The Ługowski family in the armorials

s. 91ŁUGOWSCY h. DOŁĘGA z Ługów, w powiecie łukowskim. Bartłomiej i Grzegorz Wiskowie, współdziedzice Ługów 1531 r., a Jakób Grzegorzowicz 1552 roku. Katarzyna Wyskówna Ługowska, zamężna Borkowska, w początku XVI-go wieku, babka ks. Szymona Ługowskiego, proboszcza miechowskiego (Paw.; Pis. Dz. Pol. IX).

s. 92ŁUGOWSCY h. JUNOSZA, wyszli z Szaniaw, a nazwisko wzięli od Ługów Wielkich, w łukowskim, których część nabyli w połowie XVI-go wieku. Notatka oryginalna spisana 1612 r. z relacji Michała Szomowskiego, obejmująca rodowody Szomowskich i Ługowskich, podaje wiadomość, że ci Ługowscy nazywali się właściwie Rogalskiemi Święszkami, a zmienili nazwisko po nabyciu Ługów przez ks. Szymona. Mogli oni posiadać cząstki w Szaniawach i nie dalekich Rogalach i obydwóch nazwisk używać.

Marcin z Szaniaw Ługowski, przezwany Świętek v. Święszek, urodzony z Barbary Dembowskiej h. Jelita, ożeniony z Zofją Borkowską h. Nowina, urodzoną z Katarzyny Wyskówny Ługowskiej h. Dołęga, osiadł w Łukowie, ale nie zajmował się handlem ani rzemiosłem, to znaczy nie przyjął prawa miejskiego, nie utracił zatem szlachectwa. Córka jego Zofja, wyszła za Macieja Ługowskiego h. Lubicz, a synów było trzech: Szymon, Feliks v. Szczęsny i Jan.

Szymon, ur. 1530 r., pisarz skarbu koronnego 1555 r., proboszcz tuchowski, obejmując kanonję poznańską, dowiódł 1559 r. szlachectwa w Poznaniu w konsystorzu i w Łukowie w sądzie ziemskim, przy czem mu świadczyli między innemi Andrzej Ługowski i Jan Szaniawski, kanonik krakowski 1562 roku, sekretarz królewski, proboszcz Bożogrobców miechowski 1568 roku, proboszcz, względnie pleban, łukowski, chęciński, zbuczyński, strożyski, kossocicki, nominowany biskupem przemyskim 1582 r., umarł przed wyświęceniem 25-go Stycznia 1583 r., pochowany u Ś-tej Jadwigi w Krakowie. W 1570 r. otrzymał Szymon starostwo żarnowieckie, a 1574 r. nabył zamek i dobra Korzkiew od Zborowskich, które potem wraz z całym majątkiem zostawił siostrzeńcom swym Ługowskim (M. 87 f. 80; 101 f. 198; 108 f. 258; 111 f. 161; Wyr. Lub. 6 f. 318; 9 f. 1128; 12 f. 113; 41 f. 19; 65 f. 110; Star. Monum.; Pis. Dz. Pol. IX; Nak. Miech.).

Feliks, student uniwersytetu krakowskiego 1557 r., a padewskiego 1560—1561 r., poborca ziem: lwowskiej, chełmskiej i bełskiej 1566 r., zarządzał starostwami: lwowskim, chełmskim, krasnostawskim, tyszowieckim i żarnowieckim w czasie wakansów, dziedzic Matczyna, umarł 22-go Grudnia 1575 r. w Jadownikach, wsi dzierżawionej od probostwa miechowskiego, pozostawiając wdowę, Dorotę z Cikowskich, córkę Mikołaja, kasztelana sandeckiego, i małoletniego syna Mikołaja, który umarł w młodym wieku, przed stryjem Szymonem (Wyr. Lub. 9 f. 1128; 12 f. 113; 27 f. 49; AGZ. X. 1458 i 1474; A. Krak. Star. Monum.).

Jan, z żony Anny, pozostawił synów: Stanisława i Szymona, którzy wraz z stryjem Feliksem dziedziczyli na Ługach 1574 r. (M. 111 f. 9). Obydwóch synów s. 93 Jana stryj Szymon widocznie przeznaczył do stanu duchownego i choć małoletnim, oddał Stanisławowi parafję w Łukowie, a Szymonowi parafję w Zbuczynie, które posiadali w latach 1565 — 1570. Stanisław był na Uniwersytecie krakowskim 1567 r., umarł młodo. Szymon porzucił karjerę duchowną i według zapiski Szomowskiego, został ścięty za zabicie Sebastjana Czechowskiego (Wyr. Lub. 39 f. 280; 49 f. 506; A. wizyt. past.).

Na nich skończył się dom Ługowskich Junoszyców, a choć i później niektórzy Ługowscy pisali się z Szaniaw, to jednak, zdaje się, że należeli do Lubiczów.

s. 286Ługowski herbu Lubicz, w Łukowskim powiecie. Stanisław Ługowski mąż rycerski umarł 1612. z Gołuchowską podkomorzanką Sendomierską, Jędrzeja córką, spłodził te córki, Niemścinę Kulinę, Mikołaja Niemsty Kuli żonę: Laskowską instygatorową koronną i wojską Oświecimską: Sułowską, Jana Sułowskiego małżonkę, i syna Alexandra, ten pojął Elżbietę Stadnicką z Zmigroda Jana córkę, z którą miał syna Jana i dwie córki, jedna z nich była za Mikołajem Jordanem podkomorzym Krakowskim; po Stadnickiej ponowił śluby z Zofią Jordanowną Stanisława Jordana podkomorzego Krakowskiego córką, którą Borkowna urodziła. Baranow. Alexandra starosty Lelowskiego, męża wojennego córka Barbara, Jana Męcińskiego z Kurozwęk małżonka, umarła 1662. uczyniwszy pewną fundacyą na kościół. Stawicki. Elżbietę de Lugo wspomina Starowol. in Monumen. fol. 677. Felicyan miał za sobą Cikowską. Stanisław w Lubelskiem 1648. O Ługowskich herbu Junosza, piszą nasi genealogistowie, ale tego herbu tylko jeden zażywał, Szymon Ługowski proboszcz Miechowski, nominat Przemysłki 1583. wszakże ten z ojca Szaniawskiego urodzony, dla tego herb Ojcowski Junosza nosił. Ługowskim się zaś nazwał, przez respekt, że mu ci nakładali na nauki w młodszym wieku. Nakiel. u Miechow. fol. 685. niżej zaś fol. 719. powiada, że ten Szymon, Stanisławowi i Janowi Ługowskim, pokupił te dobra, Korzkiew pod Krakowem, i do niego wsi te: Grembenice, Maszyce, Januszowice, Biały kościół, Chochoł, Brzozowkę, Szczymiki, Konary, i inne dobra w innych województwach; tego zaś zdania był ten autor, że Ługowscy, idą od przodka Wiskiem nazwanego, który koło roku 1281. mężnie wojując z Leszkiem Czarnym książęciem Polskim Litwę i Jadźwingów, od niego, w nadgrodę wziął dobra Ługi, od których Ługowskiemi sukcessorowie jego są przezwani, i z herbem Lubicz. Szymon w zakonie naszym

