The Leszczyński family in the armorials

s. 132LESZCZYŃSCY h. ABDANK. Wyszli z Leszczyna, w ziemi bielskiej, województwie płockim, a według tradycji założyli w ziemi bielskiej, województwie podlaskim, na gruntach Pierlejewa, wieś Leszczkę, zwaną Leszczka Pierlejewo i rozrodziwszy się tam przeszli dalej na Litwę i Ruś. Na Leszczce dziedziczyli Abdankowie jeszcze w XVIII-m wieku. Na Leszczynie kmiecym i szlacheckim, w płockim, w parafji Zagroba, dziedziczył przeważnie jak i na całej okolicy ród Zagłobów, czyli Zagrobów. Abdankowie wcześnie wyszli z posiadania Leszczyna i już w XVI-m wieku pisali się z Płonnej (dziś Płomna), w powiecie płońskim.

Jan z Leszczyna, darował 1472 r. część swą w Leszczynie synowcom swoim: Pawłowi, Mikołajowi i Piotrowi, synom s. 133 zmarłego brata Piotra (M. 5 f. 18). Dobiesław, syn Stanisława z Leszczyna, student Uniwersytetu krakowskiego 1466 r. Bracia, Feliks i Jakób z Leszczyna, mieli sprawę o część Leszczyna z Pawłem Suleńskim 1537 roku (St. Pr. P. Pom. VI f. 356).

Jakób Krystyn z Leszczna, otrzymał 1497 r. na własność skonfiskowane dobra szlachty, która się nie stawiła na wojnę w Brunowie, Tchoczu, w płockim, Płonnie, Nowejwsi i w Karwowie, w płońskim, i część w Leszcznie Jana Kurka i Mirza (Wierzb. II. 860).

Krystyn Leszczyński z Większej Płony, z Elżbiety, córki Wojciecha Poszwy z Jaroszewa 1530 r., miał córki: Annę za Michałem Żyliczem 1536 r., Zofję i Barbarę, i synów: Jana, Piotra, Stanisława, Jakóba, Wojciecha, Mikołaja i Zygmunta. Jan procesował się 1534 r. z Anną z Małej Płony, 1536 r. z Nowowiejskiemi, a wszystkie dzieci, oprócz Jana i Anny, zawarły układ o część Płony z Pawłem z Bilina 1536 r. Wszyscy synowie Krystyna procesowali się 1543 r. z Brzeskim (Perp. Płoc. 1 f. 1; 2 f. 210; 3 f. 214 i 329; 4 f. 25; 8 f. 42 i 289).

Stefan, syn Jakóba, 1551 r., a Piotr, syn Jakóba, 1579 r., studenci Uniwersytetu krakowskiego. Piotr, dziedzic części Kiełpina i Wąpielska, w rypińskim, 1564 r. Wojciech i Mikołaj, synowie Krystyna, dziedzice części Małej Płony 1578 r. (Paw.). Piotr z Płonnej, chorąży płocki 1587 — 1589 r. Brat jego Stanisław, kanonik płocki, deputat na Trybunał lubelski 1583 r. (Wyr. Lub. 19 f. 1; Zap. Lub. 3 f. 218).

Krystyn z Leszczyna Szlacheckiego miał synów: Jana i Pawła, zwanych Chrzczonowiczami, urodzonych z siostry Zygmunta Konarskiego. Jan z dwóch żon, Zofji z Mniszewa Śledziowa i Barbary Stefanówny Wityńskiej, miał synów: Adama, Mikołaja, Jakóba i Wojciecha, i córki: Dorotę i Elżbietę za Adamem Krzeczkowiczem z Leszczyna 1539 r. Paweł miał dzieci: Piotra, Wojciecha i Annę, mających liczne sprawy w Płocku 1539 — 1542 r. (Perp. Płoc. 4 f. 376; 5 f. 108, 130, 136, 180, 185, 186, 234, 280 i 301; 6 f. 14, 42, 45, 52, 140, 148, 155, 308 i 328; 7 f. 78, 174 i 244; 8 f. 55, 106 i 294).

Jan, burgrabia płocki 1614 r. Mikołaj, edyl zamku malborskiego, zmarł przed 1640 r. (M. 186 f. 236).

Elekcje z województwem płockim podpisali, Jana Kazimierza: Maciej, Michała: Adam z Leszczyna i Tomasz, Augusta II-go: Andrzej, Jan i Władysław, Stanisława Augusta: Kazimierz.

Anna Konstancja Duninówna, 1-o v. Pawłowa Leszczyńska, 2-o v. Władysławowa Wolska, komornikowa chęcińska 1683 r. (Gr. Krak.). Michał, syn Jana, podstoli czerniechowski 1713 r. Piotr, podwojewodzi płocki, dzierżawi dobra starostwa kruszwickiego od Mycielskiego 1719 — 1721 r. (Zap. Kruszw. f. 5 i 43). Fabjan, dziedzic Leszczyn 1744 r. (Herb. Kr. Pols.).

Paweł Skarbek Leszczyński, zmarły 1816 r., z Anny Kiełczewskiej, pozostawił córkę Ludwikę, żonę Wincentego Ulejskiego i syna Ignacego, wylegitymowanych ze szlachectwa w Królestwie Polskim, przed 1850 r. Ignacy, ur. 1798 r. w Jarantowicach, kupił Belno, w gostyńskim, gdzie zaprowadził jeden z pierwszych w kraju wzorowe gospodarstwo, zamordowany w Belnie 1857 r., pozostawił potomstwo z zaślubionej 1822 r. Urszuli Zaborowskiej, zmarłej 1857 r. w Warszawie.

s. 134Oprócz nich wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie, w pierwszej połowie XIX-go wieku. Antoni, syn Piotra, i Euzebi i Marjan, synowie Józefa.

Józef, ur. 1841 r., zmarł 1911 r. w Warszawie, pozostawiwszy syna Karola, proboszcza w Liwie i córki: Annę Janowę Krajewską i Zdzisławę Walerjanowę Witkowską.

Andrzej, współdziedzic Leszczyna, syn Marcina i Marji Egipcjanki Bronowskiej, wnuk Jana, pozostawił z Ewy Mlickiej, synów: Grzegorza i Marcina. Grzegorz, dzierżawca Rudy, sprzedał 1666 r. część Leszczyna Pawłowi, synowi Macieja, a z żony, Ewy Leszczyńskiej, miał synów: Bartłomieja i Cyprjana, którzy sprzedali 1719 roku część Leszczyna Antoniemu, synowi Jana i Trembińskiej (Gr. Płoc.).

Cyprjana, z Marjanny Sułkowskiej, synowie: Józef i Grzegorz.

Józef, podczaszy owrucki, dzierżawca Żarówki, wylegitymował się ze szlachectwa 1782 r., w sądzie ziemskim pilzieńskim, a syn jego, Kajetan Wincenty, urodzony 1765 r. z Franciszki Bartoszewiczównej (metr. w Żdżarcu), w Wydziale Stanów galicyjskich 1789 r.

Grzegorz, syn Cyprjana, skarbnik owrucki, z Salomei Borowskiej, pozostawił: Aleksandra 1791 r. i Erazma Antoniego Ignacego. Ten ostatni, piszący się Ignacym Skarbkiem Leszczyńskim, pułkownik i komendant 48-go pułku piechoty austrjackiej, kawaler orderów, umarł 1822 r. w Palermo, pozostawiwszy, z Karoliny v. Huberth, troje dzieci, z których syn Henryk był 1818 r. w Akademji Terezjańskiej w Wiedniu.

Z potomków Marcina, drugiego syna Andrzeja, a brata Grzegorza, ożenionego z Zofją Leszczyńską, Paweł i Kazimierz, prowadzili wywód szlachectwa 1806 roku we Lwowie, a Antoni, dziedzic folwarku w Bochni, wylegitymował się ze szlachectwa 1782 r., w sądzie grodzkim sandeckim, Córka jego, urodzona z Zofji Siecińskiej, Teresa Mikołajowa Przedpełska, sprzedała część swą Leszczyna 1760 roku Antoniemu, synowi Cyprjana (Gr. Płoc.). Ten ostatni Antoni, zapewne, stolnik podlaski 1762 r. (Gr. Sanoc. 176 f. 1988), zeznał zapis dożywocia 1773 r. z żoną, Wiktorją z Chebdów, wdową po Jacku Brzozowskim, z którą razem zasądził 1774 r. Waksmana o dług (Zs. Czchow.; M. D. Wąs.).

Jakób Leszczyński z Leszczki, procesuje 1490 r. Ciechanowskiego o charta (Zs. Drohic.). W 1528 roku ziemianie z Leszczki, stawili na popis cztery konie, a z Pierlejewa jednego konia (Źr. Dziej. XVII). Paweł, dzierżawca Ciechanowca 1547 r. (Zs. Droh.).

Szczęsny, Baltazar i Zofja Aleksowa Leszczyńska, dzieci Bartłomieja, Feliks i Jan, synowie Jana, Idzi i Andrzej, synowie Adama, Jan Stanisław i Mikołaj, synowie Stanisława, Tomasz, Jadwiga, Stefan, Jan, syn Walentego, Makary, Maciej, Aleksander, Stanisław, Szymon, syn Mikołaja, Florjan z córką Elżbietą, Mikołaj, Jakób, Wojciech, Piotr, Paweł, Rafał i Maciej, dziedziczyli na Leszczce, w latach 1580 — 1584 roku (Źr. Dziej. XVII; Wyr. Lub. 7 f. 571; 11 f. 298; 23 f. 738 i 742).

Michał odstąpił synowi Józefowi części Iżyc 1652 r. (Herb. Kr. Pol.).

Mikołaj, pleban sterdyński 1628 r. (Zs. Drohic.). Mikołaj i Bartłomiej, synowie Jana, odstąpili 1599 r. dzierżawy Pierlejewa Leonardowi Pieczyskiemu, zastawili s. 135 1600 r. część Leszczki Stanisławowi, synowi Piotra, kwitowali 1604 r. Zofję Kocową, z majątku po ciotce Zofji z Leszczyńskich Wińskiej (Zs. i Gr. Droh.). Mikołaj zapisał 1608 r. żonie, Marcie Muchowieckiej, córce Jana, 200 fl. (Zs. Droh.).

Syn ich Andrzej, dziedzic Miodus, rotmistrz królewski, zeznał 1614 r. zapis dożywocia z żoną, Katarzyną Chołojowską, córką Jakóba i Zofji Kocięskiej, pożyczył 1630 r. Stanisławowi Zborowskiemu, staroście horodelskiemu, 1,500 flor. (Gr. Horod. 1630 r. i Zs. Bełs. 1636 r.). O tę sumę pozwał w imieniu żony i dzieci swych Andrzeja, Aleksandra i Anny, 1642 r. wdowę i sukcessorów Zborowskiego, a 1645 r. Hieronima Zborowskiego, o 4,000 flor. (Gr. Bełs.).

Wymieniony syn Andrzeja, Andrzej, ożeniony z Zofją Kossakowską, kasztelanką czerniechowską, został zabity 1653 roku przez Grabię i Rydzewskiego, a w imieniu pozostałych dzieci, Aleksandra, Kazimierza, Stefana i Joanny, procesuje zabójców dziad ich, już bardzo stary Andrzej, w nieobecności najbliższych krewnych, braci stryjecznych zabitego, Walerjana, Macieja i Jakóba Leszczyńskich i zasądza zabójców na dwa lata wieży 1654 r. (Gr. Bełs. 1654 r. i Zap. Lub. 44 f. 772). Z dzieci tych Kazimierz, w imieniu swoim i brata Aleksandra, pozwał 1666 r. wujów i opiekunów swych Kossakowskich, o różne krzywdy (Gr. Grabowieckie).

Prawdopodobnie ten sam Kazimierz Skarbek Leszczyński, skarbnik buski, elektor Augusta II-go z województwa bracławskiego, ożeniony z Zuzanną Kordyszówną, sędzianką ziemską bracławską 1667 r., procesował 1686 — 1690 r. Potocką, Moszyńskich i Steckich, o sumy i dobra (Woł. IX f. 587, 603 i 903), a dzieci jego: Teresa, 1-o v. Stanisławowa Głuchowska, 2-o v. Michałowa Iżycka 1705 r., Zofja i Jan, zawarły 1712 r. układ z Potocką, starościną owrucką, o spadek po Kordyszach.

Aleksander Skarbek Leszczyński, najstarszy syn Andrzeja z Kossakowskiej, posessor Komorowa i Wolicy Komorowskiej, w bełskim, 1684 r., zapisał 1681 r. żonie, Teofili Stoińskiej, cześnikównie bełskiej, 6,000 flor. (Gr. Bełs.), podzielił 1721 r. w Pierwatyczach majątek między synów: Michała, Antoniego bezdzietnego z Podhorecką, Kazimierza, dzielnego żołnierza, potem księdza i Ignacego, i umarł wkrótce po tem. Córki jego, Anna za Dominikiem Wydżgą i Franciszka Gabrjelowa Dąbska.

