Miech.).

[…]

[…]

s. 256Ignacy Olędzki, wojski łukowski, zmarły przed 1752 r., gdyż w tym roku ten urząd został konferowanym Antoniemu Rzewuskiemu, ożeniony z Apolonią Szaniawską, spłodził z nią syna:

[…]