s. 28ŁUGOWSKI h. LUBICZ. Licznie rozrodzeni w ziemi łukowskiej, brali przydomki: Jakusz, Paciorek, Siuchnik, Wysk i inne. Podług Nakielskiego w Miechowii przodkiem tej rodziny miał być rycerz Wisko, który około 1281 r. w nagrodę zasług wojennych dostał od Leszka Czarnego majątek Ługi. Stanisław, dziedzic dóbr Szyk i Szadku, żonaty z Katarzyną N. 1539 r. Feliks, poborca 1563 r., otrzymał 1569 r. polecenie zrewidowania kas lwowskiej, lubelskiej i sandomierskiej. Jan i Stanisław dostali 1576 r. od Szymona Ługowskiego, biskupa przemyślskiego, herbu Junosza, znaczne majątki jak Korzkiew, Chotow, Szczytniki i in., w wynagrodzeniu wychowania, które ten biskup otrzymał od ich rodziców.

Walenty żonaty z Anną Makowiecką 1601 r. Jan, dobry żołnierz, zm. 1612 r., zostawiwszy z Anny Gołuchowskiej, podkomorzanki sandomierskiej, syna Aleksandra, dziedzica dóbr Deszów 1620 r., po którym z Elżbiety Stadnickiej syn Jan. Stanisław podpisał z wojew. lubelskiem elekcyę 1648 roku. Gabryel część swą w Siedliskach sprzedał Janiowskiemu, a ten odstąpił ją 1654 r. w grodzie lubelskim Woronieckiemu. Mikołajów dwóch i Remigian podpisali z wojew. lubelskiem 1669 r. elekcyę Michała Korybuta. Agnieszka, 1680 r. żona Michała Bratkowskiego. Jan-Kazimierz, miecznik s. 29 1681 r., cześnik 1684 r. łukowski. Andrzej żonaty z Katarzyną Kamieńską 1699 r. Stanisław ożeniony z Katarzyną Kośmińską 1700 r.

Marcin, dziedzic dóbr Ługi i Lipie, w pow. łukowskim, miał syna Macieja, po którym syn Stanisław, dziedzic Małej Moszny 1593 r., pozostawił synów: Aleksandra, Jakóba, Jana i Macieja, zwanego Radzuch. Jan, dziedzic dóbr Ługi 1580 roku, miał synów: Adama, Mikołaja, Sebastyana i Stanisława, zwanych Jakusz; po Mikołaju synowie, Jan i Stanisław. Jan z Kobierzyna miał synów, Macieja i Szymona 1586 roku; po Macieju syn Piotr 1617 r. Po Piotrze, dziedzicu dóbr Ługi, synowie: Andrzej, Jan i Stanisław 1589 r.

Krzysztof, dziedzic na Ługach, miał syna Jakóba 1627 r., po którym synowie, Jan i Wojciech 1670 roku. Aleksander, podwojewodzy, miecznik łukowski 1668 roku, z Katarzyny Szaniawskiej miał synów, Józefa i Stanisława; z nich Józef, burgrabia 1684 r., komornik graniczny łukowski 1698 r., z żony Teresy Gałęzowskiej pozostawił synów: Dominika, Feliksa i Jana-Michała; pochodzący: Józef, Szczepan, Hipolit, Karol, Tomasz i Marcin, synowie Piotra i Franciszki Radzikowskiej, w 1849—1852 r.; Józef, syn Jana i Maryanny Borkowskiej, w 1853 r., i Wojciech, syn Antoniego i Karoliny Zdanowskiej, w 1854 wylegitymowani w Królestwie.

Jakób, regent ziemski lubelski 1686 r., z Maryanny Polanowskiej miał dwóch synów, Aleksandra i Józefa, podczaszego urzędowskiego 1729 r., cześnika łukowskiego 1731 r., regenta ziemskiego lubelskiego 1740 r., po którym z Urszuli Wojakowskiej syn Jan.

Bonawentura, syn Wojciecha i Brygidy z Kłosowskich, wnuk Pawła, legitymował się w grodzie bieckim 1782 r. Maryannę, zamężną Czosnowską, pozwał 1782 r. przed Trybunał galicyjski Kowalewski o sumę.

Andrzej, przedsiębiorca, zamieszkały w Wolicy, żonaty 1792 roku z Anną Piasecką, córką Mikołaja, prowadził z nią od 1818 r. proces separacyjny. Kacper, 74 lat liczący, umarł 1814 r. we Lwowie, zostawiając na Bukowinie żonę i sześcioro dzieci, z których najstarszy Józef, oficyalista prywatny, wyznaczony przez lwowski sąd szlachecki opiekunem rodzeństwa (Zbiory Dr. M. Dunina-Wąsowicza we Lwowie).

Po Andrzeju, burgrabim grodzkim warszawskim 1747 r., pochodzący Dominik, syn Stanisława, właściciel części szlacheckiej we wsi Wiski, pow. bialski, wylegitymowany w Królestwie 1848 r.