Ignacy kwitował 1725 r. brata Michała z opieki i z działu, i sum wyznaczonych przez ojca (Gr. Horodel.), towarzysz pancerny, zeznał 1746 r. zapis dożywocia z żoną, Eufrozyną Iwanicką, 1-o v. Józefową Woyską, podczaszyną buską, 2-o v. Michałową Dydyńską, stolnikową latyczowską (Gr. Bełs. 138 f. 315; M. D. Wąs.), mianowany 1752 r. wojskim horodelskim, dziedzic połowy Steniatyna, procesował 1757 r. o gwałty Felicjana Łabęckiego, dziedzica drugiej połowy tych dóbr, umarł 1758 r.

Michał Skarbek Leszczyński, łowczy bracławski 1717 r., pisarz grodzki horodelski 1725 r., wojski horodelski 1729 r., podsędek ziemski czerniechowski 1750 roku, wniósł 1709 r. w imieniu rodziców manifest do grodu w Horodle, o spaleniu się dworu w Pierwatyczach, dokumentów, sreber, etc., spisał 1717 r. intercyzę ślubną w Bobiatynie z Konstancją Orzęcką, córką Michała, ożenił się drugi raz z Barbarą z Zadzimia Wolską, wojszczanką chełmską, wdową po Sebastjanie Lesieckim, podstarościm grabowieckim, podzielił 1731 r. w Wybrodowicach dobrami potomstwo swe z obu żon, to jest: Jana i Katarzynę, późniejszą Dominikowę Żmigrodzką, s. 136 z pierwszej, Józefa Benedykta, Antoniego i Teofilę—z drugiej, wydzielił 1743 r. synowi Antoniemu, w zakonie Ludwikowi, nowicjuszowi augustjańskiemu, 2,000 floren. na Żaglinku, umarł 1765 r. Córka jego Teofila, zamężna Wielobycka, zawarła 1757 r. układ z bratem Józefem Benedyktem, o spadek po matce (Gr. Bełs. i Horodel.).

Józef Benedykt, dziedzic Szychowic, Steniatyna, Cichobuża i t. d., pisał się Skarbkiem z Góry, a wywód szlachectwa jego potwierdziła komisja magnatów w Galicji 1776 r., podstoli horodelski 1748 r. i sędzia grodzki łucki 1752 r., podsędek ziemski bełski 1765 r., podkomorzy bełski 1783 r., kandydat do kasztelanji bełskiej 1783 r., kawaler orderu Św. Stanisława 1787 r., deputat na Trybunał 1753 r., deputowany z sejmu do kwarty 1764 r., jako poseł bełski, podpisał elekcję Stanisława Augusta, otrzymał 1782 r. od cesarza Józefa II-go tytuł hrabiowski, spisał 1752 r. intercyzę ślubną w Sulimowie z Teresą Świeżawską, zeznał z nią 1766 r. zapis dożywocia, umarł 27-go Czerwca 1791 r., pochowany u Reformatów w Kryłowie, których był wielkim dobrodziejem i syndykiem. Podkomorzyna umarła 16-go Czerwca 1785 r., pochowana także w Kryłowie.

Z dzieci Józefa Benedykta: Narcyz, Barbara, Wincencja i Cecylja, zmarły w młodym wieku.

Hr. Aniela, ur. 1766 r., zaślubiła 1781 r. Leopolda Bohdana.

Hr. Eeleonora [sic], zaślubiona 1792 r. Wincentemu Rulikowskiemu, senatorowi, kasztelanowi Królestwa Polskiego, zmarła 1829 r.

Hr. Antoni, sędzia grodzki grabowiecki i cześnik bełski 1779 r., członek Stanów galicyjskich 1786 r., kawaler orderu Św. Stanisława 1798 r., radca sądu szlacheckiego lwowskiego 1793 r., dziedzic Szczepiatyna i Steniatyna, ożenił się 1800 r. z Teklą Kunicką, podkomorzanką chełmską, zmarł bezdzietny.

Hr. Kajetan Klemens, sędzia grodzki horodelski 1781 r., mianowany 1782 roku podstolim bełskim, w latach 1783 — 1794 r. występuje jako podstoli grabowiecki, a podstolim bełskim nazywany nieznany bliżej Jan Leszczyński 1783—1790 roku, ten sam pewno co 1758 r., jako sędzia grodzki horodelski, procesował Bukowską o Łysiny (Kij. XIII. 286).

Hr. Klemens był też komisarzem cywilno - wojskowym bełskim, ożenił się 4-go Stycznia 1784 r. w Dubie z Teofilą Rulikowską, podczaszanką bełską, wplątał się w spisek Deniska i musiał uciekać z Austrji. Za udział w spisku skonfiskowano mu 1799 r. dobra Oszczów, Honiatyn i Uhrynów, które następnie wykupił szwagier jego Rulikowski. Klemens bezdzietny, umarł nagle w Bydgoszczy (Teka W. Rulik.), a wdowa wyszła 2-o v. za Ulatowskiego.

Bliskiemi tej linji byli bracia, Kazimierz pułkownik wojsk litewskich, żonaty z Machwicówną i Michał, może synowie Zygmunta, podczaszego bracławskiego, który z Michałem i z N. podpisał, z województwem sandomierskim, elekcję Leszczyńskiego 1733 r.

Michał v. Michał Antoni, pisarz grodzki stężycki, wojski 1754 r., cześnik 1757 r., podczaszy 1766 r., stolnik 1770 r., w końcu chorąży sandomierski 1773 r., był i podstarościm sandomierskim, poseł i elektor Stanisława Augusta z województwa sandomierskiego, kawaler orderu Św. Stanisława 1784 r., komisarz boni ordinis województwa sandomierskiego, był kandydatem do kasztelanji małogoskiej 1777 r., połanieckiej 1780 r., sandomierskiej 1785 r. i zawichoskiej 1786 r., ale widocznie nie miał łask u dworu, gdy go nominacje mijały, umarł 1787 r. Odstąpił s. 137 1766 r. praw do wsi Sokołowa, Lelotka i Porubiniec, w latyczowskim, Ossolińskiemu (Kancl. 31 IV f. 265), kupił 1769 r. Pętkowice sandomierskie i radomskie, Wolę Ptasią i Michałów, w sandomierskim (Herb. Król. Pol.), był też współdziedzicem Rzeczycy Mokrej 1774 r. Ożeniony 1-o v. z Anną Nowicką z Czekarkowa (M. D. Wąs.), zaślubił następnie Franciszkę z Bidzińskich, wdowę po szambelanie, Stanisławie Ponińskim, która odkupiła 1771 r. Duranów i Potok, sprzedany dawniej Lubomirskim (DW. 89 f. 27) i została utrzymana przy dożywociu na Januszowicach po rodzonym stryju 1775 r. (V. L. VIII. 175). Trzecią żoną chorążego była Teresa z Brzeźnickich de Flegery, z której jedyny syn Józef, ur. 1770 r. Z pierwszej żony miał chorąży Michał córki: Marjannę Suchodolską, Józefę Żabicką i Zofję za Michałem Łosiem, żyjącą jeszcze 1819 r. i syna Ksawerego.

Ksawery, sędzia kapturowy sandomierski, podpisał wraz z ojcem obiór Stanisława Augusta, porucznik kawalerji narodowej, starosta chiżyński, już 1750 roku trzymał w zastawie od Radziwiłłów Perepelniki i Skwarzawę, 1764 r. sprzedał część Stupnicy z Wólką, Kotowania i Kołtowa Józefowi Benedyktowi, 1767 r. otrzymał od ojca królewszczyznę Kotiużyńce (Zs. Lwow. 107 f. 7; Gr. Lwow. 308 f. 195 i Gr. Buskie 1767 r.; M. D. Wąs.); umarł 1783 r., ożeniony z Marjanną Wisłocką, 1-o v. Pawłową Wereńkową, miecznikową żytomierską (Perp. Czers. 37 f. 30), 2-o v. Józefową Stadnicką, kasztelanową sanocką, pozostawił: Krystynę Chodkowską, żyjącą 1819 r.; Barbarę Guzowską i Kazimierza.

Kazimierz otrzymał 1783 r. starostwo chiżyńskie, legitymował się ze szlachectwa 1804 r., w Galicji zachodniej (Quat. VII f. 188), umarł 1811 r.; z drugą żoną Zuzanną Choynacką i z trzecią—Franciszką Kańską bezdzietny, z pierwszej, Tekli Michalczewskiej, pozostawił synów: Alojzego i Michała, wylegitymowanych ze szlachectwa w Królestwie 1837 r. i księdza Adama.

Michał, dziedzic Buszkowic, w opatowskim, 1827 r., miał syna Jana, a ten synów: Rafała i Michała. Rafał z Czachowskiej, zostawił córki: Helenę Kotkowską Surynową i N. Michał, z Kossowskiej, córkę Proszkowską i synów: Stanisława i Marjana, żonatych z Szczepanowskiemi, Jana, dziedzica Kozietuł i N., ożenionego z Muszyńską.

Alojzy, dziedzic Linowa, Słupi, Duranowa, Potoku, Ruszczy i t. d., kapitan wojsk polskich, sędzia pokoju powiatu sandomierskiego, umarł 1856 r., pozostawiwszy, z Honoraty Jasieńskiej, córki Maksymjljana [sic]: Emilję za Szczepanowskim; Kazimierę za Romanem Cichowskim, zmarłą 1885 [?] r.; Teklę, 1-o v. za Eustachym Wielogłowskim, 2-o v. za Teplickim, zmarłą 1897 r.; Władysława i Maksymiljana.

Władysław, urodz. 1824 r., zmarły 1904 r., dziedzic Słupi Nadbrzeżnej a potem Gołębiowa, z Augusty Podhorodeńskiej, pozostawił syna Zygmunta, dziedzica Kaliszan, ur. 1866 r., którego, z Julji Jankowskiej, dzieci: Władysław, ur. 1898 r., Juljan, ur. 1901 r. i Alina.

Maksymiljan, dziedzic Ruszczy, zmarły 1893 r., z Karoliny Russockiej, pozostawił córkę Marję, 1-o v. Janowę Malinowską, 2-o v. Russocką i Kazimierza, dziedzica Ruszczy, którego z Celiny Grabskiej dzieci: Irena, Zofja, Kazimierz i Marja.

Jakób, stolnik drohicki, umarł 1699 r. Władysław, sędzia kapturowy mielnicki 1697 r., ożeniony z Konstancją Lisicką, córką Jana, miecznika podlaskiego, miał synów: Antoniego i Tomasza (Metr. Jez 13 f. 313). Antoni, towarzysz pancerny, został 1715 r. miecznikiem drohickim, jako miecznik i pisarz grodzki drohicki, podpisał elekcję Stanisława Leszczyńskiego 1733 r., umarł 1752 r. Tego s. 138 miecznika zapewne córka, wydana 25-go Lipca 1753 r. w Sochaczowie przez Lasockich, starostów gostyńskich z Żukowa, za mąż za Stefana Grabskiego, podwojewodziego łęczyckiego. Miała dwóch braci, z których jeden był księdzem.

Bazyli, syn Piotra, ożeniony z Petronellą Kuczyńską, córką Stanisława, 1703 r. (Gr. Droh.).

Jan, ożeniony z Elżbietą Białokurówną, córką Stefana, kupił 1616 r. część Djakowiec, w latyczowskim, od Jerzego Djakowskiego. Wojciech, 1632 r. kupił część Wasylkowiec, Jurkowiec i Berezyniec od Adama Wasylkowskiego (Teka Rulikow.). N. Leszczyński, wziął w zastaw 1672 r. część Czarnokoniec, z których spłacił Mierzejewski 1705 r. Wojciecha i Stanisława (Gr. Kamień.).

Jakób, syn Wawrzyńca i Zofji, ur. 1715 r. (metr. w Husiatynie). Wojciech z Szydłowiec, zaślubił Annę Grosiowską, wdowę 1738 r. Teofila, podczaszanka z Wasylkowiec, zaślubiła 1741 roku Stanisława Mikorzewskiego (metryka tamże).

Tomasz, współdziedzic Wasylkowiec, Berezyniec, Jurkowiec, z Heleny Rzewuskiej, miał córki: Teofilę za Mikołajem Pokutyńskim i Konstancję, 1-o v. za Józefem Baltazarem Glinką, stolnikiem nurskim 1723 r., 2-o v. za N., a 3-o v. za Antonim Klimowiczem, cześnikiem wiłkomierskim i synów: Eljasza, Karmelitę w Trembowli, Jana, po którym, z Marjanny N., córka Katarzyna, ur. 1713 roku (metr. w Husiatynie), Stefana. Antoniego i Szymona Rodzice i dzieci występują często w latach 1700 — 1717 r. w sprawach o Wasylkowce. W 1723 r. Helena Tomaszowa z trzema synami, wnuczką po synie Janie i Glinczyną, obrali superarbitrem w sprawie o te dobra Markowskiego, pisarza kamienieckiego. Stefan imieniem swoim i córki Anieli, kwitował 1729 r. Podlesieckiego (Gr. Kamien.).