Paweł, dziedzic wsi Ługi, w pow. szreńskim 1690 r., używał herbu Drzewica, lecz pochodzący od niego Adam, podoficer wojsk rosyjskich, syn Antoniego, wylegitymował się w Królestwie 1852 r. z herbem Lubicz.

Następujący Ługowscy, herbu Lubicz, legitymowali się w Zachodniej Galicyi. Szymon, dziedzic części dóbr Borki i Kosy 1620 roku, miał syna Grzegorza, po którym syn Mikołaj, pozostawił syna Andrzeja; Kazimierz, syn Andrzeja, dziedzic części dóbr Wyszki 1760 r., z żony Anny N. miał dwóch synów, Benedykta, ur. 1768 r., i Stanisława, ur. 1770 r., wylegitymowanych 1804 r.

s. 30Szymon, dziedzic części wsi Zdany, miał syna Pawła, po którym syn Michał, dziedzic na Zdanach, wylegitymowany 1804 r., a Wojciech-Józef, dziedzic na Zdanach, syn Macieja, wnuk Michała, wylegitymowany tegoż 1804 roku.

Jan, zwany Wysk, dziedzic części Ługi Wielkie, miał dwóch synów, Macieja i Łukasza; po Macieju z żony Krystyny syn Mateusz ur. 1746 r., a po Łukaszu synowie: Wojciech, Fabian i Wincenty wylegitymowani 1803—1804 roku.

Stefan nabył 1728 roku części Ługi Wielkie; jego syn Wawrzyniec miał syna Marka, zwanego Wysk, który 1763 r. sprzedał części Ługi Wielkie Łukaszowi, synowi Jana, Ługowskiemu, zwanemu Wysk, i z żony Maryanny N. pozostawił synów: Adama, Macieja-Krzysztofa i Stanisława; po Adamie z żony Ewy syn Jakób, dziedzic na Radzikowie-Oczkach.

Jan, dziedzic na Ługach Wielkich 1700 roku, miał syna Andrzeja zwanego Paciorek, który 1737 r. nabył części wsi Ługi Wielkie i miał syna Szymona, po którym z Maryanny Skwirczyńskiej syn Wojciech wylegitymowany 1804 r.

Bartłomiej miał syna Franciszka, żonatego z Petronelą Mysłowską, z której syn Antoni, ur. 1738 r., dziedzic na Ługach Wielkich, wylegitymowany 1803 r.

Mateusz, zwany Siuchnik, miał synów: Mateusza, Szymona i Tomasza; po Szymonie, dziedzicu na Ługach-Gołasze 1727 roku, synowie: Adam, Andrzej, Kazimierz i Mateusz.

Adam Siuchnik, z żony Zofii Krasuskiej pozostawił syna Kazimierza, ur. 1751 r., który 1781 r. nabył części Ługi-Gołasze od Stanisława, syna Tomasza Ługowskiego i Anny Rzążewskiej, stryja swego; po Stanisławie synowie, Baltazar sprzedał części Ługi-Rętki i Gołasze bratu swemu Łukaszowi, wylegitymowanemu 1804 r.

Andrzej, drugi syn Szymona Siuchnik, z żony Maryanny Modrzewskiej pozostawił syna Franciszka, który nabył 1787 r. części Ługi-Rętki.

Kazimierz, dziedzic na Ługach-Gołasze 1762 r., z Katarzyny Gołoskiej, 1v. Jastrzębskiej, miał synów: Bartłomieja 1764 r. i Wojciecha 1768 r. ochrzczonych w par. Domanice.

Mateusz, ostatni syn Szymona Siuchnik, nabył 1774 roku części Jastrzębie-Śmiary i z żony Maryanny Jastrzębskiej pozostawił syna Wojciecha, ur. 1754 r. w Śmiarach, dziedzica Jastrzębie-Śmiary, legitymującego się 1803 r.

Piotr Siuchnik, dziedzic części Ługi-Gołasze, miał synów, Macieja i Antoniego-Ludwika, po którym z żony Franciszki N. synowie, Piotr, ur. 1748 r., Józef, ur. 1763 r., wylegitymowani 1804 r.

Mikołaj Siuchnik, z żony Agnieszki miał syna Walentego, ur. 1723 r. po którym z Franciszki Dajścikówny syn Jan ur. 1766 r.

Mateusz, dziedzic części Ługi-Gołasze, miał syna Mateusza, po którym syn Sebastyan wylegitymowany 1804 r.

s. 31Paweł, dziedzic części Hoszczy, zaślubił Katarzynę Żółkowską i z niej miał syna Antoniego, ur. 1755 r. w Hoszczy.

Maciej, dziedzic części Ługi-Rętki, nabył 1691 r. części Ługi Wielkie, i z żony Jadwigi Dziewulskiej miał syna Jana, zwanego Klimkowicz, po którym z Zofii Ługowskiej syn Sebastyan, dziedzic części Dziwule 1784 r., wylegitymowany 1804 r.

Stanisław, dziedzic części Ługi-Rętki, miał syna Adama, który 1737 i 1745 r. nabył części wsi Ługi-Rętki; Adam miał dwie żony, Teresę N., z niej syn Aleksy, i Elżbietę Lipińską, z której syn Jan nabył 1784 r. części Chromny i wylegitymował się 1804 r., a Aleksy, ur. 1731 r., z żony Katarzyny pozostawił synów, Piotra, ur. 1773 r. i Jakóba, ur. 1779 r., legitymujących się 1803 r.

Michał miał synów, Stanisława i Antoniego, który 1763 r. sprzedał części Ługi Wielkie swemu bratu; po Stanisławie z 1-ej żony Ewy Chromińskiej synowie: Maciej, ur. 1765 r., Stefan ur. 1767 r., a z 2-iej żony Jadwigi N. syn Jan, ur. 1779 r., dziedzice Rzążewa, wylegitymowani 1804 r.

Maciej nabył 1783 r. części Ługi-Gołasze i z żony Maryanny Sobiczewskiej pozostawił syna Michała, po którym z Maryanny N. synowie, Grzegorz ur. 1774 r. i Jan ur. 1787 r. legitymowani 1803 r. (Akta po-Galicyjskie, Quaterniones).

s. 93ŁUGOWSCY h. LUBICZ z Ługów, w powiecie łukowskim. Wieś Ługi pod Zbuczynem już w XVI-m wieku była rozdzielona na liczne cząstki, których dziedzice należeli do różnych rodów, a przeważnie do rodu Lubiczów.

W 1531 r. dziedziczyli na Ługach Wiskowie Ługowscy h. Dołęga, Bartłomiej Ziemak, Leonard z krewniakami, Paweł i Jan i inni; w 1552 roku Leonard i Jakób Ziemakowie, Klimkowięta, Jadamczykowie, Frączkowie, Gulacze i Dominiki; w 1580 r. Maciej i Maciej Ławczyk, byli dziedzicami w Ługach Rętkach, a Szymon z sąsiadami w Ługach Wielkich (Paw.).

Andrzej świadczył przy wywodzie szlachectwa ks. Szymona 1559 r.

Maciej z Ługów, ożeniony z Zofją z Szaniaw Ługowską, siostrą ks. Szymona, proboszcza miechowskiego, miał z niej córki: Elżbietę za Michałem Szomowskim, pochowaną przez synów u Bernardynów w Radomiu 1615 r. i Zofję, i synów: Jana, studenta Uniwersytetu krakowskiego 1572 roku, zmarłego bezdzietnie i Stanisława, który odziedziczył po wuju dobra Korzkiew i srebra i gotówkę, rachowane na 80,000 dukatów, według oryginalnej rodzinnej zapiski z 1612 r.

Stanisław, ur. 1545 r., za młodu dzielnie walczył na Podolu, następnie osiadł w Korzkwi, podpisał uchwały kaptura 1586 r., ożeniony z Zofją Gołuchowską, córką Andrzeja, ur. 1565 r., zmarłą 1595 r., umarł 1612 r. Obojgu rodzicom syn Aleksander wystawił nagrobki u Bernardynów w Krakowie. Z córek Stanisława, Zofja była za Marcinem Laskowskim, instygatorem koronnym, zmarła przed 1620 r.; Anna, 1-o v. za Janem Sułowskim, 2-o voto za Adamem Marchockim, zmarłym 1648 r.; Krystyna za Stefanem z Przytyka Podlodowskim i Barbara, których spadkobiercy prowadzą procesa 1671 — 1690 r. w Krakowie. Oprócz nich podaje Niesiecki za Baranowskim ieszcze iedną córkę za Mikołajem Niemstą Kulą, może to jedna osoba z Barbarą.

Aleksander, dziedzic Korzkwi, starosta lelowski, był żonaty 1-o v. z Elżbietą z Żmigrodu Stadnicką, 2-o v. 1630 r. z Zofją Anną Jordanówną, podkomorzanką krakowską, nie żył już 1651 r., a pozostawił z pierwszej żony córki: Barbarę, 1-o v. za Mikołajem Jordanem, pułkownikiem wojsk koronnych 1634 roku, zmarłym 1646 r., 2-o v. za Janem Męcińskim, zmarłą 1662 r. i Katarzynę, wydaną 1635 r. za Tomasza Pacanowskiego, i syna Jana, studenta Uniwersytetu krakowskiego s. 94 1635 r., ożenionego z Katarzyną Lanckorońską, kasztelanką sandecką, zmarłego bezpotomnie (Wyr. Lub. 19 f. 483; 21 f. 247; 27 f. 409; 32 f. 424; 41 f. 19; 65 f. 110; Zs. Krak. 52 f. 966; 57 f. 23; Star. Monum.; Vol. Leg.; Zs. i Gr. Krak.).

Jan, obecny 1587 r. w Sulejowie przy elekcji opata. Piotr z żoną, Zofją Jurkowską, posesorowie wójtostwa w Zbuczynie 1631 r. (M. 178 f. 255). Aleksander z Szaniaw, miecznik i podwojewodzi łukowski 1668 roku, z żony Katarzyny, miał synów: Józefa Stanisława, Feliksa, Konstantego, Kazimierza i Jakóba 1689 roku.

Józef na Szaniawach, burgrabia grodzki lubelski 1683 r., komornik ziemski 1689 r. i vicesgerent grodzki łukowski 1690 r., żył jeszcze 1711 r.

Kazimierz v. Jan Kazimierz został miecznikiem łukowskim 1669 r., umarł 1684 roku.

Jakób, regent ziemski lubelski 1686 r. z żoną, Marjanną Polanowską, 2-o voto Marcjanową Lesiecką, stolnikową czerniechowską, dziedziczył na Dobrem, Wólce i Rogowie 1692 r.

Po jednym z tych pięciu braci szedł Józef z Szaniaw, miecznik urzędowski 1726 r., skarbnik łukowski 1729 r., następnie z cześnika urzędowskiego cześnik łukowski 1737 i 1738 r., zrezygnował z cześnikostwa 1761 r., pokwitowany 1729 r. przez Fedorowicza z 1,000 florenów zapisanych przez Marjannę z Polanowskich Ługowską. Żona jego, Urszula z Wojakowskich, zrzekła się 1752 r. połowy sreber odziedziczonych po Krasickim na rzecz Woroniczów (Zap. Lubel. 52 f. 358; 58 f. 47, 183 i 276; 59 f. 670; 60 f. 772 i 1064; 61 f. 23; 62 f. 147; 65 f. 14—676; 66 f. 97; 68 f. 826; 95 f. 137; Gr. Przem.).

Marcin, rektor Jezuitów w Grudziądzu 1707 r., następnie w Łucku i Kaliszu, uczony, autor dzieł teologicznych, umarł we Lwowie 1733 r.

Jan, Józef, Michał, dwóch Szczęsnych i N. podpisali, z województwem lubelskim, elekcję Leszczyńskiego 1733 r. N., miecznik łukowski, umarł 1746 r. Walenty, syn Grzegorza i Krystyny z Wyszków, za zgodą żony, Marjanny Zawadzkiej, sprzedał część Ług Wielkich Kazimierzowi i Magdalenie z Ługowskich Warpęchowskim 1747 — 1748 r.