Antoni, zwany podstolim nurskim, zostawił z pierwszej żony, Magdaleny, córkę Małgorzatę, ur. 1714 r. (metr. w Husiatynie), a z drugiej—Katarzyny Poniatowskiej, synów: Józefa, Jana i Franciszka Józef sprzedał 1740 r. częśc swą Wasylkowiec bratu Franciszkowi, zwanemu podstolim nurskim, który wraz z swoją częścią sprzedał wszystko Łążyńskiemu 1744 r. Jan tytułowany także podstolim nurskim, kupił 1750 r. część od stryjecznego brata Antoniego i zeznał 1753 r. zapis dożywocia z żoną, Zofją Karską (Gr. Tremb.).

Szymona i Agnieszki z Wasylkowskich, zmarłych z powietrza, synowie: Kazimierz i Andrzej, sprzedali 1740 roku swe części Wasylkowiec Klimowiczowi, a trzeci Antoni, 1750 r. stryjecznemu bratu Janowi. Andrzej, zaślubił 1747 roku Agnieszkę Rosielnicką (metr. w Husiatynie). Kazimierz, zmarły 1790 r. (sepult. tamże), miał z Joanny Bronikowskiej, syna Jana od Krzyża, wylegitymowanego ze szlachectwa w Wydziale Stanów galicyjskch [sic] 1806 r., po którym, z Katarzyny Blicharskiej, córka Ludwika, 1-o v. Führichowa, 2-o v. Wojciechowa Lewicka 1832 r. (A. Lwows. For. Nob.).

Antoni, najmłodszy syn Szymona, wylegitymowany ze szlachectwa 1782 r., w sądzie ziemskim lwowskim, zmarły 1790 r., ożeniony 1-o v. 1748 r. z Anielą Swatkówną, a 2-o v. z Anielą Duninówną Wąsowiczówną, zmarłą 1791 r., pozostawił z pierwszej żony: Piotra, Jana i Mateusza. Piotr zmarły 1831 r., z pierwszej żony, Tekli Nowickiej, miał: Marjannę, ur. 1793 r., zaślubioną 1811 r. Antoniemu Midrowskiemu z Białej; Domicellę Zofję, ur. 1795 r., zaślubioną 1820 r. Janowi Piotrowi Kuźmińskiemu; Franciszka Dezyderego, ur. 1801 r. i Annę, urodz.

s. 1391804 r., wydaną 1-o v. 1820 r. za Antoniego Karczewskiego, 2-o v. 1833 r. za Jana Iżyckiego; zaś z drugiej żony, Heleny Kilerównej, córkę Paulinę, zmarłą 1816 roku (metr. i sepult. wszystkie w Husiatynie).

Franciszek Dezydery, adwokat lwowski, wylegitymowany ze szlachectwa w Wydziale Stanów galicyjskich 1846 r., z Krystyny Domaradzkiej, miał synów: Stanisława Tomasza Adama i Aleksandra Ludwika 1847 r. i Ludwika Jana Nepomucena, 1853 r. wylegitymowanych.

Agnieszka, zaślubiła w Husiatynie 1788 r. Andrzeja Czaykowskiego. Tekla, zamężna Leszczyńska, zmarła 1822 r. w Wasylkowcach (M. D. Wąs.).

Klemens z synem Janem Kasprem i Jan, synowie Klemensa Bonawentury, wnukowie Antoniego Franciszka, prawnukowie Jana, praprawnukowie Józefa, syna Michała, wylegitymowali się ze szlachectwa na Podolu 1834 r. (Spis.).

Klemens, którego rodzice zamordowani w Humaniu, chował się na dworze Potockich w Tulczynie, kapitan w pułku Potockich, podpułkownik kozaków winnickich, w końcu marszałek powiatowy winnicki, ożeniony, był 1-o v. z Polumbianką, z którą się rozwiódł, następnie 2-o v. z Nowaków Vivienową, a 3-o v. z Józefatą Jukowską, córką Piotra, dziedzica Brahiłowa. Z trzeciej żony syn Jan, ur. 8-go Stycznia 1812 r. w Brahiłowie, wstąpił w Rzymie do Kartuzów, zatęskniwszy jednak za krajem, wrócił i wstąpił do Kapucynów w Konstantynowie, pod imieniem Prokopa, przeszedł potem do Warszawy, był prowincjałem, znakomity kaznodzieja, wielce świątobliwy człowiek, umarł 1895 r. w klasztorze w Nowym Mieście.

Felicjan Juljan Adam i Paweł Jan, synowie Ignacego Macieja, chorążego brasławskiego, Jan z synami: Józefem, Eljaszem-Wincentym-Rudolfem i Wacławem-Michałem-Janem, syn Jana Gabrjela, Mikołaj, komornik oszmiański, z synem Janem-Feliksem-Józefem, Teofil Kazimierz z synami: Felicjanem-Rajmundem, Stanisławem-Franciszkiem i Karolem-Janem-Walerjanem i Józef, regent oszmiański, synowie Romana-Onufrego-Władysława, a wszyscy wnukowie Józefa Jana, dziedzica 1741 r. dóbr Marhorat, w grodzieńskim, wywiedli się ze szlachectwa 1837 r., przed Deputacją Wywodową wileńską.

s. 361LESZCZYŃSKI h. ABDANK. Hrabiowie i szlachta. W wojew. płockiem, z którego przenieśli się na Ruś Czerwoną, Podlasie i do Litwy; gniazdem rodziny wieś Leszcze albo Leszczyno Wielkie, blizko Płocka. Piotr z Płonny, chorąży płocki 1587 r. Andrzej, poseł sandomierski na sejm 1587 r. Jan, burgrabia płocki 1614 r. Kazimierz, wojski bracławski 1670 r.

Jan 1632 r. z wojew. bełzkiem, Maciej 1648 r. z wojew. płockiem, Adam z Leszczyna, Tomasz z wojew. płockiem, Franciszek z wojew. sandomierskiem 1669 r., Franciszek 1674 r. z wojew. sandomierskiem, Andrzej, Jan i Władysław z wojew. płockiem, Jan z wojew. sandomierskiem 1697 r., Michał i Zygmunt, podczaszy bracławski 1733 r. z wojew. sandomierskiem, Antoni na Leszczynie, Józef, Michał-Antoni, cześnik sandomierski i pułkownik, s. 362 wnik, oraz Ksawery, sędzia kapturowy sandomierski z wojew. sandomierskiem i Kazimierz z wojew. płockiem 1764 r. podpisali elekcye. Klemens, sędzia ziemski zawskrzyński 1775 r.

Józef-Benedykt, podstoli horodelski, sędzia grodzki i kapturowy łucki, poseł bełzki, podpisał elekcyę 1764 r. z wojew. bełzkiem; podsędek 1778 r., podkomorzy bełzki 1788 r., został hrabią galicyjskim 1782 r., a Antoni, cześnik bełzki 1783—1793 roku, członek Stanów, zapisany do ksiąg szlachty galicyjskiej jako hrabia 1786 r. Hr. Jan, podstoli bełzki 1783—1793 roku.

Michał, dziedzic dóbr Iżyce w 1652 r., miał syna Józefa, a ten syna Jana, po którym syn Antoni pozostawił syna Pawła, żonatego z Anną Kiełczewską, z której córka Ludwika-Joanna Ulejska i syn Ignacy-Józef Skarbek, dziedzic dóbr Belna, sędzia pokoju pow. gostyńskiego, przedsiębiorczy i zabiegły agronom, wzorowy gospodarz, wylegitymowany w Królestwie 1839 r., został zamordowany w Belnie przez swego oficyalistę 1857 r., z żony Urszuli Zaborowskiej pozostawił córki: Annę za dr. Chałubińskim, Józefę Zabokrzycką, Leokadyę Balicką, Zofię za Szymańskim, Ludwikę za Kaplińskim, Paulinę i syna Ignacego 1870 r.

Fabian, syn Antoniego, dziedzic dóbr Leszczyna, w wojew. płockiem 1740 r., z Teresy Brochockiej miał syna Antoniego, po którym syn Józef z Joanny Karwowskiej pozostawił synów, Euzebiusza w 1848 r. i Maryana w 1849 r. wylegitymowanych w Królestwie. Z tej linii Antoni, syn Piotra i Małgorzaty z Rogozińskich, dziedzic dóbr Opatowa i Leszczyna, w pow. płockim, wylegitymowany w Królestwie 1837 r.

Grzegorz, syn Piotra i Małgorzaty Rogozińskiej, ur. 1789 r. we wsi Leszczynie, w pow. mławskim, wszedł 1810 r. do 6 pułku ułanów Ks. Warszawskiego, dostał się do niewoli i po powrocie 1815 r. przeznaczony został do 3 pułku strzelców konnych i w 1828 roku został podchorążym, a w 1830 roku awansował na podporucznika korpusu weteranów. Odbył kampanię 1812 r. w Rosyi i znajdował się w bitwach pod Ostrownem, Witebskiem, Poreczem, Krasnem, Smoleńskiem, Drohobyczem, Wiaźmą, Możajskiem i Mediną. Ostatnio Grzegorz był podporucznikiem z komend inwalidnych 10 okręgu straży wewnętrznej i w 1837 r. otrzymał przyznanie praw nowego szlachectwa w Królestwie na zasadzie posiadanego stopnia wojskowego (Ks. Wojskowe).

Michał, dziedzic dóbr Pietkowiec, Michałów, Linów i Wólka Linowska 1769 r., miał syna Kazimierza, starostę chyżyńskiego od 1782 r., wylegitymowanego w Galicyi Zachodniej 1804 r., po którym z Tekli Michalczewskiej synowie, Aloizy, dziedzic dóbr Słupi, Linowa i in., sędzia pokoju pow. sandomierskiego, i Franciszek, dziedzic dóbr Buszkowie, w pow. opatowskim, wylegitymowani w Królestwie 1837 r.

Aloizy, syn Kazimierza i Tekli, ur. 1788 r. we wsi Potoku, w sandomierskiem, wszedł na służbę 1808 r. do 3 pułku piechoty Ks. Warszawskiego i w 1809 r. został podporucznikiem, a 1812 r. porucznikiem i w 1815 r. s. 363 w tymże stopniu przeszedł do 2 pułku piechoty liniowej; wyszedł do dymisyi 1816 r. Odbył kampanie 1809 r. przeciw Austryi i był w bitwie pod Raszynem i Sandomierzem, 1812 r. przeciw Rosyi, pod Smoleńskiem, Możajskiem i Borysowem, a w 1813 r. odbył oblężenie Modlina. Aloizy był żonatym z Honoratą Jasińską, i um. 1856 r. w Maruszowie (Ks. Wojskowe).

Byli tego herbu Leszczyńscy i w ziemi łukowskiej, gdzie posiadali niewielkie majątki i byli licznie rozrodzeni. Ludwik, dziedzic na Olszewnicy 1750 r., miał syna Walentego, który w 1774 r. nabył części Olszewnicy i pozostawił syna Józefa, chrzczonego w par. Kąkolownica 1779 r., wylegitymowanego w Galicyi Zachodniej 1803 r.

Jakób na Leszczynie 1754 r., miał syna Józefa, który w 1772 roku nabył od teścia Piotra Leszczyńskiego części dóbr Leszczanki, w łukowskiem, i z żony Rozalii pozostawił syna Tomasza, chrzczonego 1777 r. w par. Trzebieszowie, wylegitymowanego w Galicyi Zachodniej 1804 r.

Elżbieta Krasuska, wdowa po Krzysztofie Leszczyńskim, ustąpiła 1728 r. części dóbr Krasuse-Zembry synom swoim, Bartłomiejowi i Franciszkowi Leszczyńskim; po Bartłomieju, dziedzicu części Krasuse-Zembry, z żony Anny synowie: Grzegorz, Paweł, Tadeusz i Walenty, dziedzice na Leszczance. Grzegorz nabył 1766 r. części dóbr Krasuse-Zembry od brata Tadeusza i z żony Heleny Krasuskiej pozostawił synów: Ignacego-Wawrzyńca, chrzczonego 1772 r. w Trzebieszowie, Jana Kantego, chrzczonego w Trzebieszowie 1775 r., Ludwika, chrzczonego tamże 1779 r. i Józefa, chrzczonego 1782 r. w Trzebieszowie, wylegitymowanych w Galicyi Zachodniej 1804 roku.

Paweł, drugi syn Bartłomieja, nabył 1757 r. części dóbr Leszczanka od Andrzeja Leszczyńskiego, i z niewiadomej nam żony miał syna Jakóba, chrzczonego 1762 r. w Trzebieszowie, wszystkich wylegitymowanego w Galicyi Zachodniej 1804 roku.

Walenty, syn Bartłomieja i Anny, ur. 1736 r., z żony Krystyny pozostawił synów, Szymona, chrzczonego 1767 r. w Trzebieszowie, i Wiktora, dziedzica części wsi Krasuse, w pow. siedleckim, wylegitymowanych w Galicyi Zachodniej 1804 r. (Quaterniones).