Benedykt, cześnik żytomierski, roborował testament w grodzie warszawskim 1756 r. (DW. 71 f. 1132 i 1491; 80 f. 9).

Grzegorz, otrzymał 1680 r. potwierdzenie posiadania dóbr Wyszki. To potwierdzenie wznowione 1730 r. Kazimierzowi, którego z żony Anny, synowie: Benedykt, ur. 1768 r. i Stanisław, ur. 1770 r. (metryki w Hoszczy), wylegitymowali się ze szlachectwa 1804 r. w Galicji zachodniej (Quat. VI f. 130).

Bonawentura, syn Wojciecha i Brygidy Kłosowskiej, wnuk Pawła, wylegitymował się ze szlachectwa 1782 r. w sądzie grodzkim bieckim (M. D. Wąs.).

Szymon, syn Mateusza Siuchnika, nabył 1727 r. część w Ługach Gołaczach od brata swego Tomasza. Mateusz, syn Szymona, kupił część zwaną Żurawizna od Jastrzębskiego i z żony, Marjanny Jastrzębskiej, miał syna Wojciecha, urodz. 1754 r. (metr. w Domanicach).

Drugi syn Szymona Kazimierz, z żony Katarzyny, miał synów: Bartłomieja, ur. 1764 r. i Antoniego Adalberta, ur. 1768 r. (metryki tamże), którzy razem s. 95 z stryjecznym bratem wylegitymowali się ze szlachectwa herbu Lubicz w Galicji zachodniej (A. po-Galic. 297³⁰⁵ i 301²⁸³).

Ludwik Siuchnik, syn Piotra, kupił część w Ługach Gołaczach od Adama i Mikołaja 1743 r., a z żony Franciszki, miał synów: Piotra, ur. 1748 r. i Józefa, ur. 1763 r. (metryki w Zbuczynie), wylegitymowanych ze szlachectwa 1804 roku w Galicji zachodniej. Wymieniony Józef kupił 1790 r. część Ługów Gołaczów od Sebastjana, syna Mateusza, wylegitymowanego także 1804 roku (Quat. VI f. 11 i V f. 155).

Franciszek, syn Bartłomieja, zapisał 1733 r. żonie, Petronelli Mysłowskiej, 300 florenów. Syn jego Antoni, ur. 1735 r. (metr. w Zbuczynie), wylegitymował się ze szlachectwa z h. Lubicz w Galicji zachodniej (A. po-Galic. 297³²⁹).

Bartłomiej, syn Antoniego, z matką, z Zofją z Ługowskich, sprzedał 1778 roku część Ługów Wielkich Mateuszowi Jeżowskiemu i dowiódł szlachectwa 1804 roku (Quat. III f. 60).

Andrzej Ługowski Paciorek, syn Jana, kupił 1737 roku część Ługów od Chromińskiego. Syn jego Szymon, kupił 1792 r. część Borków Kosiorków od Jastrzębskich i z Marjanny Skwierczyńskiej, pozostawił syna Adalberta (Wojciecha), ur. 1769 r. (metr. w Zbuczynie) wylegitymowanego ze szlachectwa 1804 r. w Galicji zachodniej (Quat. V f. 51).

Stanisław, syn Michała, nabył od brata Antoniego część w Ługach Wielkich 1763 r., z pierwszej żony, Ewy Chromińskiej, miał synów: Macieja, ur. 1765 roku i Stefana, ur. 1767 r.; z drugiej—Jadwigi N., Jana, ur. 1779 r. (metr. w Zbuczynie), wylegitymowanych 1804 r. (Quat. VI f. 183).

Paweł, syn Michała, kupił 1788 r. część Zdunów od Wojciecha, syna Macieja. Obaj dowiedli szlachectwa w Galicji zachodniej 1804 roku (Quat. V f. 152 i 153).

Sebastjan, syn Jana i Zofji z Ługowskich Goreszczyków, wnuk Macieja i Jadwigi z Dziewulskich, sprzedał 1784 r. część Dziewul Piotrowi Grodzickiemu. Jan, syn Adama, kupił część Chromnej od Franciszka 1790 r. Łukasz, syn Stanisława, kupił od brata Baltazara część dóbr Ługi Rentki i Ługi Golacze 1784 r. Wojciech i Fabjan, synowie Łukasza, kupili od brata Wincentego część Chromnej 1789 r. Sebastjan, Jan, Łukasz i Wojciech, wylegitymowali się ze szlachectwa w Galicji zachodniej 1804 r. (Quat. V f. 153, 158 i 201).

Dominik, syn Stanisława, Józef i Tomasz, synowie Piotra, przed 1850 r.; Marcin, syn Piotra, Ludwik, Szczepan i Hipolit, synowie Wojciecha, Adam, syn Antoniego, i Józef, syn Jana, 1851 — 1853 roku dowiedli szlachectwa w Królestwie.

Adam, syn Jana, wnuk Macieja, z synami: Aleksandrem Sykstusem i Józefem 1838 r., Mikołaj, syn Aleksandra, 1897 r. wylegitymowani ze szlachectwa w gubernji kijowskiej (Spis.).

s. 95ŁUGOWSCY h. PŁONIA z Ługowa pod Garbowem, w ziemi lubelskiej. Sylwester z Ługowa zganiony przez Dziersława z Ożarowa 1427 r., twierdzi w sądzie lubelskim, że jest herbu Płonia, który przedstawia pół podkowy z trzema goździami (Łag.).

s. 96W drugiej połowie XV-go wieku dziedzicami Ługowa są: Jan Rawicz Ożarowski, Jakusz her. Nałęcz i Kordek i Swiemir (Lib. Benef.). Czy dwaj ostatni byli herbu Płonia, czy innego, nie wiadomo, bo Długosz ich rodu nie znał. W każdym razie widocznem jest, że już wtedy siedziała na Ługowie szlachta różnych rodów.

Wojciech Swiemir i Paweł Rybka, dziedzice cząstek w Ługowie, a Wojciech części Parchowatki 1531 r. (Paw.).