Wylegitymowani w Galicyi. Józef z Leszczyna, Antoni, syn Marcina, Antoni, syn Szymona, 1782 r., i Jan od Krzyża 1806 r., a Franciszek-Dezydery, wnuk Antoniego, adwokat, 1846 r., i tego synowie: Stanisław i Aleksander 1847 r., a Ludwik 1853 r.

Wylegitymowani w Cesarstwie 1858 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. wileńskiej: Paweł, syn Ignacego, Jan, syn Macieja, i Jakób, syn Jana, z synami, Antonim i Robertem.

Tego herbu. Teresa, żona Gabryela Karnkowskiego, kasztelana raciążskiego 1670 r. Teresa, żona Michała Iżyckiego, stolnika gostyńskiego 1720 r. Franciszek, kanonik kamieniecki, pisarz apostolski, kanclerz Trybunału metropolitalnego i sądów zadwornych arcybiskupich 1777 r., kanonik lwowski 1783 r., kustosz łucki 1788 r., wylegitymowany w Galicyi 1782 r. s. 364 bez wskazania herbu. Michał, chorąży sandomierski 1775 r. Michał, podstarosta sandomierski 1783 r. Kajetan-Wincenty wylegitymowany w Galicyi 1789 r., urzędnik we Lwowie 1819 r. Barbara, żona Tomasza Guzowskiego, sędziego ziemskiego orłowskiego 1820 r.

s. 144LESZCZYŃSCY h. KORCZAK z Leśnej, w sanockim. Paprocki podał ich mylnie jako Radwanitów. Poprawia to Niesiecki, może jednak siedzieli na części Leśnej także Radwanici, ale wygaśli wcześnie. Do nich mógł należeć Tomek Leszczyński, zastawny posiadacz sołtystwa w Gruszowie 1443 roku i Indrzychowiec 1447 r. i brat jego Zygmunt, mieszczanin w Sanoku 1448 r. (AGZ.).

Jan v. Iwan Maniowicz z Leśnej, 1429 roku i później procesuje się z mieszczanami z Sanoka, zabezpieczył 1444 r. żonie Helenie, 40 grzywien posagu na Leśnej, a 1467 r. zapisał oprawę synowej Piotrowej. Córce Annie Mikołajowej Wilkowej, 1452 roku dał 10 grzywien posagu, tak jak innym córkom.

Z synów Jana: Hryćko był 1482 r. komornikiem sądu ziemskiego halickiego, a 1486 i 1489 r. sprzedał swoje części Leśnej bratu Piotrowi. Piotr ożenił się 1469 r. z Felicją, której posag 20 grzywien oddał ojcu na Leśną, a 1497 r. oprawił jej 40 grzyw. na swym majątku (AGZ.).

Jan Leszczyński 1479 r. i ten czy inny Jan, 1504 r. w Sanoku. Aleksander czyli Olechno Leszczyński, pisany s. 145 czasem Lesińskim, dziedzic Leśnej 1508 r. (Paw.), ma sprawę z Pełką z Grabownicy 1532 r. (Wierzb. IV. 6103). Hieronim i Feliks, 1552 r. obecni przy rozgraniczeniu Leśnej i Bierczy (AGZ. XIX). Hieronim został pisarzem ziemskim sanockim 1555 r. Bracia: Mikołaj, Piotr, Jan, Sebastjan i Hieronim, dziedzice Leśnej 1586 r. (Wyr. Lub. 30 f. 852). Sebastjan obecny na sejmiku w Wiszni 1587 r. Jan i Andrzej, dziedzice Leśnej 1589 r. (Paw.). Tomasz, 1619 — 1629 r. stawał na popis ziemi sanockiej. Eljasz, były posiadacz wójtostwa w Górnej Jamnie 1628 roku.

Jan, dziedzic Leśnej, zastawny posiadacz Mchawy 1622 r., podsędek 1623 roku, a sędzia ziemski sanocki 1635 r., poseł na sejmy od 1627 do 1642 r., kilkakrotny marszałek sejmiku w Wiszni, sędzia kapturowy sanocki, poborca i szafarz poborów w sanockim, dzierżawca wsi Kulaszne w starostwie sanockim, 1625 r., ożeniony z Barbarą z Kowalkowa, pisarzówną sandomierską, otrzymał 1640 r. konsens na cesję wsi Kulaszne i Płowce synom: Tomaszowi, Hjacyntowi i Janowi, nabył 1652 r., od Jakóba Podgórskiego, prawa jego do Prosielca, nie żył już 1654 roku, w którym występują dzieci jego: Hjacynt, Tomasz, Jan, Wojciech, Piotr, Zofja, Barbara i Katarzyna (AGZ. XX; V. L.; M. 172 f. 198; 182 f. 156; 185 f. 266 186 f. 3; DW. 51 f. 1868; Zap. Lub. 27 f. 528; 36 f. 633; 44 f. 239 i 240—245).

Z córek, Zofja jest 1-o v. żoną Michała Pełki 1660 r. (Sig. 3 f. 78), a 2-o voto Stanisława Mrowińskiego, miecznika przemyskiego, z którym razem ceduje 1666 r. Krościenko Hynkowi (Gr. Korczyń.).

Hjacynt otrzymał 1659 r. konsens na cesję Kulasznego bratu Tomaszowi i jego żonie (M. 196 f. 197). Córka jego, Teresa, wyszła za Franciszka Bukowskiego, a o spadek po niej procesował jeszcze 1783 r. Wisłocki sukcesorów Tomasza (Tryb. Galic.; M. D. Wąs.).

Tomasz, podsędek 1670 r., sędzia ziemski sanocki 1686 r., elektor króla Michała z sanockiego, wyznaczony z sejmów 1659, 1673 i 1676 r., do komisji mającej rozgraniczyć Koronę od Węgier, wziął 1653 r. w zastaw Pobiednę od Drohojowskiego, z żoną, Konstancją z Białaczowa Straszówną, córką Macieja, nabył 1659 r. dzierżawę Kulasznego od brata Jacka, spłacił 1683 r. Stanisławowi z Krużlowej sumę 28,000 florenów, zabezpieczoną Firlejom na Krośnej, żył jeszcze 1692 roku, pozostawił tylko córki, a mianowicie: Zofję za Michałem Łowieckim; Marcjannę Łubieńską; Annę Stanisławowę Balową; Helenę, 1-o v. Marchocką, 2-o v. Wojakowską, 3-o v. Bukowską i N. za Andrzejem Dydyńskim, wojskim przemyskim.

Jan otrzymał 1654 r. konsens na cesję wójtostwa w Bruśniku, stryjecznemu bratu Janowi (M. 196 f. 155), asystował 1664 r. przy ślubie bratu Wojciechowi i umarł tegoż roku, a wdowa po nim, Zofja ze Szczuckich, 1-o v. Konstantowa Bronicka, jest posesorką Płowiec 1664 — 1665 r.

Wojciech zaślubił 26-go Lutego 1664 r. w Trójcy Jadwigę Humnicką, przy czem świadczył mu Tomasz, Jan i Piotr. Wraz z bratem Tomaszem, dziedzice Dudyniec i Jędrzyszkowic, odbudowali 1677 r. kościół w Dudyńcach (Sł. Geogr.). Niesiecki pisze o nim, że po śmierci żony został Franciszkaninem, był gwardjanem w Sanoku, gdzie wymurował kościół i klasztor, a synów zostawił dwóch: Piotra i Wojciecha. Ten to Piotr może, tytułowany miecznikiem bielskim, miał s. 146 z żony Teresy dzieci: Antoniego, ur. 1701 r., Aleksandra Bartłomieja, ur. 1702 r., Katarzynę, ur. 1704 r., Zofję, ur. 1705 r, Felicjana Antoniego, ur. 1706 r. (metr. w Bierczy; M. Zawadzki).

Wojciech z Leśnej, w latach 1616 — 1629, stawał do popisu ziemi sanockiej, w 1617 r. razem z synowcem Wojciechem, a 1621 r. stawił za siebie syna Mikołaja (AGZ. XX). Mikołaj ten kwitował 1627 r. Drohojowskiego ze sprawy o dzierżawę Mrochowa i Mokrego. Mikołaja, z Zofji, syn Aleksander, ur. 1640 r. w Witryłowie (metr. w Dydni).

Aleksander, dzierżawca Niebiszczan 1662 r., poborca sanocki 1666 r., komisarz do granic od Węgier 1676 r. (Sig. Ręk. Oss. 139 f. 99 i 114). Elżbieta, żona Jana Grodzkiego 1643 r. Kazimierz, poseł ziemi przemyskiej, 1668 r. podpisał konfederację generalną. Seweryn z żoną, Katarzyną z Chłopic, pokwitowani 1684 r. z procesu przez Ankwiczową (Gr. Biec. 137 f. 245). Jan, z ziemią przemyską, podpisał elekcję króla Michała, a Stefan, z województwem ruskim, Augusta II-go.

Wojciecha i Krystyny z Bukowskich synowie: Stanisław i Wiktoryn (M. Dun. Wąsow.).

1. Stanisław, dziedzic Krużlowej z Starą Wsią i Osikowem, zapisał 1666 roku żonie, Marjannie Humnickiej, 4,000 flor., z niej synowie: Andrzej poległ pod Wiedniem 1683 r. i Józef, dziedzic dóbr ojcowskich, zapisujący 1693 r. żonie, Joannie z Jarniąt Grądzkiej, 6,000 flor. (Gr. Sandec.). Druga żona Józefa N., jako wdowa, procesowała się w Trybunale lubelskim 1726 r. z pasierbami: Ludwikiem, Piotrem i Stanisławem. Ten ostatni prawdopodobnie Stanisław zaślubił 1718 r. w Krakowie Helenę Pieniążkównę (metr. u Najśw. Panny Marji).

Ludwik, tytułowany podczaszym gostyńskim, kupił 1750 r. część Krużlowej od Jordana (Tryb. Gal. Contr. Nov. 8 f. 1) i zostawił z Barbary Lenczowskiej, zmarłej 1785 r.: Helenę, 1-o v. za Bogusławem Sarjuszem Jaworskim, stolnikiem nowogrodzkim 1751 r., 2-o v. Strzyżowską, 3-o v. Mączyńską (Ibid. Pact. Nov. 10 f. 90; Gr. Biec.), Józefa i Kazimierza, dzierżawcę Berdechowa 1783 r., którzy się wylegitymowali ze szlachectwa, w sądzie grodzkim sandeckim 1782 r., a części swe Krużlowej sprzedali 1782 i 1783 r. (Tab. Gal. Contr. Nov. 8 f. 7 i 22 f. 307; Rel. Nov. 38 f. 185).

Piotr, elektor Leszczyńskiego z województwa krakowskiego, tytułowany stolnikiem liwskim, zapisał 1725 r. żonie, Aleksandrze z Baranowiczów, 2,000 flor. (Gr. Krak.), a 1764 r. sprzedał synowi Marcinowi, regentowi ziemskiemu krakowskiemu, wieś Załubińce.

Marcin legitymował się ze szlachectwa razem z stryjecznemi braćmi 1782 roku, zapisał 1768 r. Załubińce żonie, Konstancji Boguszewskiej, 1-o v. Franciszkowej Różyckiej, chorążycowej oświęcimskiej i z nią razem sprzedał 1787 r. część Krużlowej Piekarskiemu, urodzonemu z Marjanny Leszczyńskiej (Tab. Gal. Contr. Nov. 22 f. 307 i 311; 24 f. 237; 25 f. 246). Dzieci jego: Justyna Wnorowska, Konstancja Stawska, Maciej i Jan Kanty.

Maciej, dziedzic Straszowa i Grabowej 1792 r., które sprzedał 1803 r., nabył 1802 r. Druszków, który z częścią Załubiniec darował 1811 r. żonie, Karolinie z Rychterów, zmarłej 1826 r. Córka ich, Honorata Dobrzyńska.

s. 147Jan Kanty, z Agaty Rydrowskiej, czy też Rydzarnowskiej, pozostawił: Marję Strowską, Honoratę Antoniowę Mierzwińską i Feliksa, dziedzica Załubiniec, zmarłego bezżennie 1844 r. (Tab. Gal. Contr. Nov. 51 f. 374; 57 f. 244; 104 f. 288; Instr. 99 f. 367; Quiet. Nov. 51 f. 179; Rel. Nov. 44 f. 255; A. Tarnows. For. Nob.; M. Dun. Wąsow.).

2. Wiktoryn, z Marjanny z Kusienic Pełczanki, miał synów: Antoniego i Michała.

Antoni, z Barbary Wierzchanowskiej, zostawił Andrzeja i Marcina, współdziedziców Teleśnicy Oszwarowej, wylegitymowanych ze szlachectwa 1782 r., w sądzie ziemskim sanockim. Andrzej z żoną, Sylwestrą Hulaniecką, sumę swą na Górce zapisał synowi Janowi 1791 roku (Ibid. Rel. Nov. 55 f. 207; Oblig. Nov. 58 f. 66).

Michał sprzedał 1721 r. Orelec Malickiej (Gr. Sanoc.), a z żony, Magdaleny Szajewskiej, pozostawił: Franciszka, stolnika smoleńskiego, bezpotomnego; Dominika, nieżyjącego już 1766 r.; Ludwika i Karola, obydwóch wylegitymowanych razem z stryjecznemi braćmi 1782 r. Dominika, z Zofji Wasylkowskiej, córki, Anna i Bogumiła, sprzedały w Bełzie 1766 r. spadek swój po stryju Franciszku, stryjowi Karolowi (Tab. Gal. Contr. Nov. 59 f. 81). Po Ludwiku zostały dzieci: Antonina, Marjanna, Kasper i Aleksander 1806 r., pod opieką matki, Józefy z Żurowskich.

Karol, tytułowany podstolim kaliskim, umarł 1809 r. bezdzietny z pierwszą żoną, Salomeą Trembecką, pozostawił z drugiej, Franciszki Gawin Niesiołowskiej: Józefa, który sprzedał 1813 r. część Teleśnicy Oszwarowej Łazowskiemu (Ibid. Instr. 156 f. 209); Katarzynę Teklę Teresę, ur. 1782 r; Franciszka, ur. 1785 roku; Michała, ur. 1786 r. i Klarę, ur. 1788 r., wydaną za Kawczyńskiego 1812 r. (Akta Tarnow. For. Nob.). Z nich Franciszek, z Elżbiety Fredrównej, miał trzech synów:

a) Emiljan, dziedzic Łobozwi, ożeniony z Marją Truskolaską, z której: Bronisław Feliks, Tadeusz Stanisław, Mieczysław Kazimierz 1866 r. i Stanisław Jacek 1880 r.

b) Leopold, ożeniony z Malwiną Bobowską, miał syna Franciszka, po którym, z Leopoldyny Walterówny, syn Franciszek Stefan 1889 r. i

c) Erazm, ożeniony z Reginą Gutteterówną, miał syna Celestyna, po którym, z Mieczysławy Gembarzewskiej, syn Tadeusz Erazm Henryk 1901 r., wylegitymowani ze szlachectwa w Wydziale Krajowym galicyjskim (M. D. Wąs.).

Wymienione dobra, Teleśnica Oszwarowa, należały do Franciszka i Anny z Sowkowa (?) Leszczyńskich, których wnuk i sukcesor, Stefan, pozwał 1748 roku wszystkich posiadaczy o należny mu dział (Gr. Sanoc.). W akcie działowym 1766 roku wspomnieni także Kazimierz, Anna i Marjanna (Tab. Gal. Test. Nov. 43 f. 147 i 162).

Jan z Kwaszeniny, otrzymał 1698 r. konsens na cesję wójtostwa w Cykowie, w przemyskim (Sig. Ręk. Oss. 136 f. 84), zaślubił 26-go Lutego 1678 r. Katarzynę Bielecką i miał z niej: Stanisława i Stefana, bliźniaków, ur. 1679 r. (metr. w Rybotyczach; M. Zawadz.), Karola, nazywanego cześnikiem, a potem podstolim nowogrodzkim, i Dymitra. Stefana, z Katarzyny Modzelewskiej, syn Adam, dzie- s. 148 Olszanki, ożeniony z Eleonorą Moczulską, 1-o v. Mikołajową Chaborską, która sprzedała 1745 r. część Biliny Wielkiej Nowosielskim (Tab. Gal. Contr. Antiq. 13 f. 16). Synowie Adama: Wojciech Kajetan, proboszcz w Stojanowie i Tadeusz Karol, wywiedli się ze szlachectwa 1782 r., w sądzie grodzkim lwowskim.

Dymitra, z Marty Kocównej, syn Jan, ur. 1698 r. (metr. w Martynowie). Z daty urodzenia Jana, należy sądzić, że ojciec jego Dymitr, był synem Jana z pierwszej żony, a nie z Bieleckiej, chyba, że się ożenił mając 17 lat. Jana, z Katarzyny Malickiej, synowie: Franciszek, ur, 1734 r., dziekan katedralny lwowski, zmarły 1802 r. i Konstanty, ur. 1745 r. (metr. w Martynowie), kapitan piechoty pułku buławy w. koronnej, wylegitymowani ze szlachectwa 1782 roku, w sądzie ziemskim lwowskim (M. D. Wąs.).

Stefana, pisanego z Leszczyn, z Marjanny Masłówny, synowie: Jan, ur. 1688 r., Andrzej, ur. 1695 r. Jana i Barbary syn Franciszek, ur. 1710 r. Apolonja, córka Jana, zmarła 1724 r. Jan, starżec [sic], umarł 1748 r. Katarzyna, zaślubiła 1734 r. Józefa Sikorskiego (metr. w Rybotyczach i Dobromilu; M. Zawadz.).

Wojciecha, podczaszego gostyńskiego, żona Urszula z Mniszewskich, 2-o v. Piotrowa Zielonczyna, otrzymała 1738 r. konsens, na ustąpienie dożywocia swego na Wrocance, synowi z pierwszego męża Józefowi i żonie jego Annie. Ten Józef tytułowany podczaszym trembowelskim, następnie podstolim nowogrodzkim, ożeniony był z Anną Kwolkówną, córką Antoniego i Anny z Majeranowskich, która wychodząc za niego za mąż 1725 r., jako wdowa po Andrzeju Tomaszewskim, cześniku nurskim, zapisała mu 10,000 flor., wwiązany w Wrocankę 1739 r., odstąpił jej za konsensem królewskim 1748 r., córce Giertrudzie, żonie Michała Humnickiego. Druga jego córka Apolonja, była 1754 r. żoną Józefa Gawina Niesiołowskiego, komornika granicznego halickiego (Gr. Sanoc. 120 f. 539; 121 f. 763 i 904; 122 f. 805; 125 f. 1109; 128 f. 407; 229 f. 69; 240 f. 1995; M. D. Wąs.).

Stanisław, syn Michała i Heleny z Lisowskich, wnuk Franciszka i Konstancji z Popielów, wylegitymował się ze szlachectwa w sądzie ziemskim pilzieńskim 1782 r., a z żony Teresy miał syna Kajetana Piotra, ur. 1760 r. w Noćkowej, po którym, z Salomei Czechowskiej, synowie: Józef i Wincenty, ur. 1801 r. w Nowym Sączu. Wincentego syn Tomasz 1845 r. (M. D. Wąs.).

Tymosz otrzymał 1586 r. od króla Stefana Kleszczównę w halickim, które to nadanie zatwierdził Jan III-ci potomkowi jego Grzegorzowi, 1692 r. (Tab. Gal. Oblg. Nov. 9 f. 8; 97 f. 122; M. D. Wąs.). Należeli oni do rodu Sasów, ale potomkowie ich wylegitymowali się ze szlachectwa w Galicji z herbem Korczak, a mianowicie Stanisław, dziedzic części Kleszczównej 1782 r., w sądzie grodzkim lwowskim, a Szczepan v. Stefan, ur. 1754 r. (metr. w Łuczyńcach) i Jan, ur. 1769 r. (metr. w Rohaczynie), synowie księdza Onezyma i Marjanny z Bazylewiczów, wnukowie zmarłego 1772 r. Prokopa i Eutemji Bednarzewskiej, prawnukowie wyżej wspomnianego Grzegorza, współdziedzica Kleszczównej w Wydziale Stanów galicyjskich 1790 r.

Z nich Stefan, z Marji Bujanowskiej, zostawił: Teodora, ur. 1798 r. i Jana, ur. 1803 r. (metr. w Podszumlańcach pod Skomorochami), wylegitymowanych ze szlachectwa w tychże Stanach 1830 r. (M. D. Wąs.).

Do gałęzi Tymosza należy Maciej, syn Józefa Piusa i Zofji Bereźnickiej, który, z Eudoksji Skulimowskiej, miał Mikołaja, ur. 1732 r. i Jana, ur. 1736 r.

s. 149(metr. w Medusze), wywiedzionych ze szlachectwa w Wydziale Stanów galicyjskich 1789 r.

Jan, urzędnik w Samborze, zmarły 1817 r., pozostawił z Kunegundy Czajkowskiej: Celestynę, Feliksa, Wacława i Mikołaja Jaeka [sic], po którym, z Józefy Śladkównej, Adam, żyjący 1887 r. (M. D. Wąs.).

Maciej Mikołaj, syn Grzegorza Wacława Bonawentury, z Eudoksji Morozowskiej, miał córkę Katarzynę i syna Andrzeja, chrzczonego 1746 r. (metr. w Medusze). Wdowa po Andrzeju, Katarzyna z Sawickich, z synami: Józefem, ur. 1758 roku, Mikołajem, ur. 1759 r., Michałem, ur. 1762 r. (metr. w Medusze) i Antonim, przeniosła się do powiatu płoskirowskiego.

Józef wylegitymował się ze szlachectwa razem z synowcami po trzech braciach, w gubernji podolskiej 1817 r., a wnuk jego po synie Fabjanie, Feliks Jan, 1850 r. w gubernji kijowskiej, a 1860 r. w gubernji podolskiej.

Feliksa syn Włodzimierz, miał synów: Aleksandra, Grzegorza i Krzysztofa, wpisanych 1899 r. do ksiąg szlachty gubernji wołyńskiej.

Mikołaj, z pierwszej żony, Rozalji Grużewskiej, miał synów: Ignacego, ur. 1784 r. (metr. w Gródku), Józefa, ur. 1791 r. (metr. w Oleksińcach), Macieja, ur. 1796 r. (metr. w Gródku), a z drugiej, Heleny Grudzkiej, Adama, ur. 1802 r. wylegitymowanych ze szlachectwa 1817 i 1846 r., w gubernji podolskiej, razem ze stryjem i stryjecznemi braćmi. Ignacy miał synów: Tomasza, Juljana i Wincentego 1846 — 1847 r. Tomasza syn Leon Ignacy z synami: Ludomirem Apolinarym, Janem Wacławem i Marjanem, 1896 r. Wincentego synowie: Ignacy Stanisław, Czesław Józef, Henryk Franciszek i Leopold Rudolf 1888 i 1894 r. Macieja syn Izydor Zygmunt; Adama synowie: Emiljan i Michał Justyn, razem z ojcami wylegitymowani ze szlachectwa 1846 r.

Michał ożeniony 1-o v. z Marjanną Pikulską, miał syna Macieja, ur. 1789 r., a 2-o v. z Teresą Żurakowską, miał z niej synów: Walentego, ur. 1791 r. i Ludwika, ur. 1804 r. (metr. w Czarnym Ostrowie).

Antoniego, z Joanny Kruszelnickiej, synowie: Jan, ur. 1782 r. (metr. w Jarmolińcach) i Karol, ur. 1784 r. (metr. w Michałkowie), wylegitymowani ze szlachectwa z całą rodziną 1817 r., a Karol z synami: Władysławem, Józefem, Augustynem i Janem, także 1846 r. w gubernji podolskiej. Władysława dzieci: Stanisław 1868 r. i Adela 1878 r. (M. D. Wąs. i Spis.).

Michał umarł w Medusze 1821 r., pozostawiwszy dzieci z pierwszej żony, Anny Krechowieckiej: Kazimierza, Felicjana i Marjannę, a z drugiej — Teresy Żurawieckiej, Katarzynę i brata Jana w Medusze. Józef, dziedzic części Meduchy, ożenił się 1848 r. z Wiktorją Popielówną z Meduchy (M. D. Wąs.; A. Lwows. For. Nob.).

s. 366LESZCZYŃSKI h. KORCZAK. Piszą się z Leszny, na Podgórzu i Podlasiu. Jan, podsędek 1627 r., następnie sędzia ziemski sanocki 1633 r., poseł na sejmy, z żony N. Kowalkowskiej miał synów, Tomasza, z podsędka sędziego ziemskiego sanockiego 1678 r., i Wojciecha.

Katarzyna, żona Andrzeja Brześciańskiego, stolnika owruckiego 1700 r. Kazimierz, starosta winnicki 1703 r., ożeniony z Magdaleną Chodorowską, podkomorzanką litewską. Helena za Bogusławem Jaworskim, stolnikiem nowogrodzkim 1750 r.

Józef, Kazimierz, Karol, Ludwik, dwóch Marcinów, Tadeusz-Karol i ks. Wojciech-Kajetan 1782 r., Jan i Mikołaj 1789 r., Jan i Szczepan 1790 r., i po Szczepanie synowie, Teodor i Jan 1830 r. wylegitymowani w Galicyi.

Jan-Bonifacy, syn Antoniego, Roman-Jan, Stanisław-Antoni, Edward-Waleryan i Józef, synowie Walentego, wylegitymowani w Królestwie 1851 r. z przydomkiem Skarbek.