Marcin, syn Stanisława, ze stryjem Mikołajem 1580 r., Andrzej, Jan i Stanisław, synowie Piotra, 1589 r., Mikołaj i Sebastjan, synowie Jana i Reginy, 1597 roku mają sprawy w Lublinie (Wyr. Lub. 6 f. 188; 35 f. 659; 73 f. 418). Mikołaj Swiemir, syn Andrzeja, z siostrą Barbarą sprzedali 1590 r. Wysokie blisko Ługowa Wysockiemu (Zap. Lub. 5 f. 676). Zygmunt obecny w Chełmie 1594 roku (Akta XIX).

Mikołaj Jakusz, wpółdziedzic Ługowa z bratankiem swym Adamem, synem Jana z Myśliszowskiej 1610—1619 r. Anna, córka Stanisława Jakusza i Bobrowskiej, żona Jana Swiemira, syna Jana, darowuje części Ługowa synowi Jakóbowi, żonatemu z Borzęcką 1619 r. Stanisław Swiemir, Mikołaj, żonaty z Elżbietą N., Jan. żonaty z Lesiecką, dziedziczą na Ługowie 1621 r. Krzysztof, Paweł i Stanisław, synowie Stanisława, cedują części Ługowa bratu Mikołajowi 1628 r. Mateusz 1630 r., Jędrzej i Mikołaj 1648 r., Zofja zamężna Moszeńska 1664 roku w Lublinie (A. Lubel.).

Maciej, syn Jana Radzucha, przeprowadził wywód szlachectwa w Lublinie 1630 r. (Zap. Lub. 33 f. 1). Stanisław podpisał, z województwem lubelskim, elckcję [sic] Jana Kazimierza, a Mikołaj i Remigjan i drugi Mikołaj, elekcję Michała Wiśniowieckiego. Gabrjel sprzedał część Siedlisk, w lubelskim, 1654 roku (Arch. Wileńs. 21060 f. 1181). Paweł z żoną i Marcin z żoną, współdziedzice Ługowa, a Remigjan z żoną i dwoma córkami Szczuczek pod Bełżycami 1676 r. (Paw.). Agnieszka, żona Michała Bratkowskiego 1690 r. (Gr. Lubel.).

s. 96ŁUGOWSCY różni. Mikołaj Ługowski, dziedzic Ługowic, w rawskim, 1528 r. (Zs. Raws.). Jan, syn Stanisława z Ługowic, w ziemi rawskiej, 1584 r. ma sprawę w Czersku (Zs. Gr. Czers. 52 f. 971). Jakób i Mikołaj, synowie Adrjana, procesują się z Łychowskiemi o długi 1589 r. (Ibid. 57 f. 890).

Stanisław, syn Jana z Łukowej Woli Ługowskiego, student Uniwersytetu krakowskiego 1573 r.

Stanisław z Ługów Ługowski, żonaty z Katarzyną, dziedziczką Szyku i Szadku 1539 r., nabył Wilkowiska, w sandeckim, od Jordana 1543 r. (Zs. Krak. 2 f. 606; Gr. Sand. 3 f. 421; Wierzb. II. 7230 i 7275).

Łukasz Dzierżek Ługowski, współdziedzic Staruni i Żurak, w halickim, 1651 r. (Gr. Halic. 143 f. 1423). Marjanna, żona Sebastjana Mierzejewskiego, wzięła 1654 roku w zastaw część Mrochowa od Drohojowskich (Grodz. Sanoc. 66 f. 1730).

Stanisław, z sieradzkiego, N., z sandomierskiego, elektorowie króla Michała. Wojciech, proboszcz żydaczowski 1728 r. Andrzej, plenipotent Mycielskiego w Poznaniu 1780 r. Marjanna, żona Michała Oszyka Sienkiewicza 1782 roku.

s. 151BORKOWSKI herbu Nowina. W Ziemi Łukowskiey z dawnych czasow gniazdo Domu tego. Z tych Zofia Borkowska Zona Marcina Szaniawskiego herbu Junosza w roku 1550, Matka Szymona Ługowskiego Biskupa Przemyslskiego. Nakielski f. 685. Jan z Borkowa z Lasocianki Łowczanki Lubelskiey zostawił Syna Jędrzeia; ten z Osińskiy Stanisława, ktorego z Doroty Wiśniowskiy to potomstwo. Marcin naprzod Pisarz Grodzki Przemyslski y Podwoiewodzy, potym Sędzia Lwowski, w Zdarze Kaplicę fundował, Anna Jarzynianka Pisarzowna Krakowska dwoch mu Synow powiła, Alexandra Chorążego Bełzkiego y Woyciecha. Felix drugi Syn Stanisława, z Promińska zpłodził Kazimierza. Trzeci Zygmunt mąż Rycerski, od ktorego Syn Kazimierz, za tym była Magdalena z Lescza Lesczyńska, od niey Syn Paweł, y Corek trzy Agnieszka, Teressa y Anna w roku 1658. Ponowił śluby małżeńskie Stanisław z Dziwolska [?], od ktorey został się Syn Wiktoryn.

s. 245Borkowski herbu Nowina. W ziemi Łukowskiej z dawnych czasów gniazdo domu tego. Z tych Zofia Borkowska żona Marcina Szaniawskiego herbu Junosza w roku 1550. matka Szymona Ługowskiego biskupa Przemysłskiego. Nakielski fol. 685. Jan z Borkowa z Lasocianki łowczanki Lubelskiej zostawił syna Jędrzeja; ten z Osińskiej Stanisława, którego z Doroty Wiśniowskiej to potomstwo. Marcin najprzód pisarz grodzki Przemysłski i podwojewodzy, potem sędzia Lwowski, w Zdarze kaplicę fundował, Anna Jarzynianka pisarzowna Krakowska dwóch mu synów powiła, Alexandra chorążego Bełzkiego i Wojciecha. Felix drugi syn Stanisława, z Promińską spłodził Kazimierza. Trzeci Zygmunt mąż rycerski, od którego syn Kazimierz, za tym była Magdalena z Leszcza Leszczyńska, od niej syn Paweł, i córek trzy Agnieszka,. Teresa i Anna w roku 1658. Ponowił śluby małżeńskie Stanisław z Dziwolską, od której został się syn Wiktoryn.