[…]

s. 163Stefan, starosta kowelski 1687 r., pułkownik królewski 1689 r., i starosta ostrzeszowski po stryju Janie Ignacym 1697 r., wojewoda kaliski 1715 r., elektor s. 164 Jana III-go i Augusta II-go, z kaliskiego, dziedzic Gołuchowa, Raszkowa i Czarńcy, nabył 1689 r. Babice od Smarzewskiego, zasądzony 1692 r. razem z siostrami przez Ulatowskich i Łaszczową, o niedopuszczenie egzekucji w Czartorysku, ożeniony 1-o v. z Konstancją Mniszchówną, wojewodzianką wołyńską, żyjącą jeszcze 1696 r., otrzymał 1701 r. prawo wspólności dla drugiej żony, Joanny Teresy Barbary Brzostowskiej, wojewodzianki trockiej, 1-o v. Janowej Radziejowskiej, 2-o v. Zygmuntowej Dönhoffowej, na starostwo kowelskie, wójtostwo wiśniowieckie, w łukowskim, i dobra Rusów, Tykadłów i Tłokinię, nabył 1703 r. Stojarty i Wilki, w czerskim, zasądzony 1719 r. przez Krasickich, o wypędzenie ich z Chotywla i Ostrowa, sprzedał 1720 r. pałac w Warszawie królowi, umarł 1722 r., pozostawiwszy z pierwszej żony córki: Konstancję i Annę, a z drugiej—Ewę. Konstancja była zakonnicą w Wieluniu 1720 r., w którym otrzymała zapis od prymasa Szembeka. Anna była 1-o v. żoną Jana z Oleksowa Gniewosza, kasztelana zawichoskiego 1708 r., a 2-o v. zaślubiła w Częstochowie 13-go Czerwca 1711 r. Aleksandra Szembeka, w końcu wojewodę sieradzkiego. Ewa była już 1716 r. żoną Jana Szembeka, późniejszego kanclerza wielkiego koronnego, fundatorka klasztoru Karmelitanek w Krakowie, Wizytek w Lublinie i kościoła Jezuitów w Łomży. Annie cedował ojciec 1721 r. starostwo kowelskie, Ewie oddał 1722 r. Tykadłów, Tłokinię i Rusów, w kaliskim, Babice, Latorzów, Pruszków, Bliznę, Celejów, Gusin, Włochy, Wilki, Stojarty, etc., w czerskim i warszawskim (M. 217 f. 133; 222 f. 566; 223 f. 117; 225 f. 302; 250 f. 20; 252 f. 212 i 216; 289 f. 132; 300 f. 117; Sig. 15, 18 i 20; Sig. Ręk. Oss. 262 f. 37 i 75; Zap. Lub. 63 f. 297; DW. 57 f. 554 i 1691; 64 f. 711; 80 f. 353; Perp. Czers. 15 f. 480; 17 f. 70; 19 f. 243 i 364; 30 f. 359; Arch. I. Z. Ros. V. 1; Woł. IX f. 1167, 1811 i 1821; X f. 757; XI f. 1441; Bracł. XIV f. 797, 893 i 1093; Kij. VIII f. 18; IX f. 651; Czerniech. 1717 r. f. 569; Vol. Leg.).

[…]

[…]

s. 371Wacław, dziedzic na Gołuchowie, krajczy koronny 1658 r., starosta kowelski, podpisał elekcyę 1669 r. z wojew. poznańskiem; wojewoda podlaski 1673 r., elektor 1674 r. z wojew. podlaskiego, miał trzy żony: Konstancyę Czarniecką, wojewodziankę kijowską, hetmanównę wielką koronną, z niej córka Magdalena za Pawłem Działyńskim, wojewodzicem kaliskim, 2v. za Adamem Gruszczyńskim, kasztelanem kaliskim, i synowie Jan-Ignacy i Stefan, Zofię ks. Wiśniowiecką, kasztelankę krakowską, hetmanównę wielką koronną, z tej córki, Teofila 1v. za Filipem Konarzewskim, starostą konińskim, 2v. za Januszem ks. Wiśniowieckim, kasztelanem krakowskim, Wiktorya za Józefem Potockim, kasztelanem krakowskim, i Zofię Opalińską, s. 372 wojewodziankę poznańską, następnie żonę Stanisława Opalińskiego, starosty nowomiejskiego.

Stefan, starosta kowelski, podpisał elekcye 1674 i 1697 r. z wojew. podlaskiem; starosta ostrzeszowski, wojewoda kaliski 1711 r., miał dwie żony, Konstancyę Mniszchównę, wojewodziankę wołyńską, z niej córka Anna 1v. za Janem Gniewoszem, kasztelanem zawichostskim, 2v. za Aleksandrem Szembekiem, stolnikiem wielkim koronnym, i Joannę-Teresę Brzostowską, wojewodziankę trocką, 1v. Janową Radziejowską, kasztelanowę wieluńską, 2v. Zygmuntową Denhoffową, podskarbinę nadworną litewską, z której córka Ewa za Janem Szembekiem, kanclerzem wielkim koronnym (Metr. Kor., Conv. Piotrk. i Vars., Kancl., Sigil., Zap. i Wyr. Tryb. Lubel. i Piotrk., Ks. Gr. Sochaczewskie, Czerskie, Żychl.).

s. 166LESZCZYŃSCY z Leszczanki, w ziemi łukowskiej. Michał z Leszczanki Leszczyński, sędzia grodzki łukowski 1503 — 1509 r. Michał, posiadacz wójtostwa w Białej, w lubelskim, 1510 r. Syn jego Jakób, za zgodą ojca, zapisał 1514 r. s. 167 żonie, Elżbiecie z Wąglina, oprawę na tym wójtostwie, które wraz z ojcem sprzedali 1523 r. za konsensem królewskim Jakóbowi Gołąbkowi Jezierskiemu (M. 23 f. 849; 28 f. 127; Wierzb. IV f. 991 i 4289). Zofja, współdziedziczka Mościsk, w łukowskim, 1531 r. (Paw.). Marcin, zapisał 1535 r. Brygidkom w Lublinie 200 grzyw. (M. D. Wąs.).

Stanisław stary, Jakób z wdową, Leonard i Daniel, Adam, Franciszek 1552 roku, a Serafin i Jakób 1580 r. dziedzice Leszczanki (Paw.). Franciszka 1586 r. wymieniają wyroki lubelskiego Trybunału (Ks. 30 f. 478 i 749). Stanisław, syn Daniela, kwitował 1602 r. Andrzeja, Pawła i Jana, synów Jana, a 1609 r. zeznał zapis na rzecz żony Zofji (Zap. Lub. 11 f. 556; DW. 37 f. 3).

Aleksander, z województwem lubelskim, podpisał obiór króla Michała, Piotr, z ziemią chełmską, Augusta II-go. Franciszek został 1685 r. miecznikiem łukowskim. Następnie zapisana jest nominacja innego miecznika 1688 r. po śmierci Stanisława (Sig. 14). Jest tu jakaś pomyłka, bo Franciszek Djonizy, miecznik łukowski, żył jeszcze 1693 r. (Zap. Lub. 66 f. 490; 68 f. 176; Woł. IX f. 1175 i M. 216 f. 271). Grzegorz, Józef, Tomasz, burgrabia łukowski, podpisali elekcję Leszczyńskiego 1733 r. z województwem podlaskim.

Paweł, syn Bartłomieja, kupił część Leszczanki 1757 r. Syn jego z żony Barbary, Jakób, ur. 1762 r. (metr. w Trzebieszowie), wylegitymował się ze szlachectwa 1804 r., w Galicji zachodniej (Quat. V f. 157).

Tadeusz, syn Bartłomieja, sprzedał 1766 r. część Krasus Zembrów bratu Grzegorzowi, którego z żony Heleny, syn Ignacy Wawrzyniec, ur. 1772 r. (metr. w Trzebieszowie), wylegitymował się ze szlachectwa tamże 1804 r. (Quat. V f. 49).

Józef, syn Jakóba, kupił 1772 r. część Leszczanki od Pawła. Syn jego Tomasz, urodzony z Rozalji 1777 r. (metr. w Trzebieszowie) wylegitymował się tamże 1804 r. (Quat. V f. 36).

Walenty, syn Ludwika, kupił 1774 r. część Olszewnicy od Piotra Mościckiego, syn jego z żony Heleny, Józef, ur. 1779 r. (metr. w Kąkolownicy), wylegitymował się 1803 r. (Quat. II f. 58).

s. 167LESZCZYŃSCY różni. Konrad z Leszczyn 1383 r. w Lublinie, Paweł, syn Świętosława, 1408 r. w Opatowie obecni (KMP.). Jan 1456 r., Mikołaj 1460 r., synowie Stanisława z Leszczyn, studenci Uniwersytetu krakowskiego.

Dorota, zakonnica Bernardynka, siostra Marcina Leszczyńskiego, sołtysa dziedzicznego w Lesznej, w sprawie o 206 złot. węg. z Ujejskim z Koczonowa, odesłana do sądu duchownego 1512 r. (Star. Pr. P. Pom. VI. 55).

s. 168Andrzej Leszczyński z Leśna, poseł sandomierski na konwokację 1587 r. (V. L. II f. 233 i 237).

Andrzej, podczaszy brzeski - kujawski (?), pokwitowany 1604 r. z procesu o Strzemilcze przez Broniewskich. Jadwiga [?] z Komorowskich, 1-o v. Strzałkowska 1609 r., zeznała zapis dożywocia z drugim mężem, Wawrzyńcem Leszczyńskim, 1612 r. Jan, z województwem bełskim, podpisał elekcję Władysława IV-go. Marek pokwitowany 1646 r. przez Komorowskich (Gr. Bełs. 35 f. 1271; Zs. Bełs. 42 f. 151 i 609; 43 f. 207; 106 f. 193; M. D. Wąs.).

Zofja, nazwana przez Niesieckiego podczaszanką liwską, panna z dworu Samuela Koniecpolskiego, zaślubiła 1640 r. w Dobromilu Stanisława Łuszczewskiego (M. Zawadz.). Walerjan, domownik Kalinowskich 1661 roku (Woł. VII B f. 108).

Andrzej Leszczyński inaczej Scypiański, otrzymał 1666 r. glejt do sprawy z Żmijowskim (Sig. Ręk. Oss. 139 f. 31). Jan, domownik Dulskiej, marszałkowej litewskiej 1695 r. (M. 219 f. 77).

Oprócz wymienionych w poprzednich artykułach, podpisali elekcje: z województwem kaliskim — Wacław Jana Kazimierza, Franciszek króla Michała, Stanisław Augusta II-go, Józef Stanisława Leszczyńskiego 1733 r.; z województwem sandomierskim—Franciszek i N. króla Michała, Franciszek Jana III-go, Jan Augusta II, Antoni na Leszczynie, G. (Gaspar) oboźny i Józef, Stanisława Augusta; z województwem ruskim—Stefan i Wojciech Augusta II-go; z województwem wołyńskim — N. Stanisława Leszczyńskiego 1733 r.; z województwem podlaskim — Antoni, Balcer, trzech Marcinów i Wojciech; a z brzeskim-kujawskim—Jan i Antoni, Stanisława Leszczyńskiego 1733 r.

Magdalena otrzymała konsens na wydzierżawienie Myszczewic i Broniewa 1701 r. (Sig. Ręk. Oss. 262 f. 89). Józef, towarzysz chorągwi pancernej, otrzymał 1731 r. wójtostwo Mikołajów, w województwie ruskim, po Rafale Skarżyńskim (DW. 68 f. 62). Stanisław, syn Marcina i Marjanny Zembrzuskiej, odziedziczoną część Zalesia po siostrze matki Kukowskiej, sprzedał 1732 roku Górskiemu (Gr. Tremb. 66 f. 101). Jan 1738 r. w Oświęcimiu. Wawrzyniec i Anna, zamężna Wydżdżyna, pozwali 1747 roku Komorowskich (Gr. Bełs. 340 f. 1365; M. Dun. Wąsow.)

Szymona i Marjanny małżonków dzieci: Szymon Tadeusz, ur. 1755 r., Wojciech, ur. 1758 r., Agata, ur. 1761 r. (metryki w Besku). Zofja, żona Szymona Szemkowicza, Marjanna, żona Piotra Podgórskiego, 1760 r. Wojciecha i Barbary córka Zofja, ur. 1779 r. (metr. tamże). Józef umarł 1756 r. Feliks Maciej, syn Stanisława i Teresy, ur. 1757 r. (sepult. i metr. w Lubczy; M. D. Wąs.).

Marjanna, córka Tomasza i Marjanny Olchowskiej, żona Łukasza Budzeńskiego, zrzekła się 1743 r. spadku po rodzicach i bracie Antonim, vicesgerencie grodzkim krzemienieckim, na rzecz Omiecińskiego (Kij. XI. 622). Adam, stolnik bracławski 1763 roku, kwitował Stempkowskich (DW. 84 f. 21). N., Jezuita w Warszawie 1756 r. (Perp. Czers. 30 f. 289). Kajetan 1749 r. w Lublinie. Ks. Franciszek, kanonik kamieniecki, opiekun dzieci zmarłej 1769 r. Marjanny z Leszczyńskich Janowej Borkowskiej, zapewne siostry swej, pozwał 1781 r. Markowskich o sumy po Malczewskich (Zs. Halic. 222 f. 106). Felicjan, syn Piotra i Wiktorji Molskiej, chorąży 1759 r., potem kapitan gwardji pieszej koronnej, otrzymał s. 169 1764 r. wójtostwo bolimowskie, na cesję którego Gadomskiemu dostał konsens 1774 r., zeznał zapis dożywocia z żoną, Anną Sztetnerówną, córką Jana, kapitana gwardji 1787 r. (MP.; Kancl. 52 II f. 299; DW. 81 f. 350; 103 f. 549). Marjanna, żona Jana Kuńczyckiego 1776 r. (Gr. Lwow.). Paweł, żonaty z Salomeą Wasilewską, 1-o v. Józefową Szymańską 1778 r.