[…]

s. 599SZANIAWSKI herbu Junosza, w ziemi Łukowskiej i indziej. W tym domu przywilej chowają Władysława Jagiełła Króla, dany w r. 1429. w którym Mikołaja de Szaniawa, i braci jego, Falisławowi, Janowi, Michałowi, Paskanowi, Stanisławowi i Maciejowi do Szaniawy w Łukowskiej ziemi leżącej, niektóre grunta dał, darował w nagrodę ich zasług: kędy się potem rozrodzili. Szymon Szaniawski proboszcz Miechowski, nominat Kamieniecki, ale się Ługowskim zwał, lubo się Junoszą pieczętował, jakom mówił pod Ługowskiemi. Marcin Szaniawski, miał za sobą Zofią Borkowską herbu Nowina. Felix pisarz ziemski Lubelski, z sejmu 1661. komissarz do granic Const. s. 600 fol. 28. Adam najprzód pisarz ziemski Łukowski i podstarości grodzki Lubelski, poseł na sejm 1703. i deputat do Konstytucyi, Const. fol. 26. umarł kasztelanem Lubelskim 1725. została się po nim tylko córka jedna Ewa, z Zofji Głuszyńskiej, która żyła z Liniewskim starostą Zmigrodzkim. Franciszek Szaniawski łowczy Lubelski, brat rodzony Adama kasztelana, miał za sobą Gałęzowską pisarzownę ziemską Lubelską: drugi brat tegoż, Tomasz, podstoli Łukowski. Stanisław Szaniawski wojski Lubelski, żona Zawadzka stolnikowna Wieluńska. Jerzy cześnik Lubelski porucznik, brat jego Antoni pisarz grodzki Włodzimierski, Jerzy stolnik Bracławski. Bogusław w zakonie OO. Karmelitów Bosych zasłużony, rządził u nich prowincyą Polską kilka razy. Felix Jan najprzód suffragan Lwowski, a potem biskup Chełmski, miał już był nominacyą i na Wileńską katedrę, ale że się to zdało księztwu Litewskiemu być z uszczerbkiem praw swoich, gdyby rodowici polacy krzesła im zasiadali, nie mając tam żadnej possessyi, musiał się Chełmskim kontentować: dał ci mu był w prawdzie koadjutoryą na arcybiskupstwo Lwowskie Skarbek Jan już w leciech podeszły, ale nim mu na nię expedycya z Rzymu przyszła, Skarbek z światem się rozstał, on za nim w tydzień w tęż się wieczności drogę wybrał w r. 1733. w Zamościu u OO. Reformatów pochowany: miał kazanie na elekcyi początku w tymże roku, które jest w druku 1733. in fol. Varsav. był to pasterz i sam życia bez zakału, i koło trzody swojej pilny. Józef Szaniawski wojski Lubelski, miał za sobą Petronellę Humlownę. Antoni z sejmu 1703. komissarz do granic. Const. fol. 22. Szaniawski Jan, którego córka Anna była za Jędrzejem Stokowskim herbu Drzewica 1588. Acta Castren. Opocznen. Drudzy z nich w wielkiem księztwie Litewskiem osiedli, z tych Marcyan scholastykiem był Wileńskim. Konstantyn Felicyan najprzód referendarz Litewski i prałat Wileński; potem biskup Kujawski, aż też i Krakowski, na którem życie zamknął w r. 1732. Z młodych lat swoich do królewskiego dworu udawszy się, tak sobie statecznej fortuny doznał, i zawsze sprzyjającej, że go nigdy fawory królewskie (co rzadka Pańskim geniuszom) z rąk swoich nie spuściły, ale jeden, drugiemu podawał: a tem więcej rzecz ta podziwienia godna, że między tylą na siebie zaostrzonymi nienawiścią adwersarzami, między tak ciężkiemi w Polszcze naszej rewolucyami, nigdy się mu ta macochą nie stawiła, pomogły mu do tego siła naturalne przymioty, któremi go Bóg sowicie był obdarzył; to jest obrót dziwnie wielki, rozsądek utemperowany, dzielność, w wykonaniu rzeczy już ułożonych nieprzerwana, te go Augustowi Królowi tego imienia II. tak przymilały, że prawie cały na jego zdaniu zdał się więc pole-[?] s. 601 gać, luboć nie mniej i zasługi jego: on albowiem wyrobił swoim przemysłem, że się ten Pan, lubo się był już z rządów Polski wyzuł dla nieprzychylnego sobie szczęścia, znowu do Polski wrócił, on synów koronnych rozdrażnionych i konfederacyą generalną sprzysiężonych serca szczęśliwie z Panem pojednał, on nowymi Konstytucyami pokój ojczyzny obostrzył, zgoła ten najcelniejszy wieku swego statysta, wiele na dobro pospolite i czynił i mówił, i stosów poniósł. Niemniej i w ekonomicznych zabiegach był osobliwszy, ztąd wszystkie dobra biskupie, w daleko lepszą wzbił porę, niżeli ich znalazł, teologią fundował przy naszym kollegium Gdańskiem, tamże w Gdańsku OO. Missyonarzów. Na wszystkie zaś seminaria Krakowskiej dyecezy póki żył, co rok pewną summę wyliczał: żeby zdolnych do pracy koło dusz ludzkich mógł z nich mieć operaryuszów. Zamek Krakowski po Szwedzkiem spaleniu, za jego staraniem restaurowany, do pierwszej przyszedł ozdoby. Konwikt na ubogich studentów fundował w Łukowie, wysypawszy na niego sto tysięcy*). N. sekretarz duchowny Litewski młodo umarł, zda mi się brat jego. Synowcowie zaś jego, Józafat podstoli koronny miał za sobą Ossolińską Barbarę podskarbiankę wielką koronną, i z niej dzieci. Fabian łowczy koronny starosta Sochaczewski, poseł na sejm 1724. żona jego Potocka wojewodzanka Czerniechowska, z niej potomstwo zostało. Trzeci N. starosta Augustowski. Jędrzej Szaniawski, o którym Konstytucya 1632. f. 7. Jan i Samuel w województwie Rawskiem 1674. Felix kustosz Chełmski deputat na trybunale koronnym.

[…]

[…]

*) Familia Szaniawskich przez Króla Władysława Jagiełłę na godność szlachecką wyniesiona, używa li tylko herbu Junosza, lecz z rozlicznemi odmianami, tak co do kształtu baranka (z rogami, bez rogów, z podniesioną prawą nogą przednią, z raną w piersiach, z której się krew sączy do kielicha i t. p.), jako też i godeł po nad hełmem; jedni bowiem mają samą koronę, inni koronę z której pięć] [ciąg przypisu na s. 417 ] piór strusich lub połowa baranka wychodzi. — Familia ta zagnieździła się pierwotnie w Mało-Polszcze, a mianowicie w ziemi Łukowskiej, która pod ówczas była częścią województwa Sandomierskiego, lecz od roku 1471. pod władzę zwierzchniczą nowo utworzonego województwa Lubelskiego przeszła. W ziemi tej dobra Szaniawy, półtory mili od miasta Łukowa w parafji wsi Trzebieszowa położone, z kilku włości jednegoż nazwiska złożone, różniły się tylko Nomenklaturami: były bowiem osobno Szaniawy Sałomony, osobno Szaniawy Poniaty, osobno Szaniawy Ryndy, osobno Szaniawy Gzary, osobno Szaniawy Małyse, lubo 2. wsie ostatnie tuż przy sobie leżące. Szaniawy Sałomony, już to przez najazdy Szwedzkie już to przez zarazę morową, skutkiem tychże będącą, na początku, jak się zdaje XVIII. wieku zniknęły z rzędu włości, a dziś tamże natrafiane rumowiska, ślady studzien i gdzie niegdzie sadów, byt ich przypominają. — Jak niegdyś w wiekach średnich nadawano rozliczne przezwiska, dziś niezupełnie wyśledzić się dające osobom panującym, bądź od dóbr, bądź od wad osobistych, lub od potocznych i t. p. okoliczności pochodzące, również i w wiekach nowych zwyczaj ten zagnieździł się pomiędzy szlachtą, a obecnie nawet jeszcze u pospólstwa spostrzegać się daje; z tąd więc wytłomaczyć sobie można liczne a niekiedy dziwaczne przydomki familji Szaniawskich, któremi pomiędzy sobą wiekami niemal się odróżniała i odróżnia. I tak, są Szaniawscy z przydomkami Sałomony, Ryndy, Gzary, z któremi jak się zdaje, inne przydomki styczność mają: np. z Szaniawskiemi Sałomonami są w połączeniu Szaniawscy Pierożki i Grzywacze; od Szaniawskich Ryndów zdaje się, iż pochodzą Szaniawscy z przydomkami Sołda, Skrzek, Smerga, Brotka, Bączek, Osiełek, Wilczek, Ziomak, Walendzik. Obok powyższych są jeszcze familie Szaniawskich z przydomkami Dukat, zapewne ciż sami zwani Dukac vel Dukacz, tudzież Stronik, czyli Ługowski, Kraczek, Pudełko i t. p. rozliczne inne przezwiska. — Powyższych przydomków Szaniawscy odrębne wyprowadzają swoje genealogię, których w jednę całość zebrać jest prawie niepodkbieństwem [sic], gdyż akta najdawniejsze Łukowskie tak grodzkie jako też i ziemskie w roku 1657. przez Szwedów spalone zostały, pomocnicze atoli w tym względzie mogą być akta dawne ziemi Liwskiej i Stężyckiej, dziś w Siedlcach deponowane, tudzież akta ziemi Drohickiej i Mielnickiej za obrębem Królestwa będące. [koniec przypisu

[…]

[…]

s. 91Baltazar, syn Adama, nabył 1754 r. część Zdan od Jakóba Chromieńskiego, a z żony Zofii, miał synów: Franciszka Salezego, ur. 1750 r. (metr. w Zbuczynie) i Adama, który w 1778 r. sprzedał Zdany Łukaszowi Ługowskiemu. Adam, z pierwszej żony, Małgorzaty Rząrzewskiej, miał syna Mateusza, a z drugiej, Magdaleny Pogonowskiej, synów: Jana, ur. 1792 r., Wawrzyńca, ur. 1794 r. i Wojciecha, ur. 1800 r. (metr. w Zbuczynie). Wszyscy wylegitymowani 1804 r. (Quat. V f. 157 i VIII f. 11).

[…]

[…]

s. 322Stanisław, syn Jana i Anny, urodził się 1696 r. Antoni, syn Stanisława Sikory, nabył 1788 r. część dóbr Jastrzębi-Mroczyska od Ługowskiego. Z Elżbiety jego synowie: Tomasz, ur. 1766 r. i Adam, ur. 1772 r.

Wojciech, syn Tomasza, zwanego Leśkowicz, nabył 1746 r. część wsi Jastrzębie - Łupiny, od Andrzeja, syna Grzegorza, zwanego Sikorą. Bartłomiej, syn Wojciecha i Maryanny Ługowskiej, urodził się tamże w 1749 r. Aleksy, drugi syn Wojciecha, nabył część wsi Jastrzębie-Tworki 1789 r. Tomasz, syn Andrzeja, zwanego Leśkowicz i Katarzyny Piórówny, sprzedał część wymienionej wsi Polińskiemu 1747 r.

[…]

s. 323Maciej, Piotr i Jakób Jastrzębscy, synowie Wojciecha i Anny z Borkowskich, sprzedali 1734 r. część dóbr Borki-Kosiorki Wawrzyńcowi Jastrzębskiemu, synowi Grzegorza. Jan, syn Wawrzyńca, zeznał 1781 r. oblig na rzecz żony swej, Magdaleny z Ługowskich, córki Adama. Syn ich Tomasz, ur. w parafii Zbuczyńskiej 1761 r.

[…]