W XVIII-m i XIX-m wieku spotykamy Leszczyńskich w trembowelskim, w parafji Jagielnickiej. Stefan, syn Józefa i Katarzyny, ur. 1705 r. Urszula, córka Michała i Anny, ur. 1714 r., Marjanna, córka Krzysztofa i Heleny, ur. 1718 r. w Szulhanówce. Kazimierz zaślubił 1719 r. Katarzynę Gierkównę z Szwajkowiec. Jan z Szwajkowiec zaślubił w Janowie 1728 r. Magdalenę Kwiatkowską z Zalawia. Anna, żona Jana Wicha Zakrzewskiego 1720 r. w Jagielnicy. Błażej Walenty, syn Macieja i Anny, ur. 1711 r. w Janowie. Marjanna, zaślubiona 1743 r. w Rossochaczu Grzegorzowi Iwanaszewskiemu. Julja Teresa, córka Antoniego, żona Józefa Karmazynowskiego, zmarła 1814 r. w Salówce. Teresa, żona Jana Romanowskiego w Nagórzance 1804 r. Justyna, żona Jana Grudzińskiego w Zalesiu 1830 r. Rozalja, zamężna Okolska, zmarła 1833 r. w Majdanie. Tekla, córka Jana i Marji Sorokowskiej, żona Andrzeja Kulczyckiego 1847 r. (M. Zawadz. z metryk Jagieln. i Czortk.).

Jakóba, łowczego liwskiego i Aleksandry z Grzybowskich, 1-o v. Janowej Dobieckiej, córka Wiktorja, 1-o v. Józefowa Malicka, cześnikowa owrucka, 2-o v. po r. 1782 Janowa Kormańska, pozwała Potockiego o wydzierżawioną 1777 r. jej ojcu Chomiakówkę. Brat jej Ignacy był 1775 r. wierzycielem Potockich. Ten sam może Jakób, z drugiej żony, Teresy Zabielskiej, 2-o v. Janowej Jaszewskiej, podstarościny halickiej, pozostawił córkę Katarzynę, pozostającą pod opieką ojczyma 1781 i 1785 roku, a separowaną z mężem Piotrem Węgierskim 1802 r. (A. Lwow. For. Nob.; M. D. Wąs.). Wiktorja, wdowa po Józefie Michniowskim, zmarła 1809 r. w Hreczpolu, pozostawiając brata rodzonego Kajetana 70-cio letniego w Gorzkowie. Helena z Kostków, wdowa z matką i braćmi, zawarła układ 1812 roku (Ibid.). Tomasz, syn Franciszka i Marjanny Bączkowskiej, ur. 1797 r. (metryka w Tarnowie).

Aleksander zaślubił 1815 r. w Łubnie Helenę Antoninę Gromadzką, z której syn Jakób umarł dzieckiem. Z drugiej żony, Małgorzaty Witowskiej, Aleksander dzieci nie miał i umarł 1827 r., a spadek po nim wzięło rodzeństwo jego: Michał w Trzciańcu, Kasper w Nowym Mieście, Antoni w Konieczkowej i Marjanna, zamężna Czajkowska (A. Lwow. For. Nob.).

Piotr, żonaty z Anną Obrycką, umarł w początkach XIX-go wieku; do spadku po nim zgłosił się 1864 r. Józef. W raporcie Krukowieckiego z Rudy 1807 roku, wymieniony kapitan Leszczyński, jako poległy, lub wzięty do niewoli. N., chorąży wojsk polskich, dowódca w powstaniu, mianowany 1807 r. sędzią ziemiańskim łowickim.

N., sekretarz generalny Rady Departamentu Warszawskiego 1807 r. N., ożeniony z Agnieszką Mikułowską, pisarzówną ziemską radomską. N., Benedyktynka w Sandomierzu 1809 r. Jan, kapitan wojsk polskich, kawaler krzyża Virtuti Militari 1824 r. Karol, podporucznik artylerji 1829 r. Franciszek, syn Józefa, podporucznik inżynierji 1829 r., w końcu podpułkownik, umarł 1870 r. Stanisław s. 170 zaślubił 1865 r. Lucynę Rupniewską. Florentyna z Rozwadowskich, wdowa po Michale, i syn Józef Heljodor 1872 r. Franciszek, żonaty z Melanją Ludwiką Szaniawską 1871 r. Henryk, ur. 1844 r., syn Ksawerego i Anieli, wnuk Konstantego i Józefy, w chełmskim. Balbina, urodzona z Anny Drągowskiej, żona Józefa Waliszewskiego, umarła 1843 r.

Jan Kanty Michał Tadeusz z synami: Michałem, Bazylim i Leonem, Wojciech z synem Józefem i Mateusz z synem Antonim, synowie Jana, wnukowie Józefa Benedykta, 1848 r., January, Zenon i Juljan, synowie Bazylego, 1848 r., Karol i Jordan, synowie Leona, 1860 r., Franciszek, Grzegorz i Stefan, synowie Józefa i Teofilakt, syn Antoniego, 1869 r., Konrad, Aleksander, Bronisław i Włodzimierz, synowie Michała, 1875, 1880 i 1884 r., wylegitymowali się ze szlachectwa w gubernji podolskiej (Spis.).

Antoni z synami: Marcinem i Leontym i tego synem Władysławem, syn Wawrzyńca, wnuk Bartłomieja, prawnuk Karola, 1843 r., Stanisław z synami: Ignacym i Józefem, Wojciech z synami: Janem, Pawłem i Stanisławem i tego synami: Feliksem, Antonim, Aleksandrem i Adolfem, synowie Bartłomieja, wnukowie Karola, 1845 r., Leon, syn Władysława, 1889 r., Felicjan Ferdynand, syn Feliksa, 1864 r., wylegitymowani ze szlachectwa w gubernji podolskiej (Spis.).

Jan z synem Janem i tego dziećmi: Janem, Aleksandrem, Onufrym, Grzegorzem, Bazylim, Piotrem, Teodorem i Melanją, syn Jana, wnuk Stefana Jana, wylegitymowani ze szlachectwa 1845 r., w gubernji podolskiej (Spis.).

Tadeusz, syn Piotra Pawła, wnuk Stanisława, miał synów: Mateusza Wawrzyńca i Grzegorza. Synowie Mateusza: Paweł Wawrzyniec, Adam Jan, Karol Jan i Józef Serafin, 1854 r., synowie Grzegorza: Bazyli i Aleksander, 1849 r, a Mikołaj 1862 r., Wiktor, syn Karola Jana, 1873 r., wywiedli się ze szlachectwa w gubernji wołyńskiej.

Drugi syn Piotra Pawła — Jan, miał syna Aleksandra, a ten synów: Adama, Franciszka i Jana. Synowie Adama: Maksymiljan z synem Juljanem Stefanem, Juljan z synem Władysławem i Paweł 1853 r., Franciszka syn Aleksander, 1853 r., Jana synowie: Ignacy Jan i Mikołaj Marjan z synami: Stanisławem i Edwardem 1860 r., wylegitymowani ze szlachectwa w gubernji wołyńskiej.

Idzi Konstanty, syn Pawła, wnuk Adama, 1864 r., Antoni, Stanisław Mamert i Władysław, synowie Aleksandra, wnukowie Franciszka 1855 r., Aleksander, syn tegoż Aleksandra, 1892 r., Hieronim Antoni i Sławomir, synowie Stanisława Mamerta, 1895 r., wpisani do ksiąg szlachty tejże gubernji (Spis.).

Mateusz z synowcem Adamem, synem Wojciecha, syn Jana, wnuk Michała, 1852 r., a Józef, syn Adama, 1890 r., wylegitymowani ze szlachectwa w gubernji wołyńskiej (Spis.).

Anastazy Roch z bratankami: Antonim Alojzym, Michałem, Leontym i Djonizym, synami Wojciecha, syn Mateusza Marcina, wnuk Ignacego, prawnuk Stefana, praprawnuk Andrzeja, 1837 r.; dzieci Antoniego Alojzego: Marjan Witold 1837 r., Edmund Tytus, Erazm Antoni, Filomena Joanna Marjanna 1853 r. i Jan Tytus, 1875 r., synowie Michała: Wiktor i Djonizy, 1895 r., wylegitymowani ze szlachectwa w tejże gubernji (Spis.).

Adam i Ignacy Adrjan v. Andrzej, synowie Franciszka, wnukowie Mateusza, prawnukowie Gabrjela, praprawnukowie Pawła, wylegitymowani na Wołyniu

s. 245Borkowski herbu Nowina. W ziemi Łukowskiej z dawnych czasów gniazdo domu tego. Z tych Zofia Borkowska żona Marcina Szaniawskiego herbu Junosza w roku 1550. matka Szymona Ługowskiego biskupa Przemysłskiego. Nakielski fol. 685. Jan z Borkowa z Lasocianki łowczanki Lubelskiej zostawił syna Jędrzeja; ten z Osińskiej Stanisława, którego z Doroty Wiśniowskiej to potomstwo. Marcin najprzód pisarz grodzki Przemysłski i podwojewodzy, potem sędzia Lwowski, w Zdarze kaplicę fundował, Anna Jarzynianka pisarzowna Krakowska dwóch mu synów powiła, Alexandra chorążego Bełzkiego i Wojciecha. Felix drugi syn Stanisława, z Promińską spłodził Kazimierza. Trzeci Zygmunt mąż rycerski, od którego syn Kazimierz, za tym była Magdalena z Leszcza Leszczyńska, od niej syn Paweł, i córek trzy Agnieszka,. Teresa i Anna w roku 1658. Ponowił śluby małżeńskie Stanisław z Dziwolską, od której został się syn Wiktoryn.

[…]

s. 295Borkowski h. Nowina. W z. łukowskiej Z tych Zofia, żona Marcina Szaniawskiego h. Junosza w r. 1550. Jan z Borkowa z Lasocianki łowczanki lubelskiej zostawił syna Jędrzeja; ten z Osińskiej Stanisława, którego z Doroty Wiśniowskiej to potomstwo: Marcin sędzia lwowski, Anna Jarzynianka pisarzowna krakowska dwóch mu synów powiła: Alexandra chorążego bełzkiego i Wojciecha. Felix drugi syn Stanisława, z Promińską spłodził Kazimierza Trzeci Zygmunt mąż rycerski, od którego syn Kazimierz; za tym była Magdalena z Leszcza Leszczyńska, od niej syn Paweł, i córek trzy: Agnieszka, Teresa i Anna w r. 1658. Ponowił śluby małżeńskie Stanisław z Dziwolską, od której został się syn Wiktoryn. Niesiecki. — Wielądko dodaje, iż są także Borkowscy w w. podlaskiem. Andrzej sędzia mielnicki. Adam Jan Kanty regent mielnicki, Antoni sędzia kapturowy drohicki, pisał się na elekcyą Stanisława Augusta z z. mielnickiej.

s. 348Celiński h. Zaręba, w woj. lubelskiem. Przydomek swój własny mają Mysław, na pamiątkę, że od Mysława Zaręby wojewodzica sieradzkiego swój początek wzięli, który po porażce Jadźwingów w lubelskiem woj. miał osieść. Od Celnego potem lasu, czyli od dóbr Celin potomstwo jego Celińskimi zawołane. Z tych Stanisław z Celin łukowski podsędek ziemski, od którego trzech się synów zostało: Józef, Adam i Jędrzej; brat podsędka był komornikiem ziemskim w tejże ziemi. Michał Marcyan z Izdebskiej urodzony; z pierwszej żony Horodońskiej spłodził syna Jędrzeja; z drugiej Maryanny Glińskiej Mikołaja w zakonie S. J., Joannę Łukasza Gadzickiego małżonkę, Józefa, Jana i Antoniego. Niesiecki. — Krzysztof Celiński poseł ziemi nurskiej na elekcyą Stan. Augusta. Józef podczaszy czerniechowski, niegdy minister króla Stanisława Leszczyńskiego ks. Lotaryngii u dworu polskiego, pisał się inter praesentes na dyploma elekcyi St. Augusta. Miał za sobą Józefa Szostkowskiego i Joanny Ostrowskiej córkę, a siostrę cioteczną prymasa Ostrowskiego arcybiskupa gnieźń., która była 1o voto za Laskowskim i z tego małżeństwa córka pozostała, Teresa Lasocka najpierw kasztelanowa gostyńska a teraz wojewodzina ciechanowska, — Wielądko.

[…]

s. 321Józef był pełnomocnikiem królowej francuskiej Maryi z Leszczyńskich; w 1749 r. podał do oblaty w metryce koronnej list króla Ludwika XV-go, którym zezwala na sprzedaż dóbr Sierakowskich. Dobra te sprzedał w 1752 r. Henrykowi Brühlowi (M. 228 f. 817 i DW. 74 f. 457). Maciej, stolnik lubaczowski 1787 r. Stanisław, żonaty 1796 r. z Franciszką z Laskowskich, córką Sebastyana, skarbnika brzeskiego litewskiego i Agnieszki Puchalanki (DW. 111 f. 749). Franciszek, vicesgerent sądowy łukowski 1788 r. Józef, żonaty z Maryanną Dziewanowską, córką Antoniego, 1787 r. (Perp. Czers. 39 f. 149). Wiktorya, żona Grzegorza Damięckiego 1787 r.

[…]

s. 88IZDEBSCY h. POMIAN z Izdebek, w powiecie łukowskim. Zofia z ks. Świrskich Izdebska, ziemianka drohicka, procesowała 1551 r. brata swego o spadek (ML. 31). Stanisław Izdebski, właściciel Izdebek 1580 r., a Wojciech, Błażejowa i Strzelec (Paw.). Wojciech, Stanisław i Krzysztof, synowie Stanisława, dziedzice Bujak, mają w grodzie drohickim 1573 r. sprawę o dziesięcinę (Jezuicka 13 f. 94). Jakób i Maciej, synowie Krzysztofa, dziedzice na Izdebkach 1599 r. Jakób, żonaty z Barbarą z Leszczyńskich (Wyr. Lub. 65 f. 460 i 81 f. 815). Maciej i żona jego Anna, otrzymali Hołodki, w starostwie barskiem, 1605 r., które jeszcze posiadają 1615 roku (M. 150 f. 129 i Źr. Dziej. V). Jan Michał i Walenty, synowie Macieja, zanoszą protest w grodzie lubelskim 1653 roku. Jan Michał, z pisarza grodzkiego, pisarz ziemski buski 1659 roku.

[…]

[…]

s. 287V. Maksymilian, właściciel Ruszczy, ożeniony z Zuzanną Jawornicką, właścicielką Słupi, córką Wojciecha i Maryi z Kuczkowskich, pozostawił z niej córki: Honoratę, za Aloizym Habdank Leszczyńskim, Maryannę i syna Leona, właściciela Wojciechowic, wylegitymowanego ze szlachectwa w Królestwie przed 1850 r., ożenionego 1-o v. z Teresą z Bayerów, córką Teodora i Anny z Sołtyków, z której: Bolesław i Melania, za Stanisławem Baczyńskim, a 2-o v z Karoliną Tracewiczówną, z której córki: N. Zarembina i Melania Romualdowa Daniewska 1899 roku.

[…]

[…]

s. 392Heronim, poborca nurski 1618 r. Jan, podkomorzy rożański, poseł na sejm 1623 r. Stanisław, syn Mikołaja, cześnik łomżyński 1678 r., mąż wielkiej prawości i wymowy. Tomasz, starosta wizki 1683 r. Aleksander-Józef, stolnik ciechanowski, stronnik Stanisława Leszczyńskiego 1705 roku. Wincenty, ze stolnika zakroczymskiego kasztelan ciechanowski 1728 roku, umarł 1729 r. Tomasz, Jezuita, rektor kolegium warszawskiego, a po supresyi zakonu proboszcz parafii św. Andrzeja w Warszawie, tyle odznaczył się pobożnością, miłosierdziem i opieką biednych, że go nazywano apostołem Warszawy; autor i kaznodzieja, umarł 1802 r.

[…]

[…]

s. 35) Maksymilian, dziedzic dóbr Ruszczy, z Zuzanny Jawornickiej pozostawił córkę Honoratę za Aloizym Leszczyńskim i syna Leona, wylegitymowanego w Królestwie 1838 r., żonatego 1v. z Teresą Bajerówną, 2v. z Karoliną Tracewiczówną.

[…]

[…]

s. 22Adam, syn Andrzeja i Maryanny Mroczkówny, dworzanin królowej Anny Jagiellonki, kilkakrotnie jeździł od niej z różnemi zleceniami do jej szwagra króla Jana III szwedzkiego i w nagrodę zasług dostał królewszczyznę w pow. wiślickim; z żony N. Gralewskiej zostawił czterech synów; z tych dwóch było księżmi, a Wojciech-Kazimierz i Dominik, ożeniony z Anną Buszkowską, zostawili potomstwo. Andrzej, podsędek przemyślski 1682 r. Floryan i Jan z ziemią łomżyńską, Stefan z wojew. bracławskiem 1697 r., a Ksawery z wojew. wołyńskiem 1764 r. podpisali elekcye. Marcin, cześnik owrucki, podsędek łukowski 1700—1704 r., ostatnio 1713 r. sędzia ziemski łukowski, stanąwszy na czele szlachty swego powiatu, dzielny przez jakiś czas w 1705 r. stawiał opór Szwedom, nie uznając elekcyi Stanisława Leszczyńskiego. Franciszek-Andrzej, regent ziemski łukowski 1719 r. Kazimierz, poseł na sejm 1733 r., gorliwy obrońca elekcyi Stanisława Leszczyńskiego. Józef, podstoli łukowski 1747 r. Kazimierz-Antoni, skarbnik bydgoski, podstarosta łukowski 1750 r. Kazimierz, sędzia grodzki 1775 r., a ziemski łukowski 1783 r. Piotr, burgrabia łomżyński 1784 r.

[…]

[…]

s. 43Paweł, dziedzic dóbr Krasuse 1680 r., miał synów: Kazimierza, Jana i Stanisława; po Kazimierzu dwóch synów, Jakób i Wojciech, z których Jakób miał syna Tomasza, a ten syna Dominika, po którym z Julianny Leszczyńskiej syn Stanisław wylegitymowany w Królestwie 1854 r.

[…]

[…]

s. 196Mikołaj otrzymał glejt 1651 r. (AGZ. X. 4425). Maciej Dobrogost, z ziemią łomżyńską, podpisał elekcję króla Michała, a Ignacy i Michał, z województwem mazowieckim, obiór Stanisława Leszczyńskiego 1733 r. Ignacy sprzedał 1733 r. Urodę, w witebskim, Puszkinowi (Ist. Jur. Mat. XXVII). Wawrzyniec, syn Andrzeja i Zofji Targońskiej, kupił 1780 r. część wsi Targonie Stawiane, w łomżyńskim, od wuja Piotra (DW. 96 f. 768). Kazimierz, miecznik horodelski 1788 r. i komornik ziemski wiski 1791 r. Marcin, ur. 1799 r. w Połocku, doktór Świętej Teologji, profesor seminarjum, administrator djecezji mohilewskiej, zmarł 1853 roku.

[…]

Wojciech, podwojewodzi łukowski, z Anny Krzewskiej, miał synów: Andrzeja i Adama, elektorów Stanisława Leszczyńskiego z województwa lubelskiego 1733 r. Andrzeja, z Krystyny Klaudjanównej, córka Marjanna, wyszła 1747 r. za Józefa Sobieszczańskiego, cześnika inflanckiego 1760 r. Druga może ich córka Ewa, żona Florjana Baranowskiego, podczaszego bracławskiego, kwitowała 1785 r. z posagu Krystynę z Klaudjanów (Perp. Czers. 38 f. 248).

[…]

s. 197Aleksander, syn Stanisława, 1671 r. ma sprawę w Lublinie, 1676 r. z żoną i synem dziedziczy na części Piszczkowic, w lubelskim (Zap. Lub. 54 f. 456; Paw.). Wawrzyniec, elektor Leszczyńskiego 1733 r., z województwa podlaskego [sic]. Justyna, wdowa po Pawle Bielskim 1759 r. (Gr. Oświęc.). Marjanna z Borkowskich, podczaszyna podolska (?), z synem Janem, pozwani 1761 r. o niezapłacenie podatków (Gr. Lwows. Fasc. 65 f. 1899; M. D. Wąs.). Stanisław, komornik ziemski łukowski 1775 — 1780 r. (V. L. VIII f. 511). Jan, łowczy czerniechowski, s. 198 kwitował 1780 r. ks. Karola Radziwiłła z sumy (DW. 96 f. 942). Emilja, wdowa po Piotrze Załuskim 1894 r. Marja, wdowa po Konstantym Bzowskim, dziedziczka Lipnika, w sandomierskim, ur. 1838 r., zmarła 1912 r., synowica i przybrana córka Konstantego i Felicji z Domaszewskich.

[…]

Jan, cześnik nowogrodzki, podwojewodzi bełski, podpisał 1733 r., z ziemią bełską, elekcję Stanisława Leszczyńskiego, mianowany stolnikiem lubaczowskim 1744 r., i tegoż roku łowczym kołomyjskim, dalej łowczym trembowelskim 1750 roku i w końcu podczaszym podolskim 1752 r., ożenił się z Marjanną Olszewską, cześnikówną buską, z którą zeznał zapis dożywocia 1733 r., nabył Kuniów, w przemyskim, od Gabrjela Olszewskiego, umarł 1784 r., a wdowa po nim dowiodła szlachectwa 1785 r. w Wydziale Stanów we Lwowie, umarła 1786 r., pochowana wraz z mężem w Kutkorzu.

[…]

[…]

s. 267Jan, podwojewodzy lwowski, zostawił z Zuzanny z Jaskólskich syna Jana, który 1733 r. jako cześnik nowogrodzki głosował z wojew. bełskiem na Stanisława Leszczyńskiego, później zaś występuje jako podczaszy i stolnik podolski. Posiadacz Kuniowa, nabytego od Olszewskich, zeznał w 1733 r. w grodzie lwowskim z żoną Maryanną z Olszewskich, cześnikówną buską i sędzianką grodzką żydaczowską, zapis wspólnego dożywocia; z tej żony syn Jan Kanty, generał-adjutant buławy polnej koronnej, starosta kopajgrodzki, dziedzic Środopolec, na których zapisał oo. Augustyanom w Witkowie 15,000 zł., bezpotomny, i córki: Anna za Stanisławem Borszą-Drzewieckim, łowczym włodzimierskim, Zofia za Michałem Łepkowskim, podstolim nowogrodzkim, i Maryanna za Janem Krzuckim, miecznikiem podlaskim. Matka ich, Maryanna z Olszewskich, zapisała 1755 r. oo. Trynitarzom we Lwowie 10,000 zł., z których ją 1758 r. pokwitowali w grodzie lwowskim; 1785 r. udowodniła w wydziale Stanów galicyjskich szlacheckie pochodzenie swe i męża swego, a 1786 r. umarła we Lwowie.

[…]

s. 94Jan, Józef, Michał, dwóch Szczęsnych i N. podpisali, z województwem lubelskim, elekcję Leszczyńskiego 1733 r. N., miecznik łukowski, umarł 1746 r. Walenty, syn Grzegorza i Krystyny z Wyszków, za zgodą żony, Marjanny Zawadzkiej, sprzedał część Ług Wielkich Kazimierzowi i Magdalenie z Ługowskich Warpęchowskim 1747 — 1748 r.

[…]

[…]

s. 75Od Tomasza, ur. 1753, pochodzi dzisiejszy dziedzic Łopuszki Małej Kazimierz s. 76 ur. 1892 r. i brat jego Mr. Jan-Ludwik ur. 1902 oraz siostra ich Anna za A. Łastowieckim, jak i stryjeczna siostra Janina za d-rem Dżułyńskim w Mikułowie (ur. 1902 r.). Ojciec Tomasza, Stanisław, leg. w Gal. Zach. 1803 r. Część linji Michała i burgr. Tomasza z r. 1700 — wróciła do Pogonowa — szczeg. wywód w pracy d-ra Jerzego Pogonowskiego „Pogonowscy z Pogonowa“ Lwów, nakł. Związku Rodz. Pogonowskich 1928 r. — tamże na str. 29—30 obszerniej o linji łomżyńskiej. Protoplasta jej Piotr z Pogonowa osiadł w Nowogrodzie łomż. w w. XVIII. Przedstawicielami jej są dzisiaj: w Nowogrodzie i Ameryce — Juljan, Bronisław, Innocenty, Mieczysław, Zygmunt; w Warszawie Wiktor z córką Ireną ur. 1914 r., nadto dzieci Romana: Wacław ur. 1901, Bronisława i Józef, oraz potomkowie Franciszka ż. z Elżbietą: inż. Mieczysław w Łomży ur. 1880, synowie: Witold i Zbigniew), inż. Franciszek ur. 1891, żon. z † Krajewską, z której syn Andrzej ur. 1924, potem z Lucyną z Garbaczów w r. 1931, inż. Zdzisław ur. 1892, kpt. Bolesław ur. 1893, ż. z Anną Sobieszczańską (dzieci: Stanisław ur. 1920 i Ewa ur. 1923) oraz siostry ich Irmina Kodziowa, Bożysława Tuzińska i Elżbieta Leszczyńska. Rodzono-stryjecznemi ich ciotkami są żyjące w Warszawie Helena i Czesława.

[…]