The Grochowski family in the armorials

s. 198Grochowski, herbu Lubicz na Podlasiu. Franciszek, za położone zasługi wojenne, otrzymał w r. 1661 dobra na Litwie.

s. 585Grochowski h. Lubicz, w podlaskiem, piszą się z Grochów, jednaż ich dzielnica z Wierzbowskiemi. Franciszek dziedzic dóbr Wilamowice i Worobice w woj. brześciańskiem 1661. Jędrzej kantor uniejowski, poeta niepospolity. W Litwie Hieronim Tobiasz, który z żoną swoją Elżbietą Alexandrą Szczawińską fundowali nowicyat jezuicki w Nieświeżu. Marcin i Daniel w orszańskim 1632. Mikołaj w wileńskiem; któryś z nich miał za sobą Borchowską h. Lubicz. Nies.

s. 80GROCHOWSCY h. LUBICZ z Grochów pod Surażem, w województwie podlaskiem i z Grochówki, w powiecie łukowskim. Łukasz i Wojciech, synowie Mikołaja z Grochów, zawierają różne akta ze swymi stryjecznymi braćmi: Janem, Marcinem, Piotrem, Michałem i Walentym, synami Stanisława z Grochów, w latach 1544 — 1566. Marcin, syn Stanisława, ma sprawy 1551 r. z Hieronimem, synem Piotra, a swoim bratankiem. Walenty zapisał 1566 r. sumę siostrze swej Reginie, żonie Wawrzyńca ze Zdrodów. Mikołaj, syn Jana z Grochów, 1548 roku. Apolonia, córka Jana, żona Marka Truskolaskiego, sprzedała część swoją na Grochach 1551 r. Hieronimowi, Jakóbowi, Stanisławowi, Marcinowi, Andrzejowi i Tomaszowi, synom Piotra z Grochów. Anna, córka Piotra z Grochów, żona Erazma z Zimnoch, kwituje 1558 r. brata swego Augustyna, żonatego z Ludmiłą, córką Mikołaja z Gołębi, z odbioru posagu (Mil.).

Stanisław Piotrowicz, Serafin Lusznia, Jan Koszut, syn Józwów, Gabryel Koszut 1580 r. dziedzice części Grochówki, a Piotr Grochowski, właściciel Plewek, w powiecie łukowskim tegoż roku. Tobiasz, wojski łukowski 1646 r. Nikodem, Stanisław, Łukasz i Maciej, dziedzice na Grochach, 1590 roku, a Jan, Krzysztof, Wojciech, Maciej, Mikołaj i Paweł, synowie Piotra, 1598 r. (Wyr. Lub 42 f. 491; 76 f. 197 i 814).

Mateusz, syn Stanisława, ma sprawę o zadanie ran 1606 r. Adam i Grzegorz, synowie Mikołaja, 1614 r. (DW. 33 f. 188; 14 f. 42 i 16 f. 45). Aleksander, syn Andrzeja, dziedzica na Łochowie, 1639 r. (Zap. Lub. 37 f. 297). Jakób, instygator Trybunału lubelskiego 1651 r., komornik ziemski bełski 1653 r. (Zap. Lub. 43 f. 4 i 1155). Stanisław, właściciel Rudnik, w powiecie lubelskim, 1676 r. (Paw.).

Andrzej i Wojciech, z województwem sandomierskiem, Jan z ziemią łomżyńską, Andrzej, Kazimierz i Łukasz z ziemią nurską, Walenty, z ziemią ciechanowską, a Stanisław z województwem lubelskiem, podpisali elekcyę Augusta II-go.

Franciszek otrzymał 1661 r. prawem dziedzicznem Wilamowice i Worobiejów, w województwie brzeskiem litewskiem, o czem konstytucya z 1661 roku wspomina. Jan, żonaty 1635 r. z Maryną Celejowską, 1-o v. Wojciechową Łempicką. Adryjan, syn Jana, zeznał 1667 r. zapis dożywocia z żoną, Anną z Dobków. Córka jego Zofia, 1-o v. za Adamem Linkszą, 2-o v. za Kazimierzem Obłakowskim 1699 r. (Perp. Czers. 9 f. 220; 13 f. 111 i 15 f. 127 i 143). Aleksandra, córka Józefa i Zofii z Boskich, uwolniła od poddaństwa Maciugiewicza 1651 roku (Ibid. 11 f. 391). Katarzyna za Krzysztofem Słubickim 1695 r., a Konstancya, żona Tadeusza Kaczyńskiego 1738 r. (Ibid. 14 C f. 284 i 24 f. 422). Sebastyan, żonaty 1766 r. z Magdaleną z Mietelskich (Ibid. 29 f. 579 i 33 f. 75). Józef, sprzedał dworek w Warszawie 1772 r. (DW. 89 f. 734). Barbara, córka Bartłomieja, za Michałem Saniewskim 1784 r. (DW. 100 f. 1410).

s. 81Stefan, Koszut Grochowski, syn Mikołaja, odstąpił 1714 r. części Grochówki Stanisławowi Głuchowskiemu. Syn jego Maciej, ur. z Felicyanny z Grochowskich 1727 roku, pozostawił z żony Katarzyny, syna Józefa, ur. 1754 r. (metryka w Trzebieszowie), wylegitymowanego ze szlachectwa z herbem Lubicz w Galicyi zachodniej 1804 r. (A. Galic. 297, 103—105).

Wojciech Koszut, syn Stanisława, nabył 1714 r. część wsi Zabiele, od Maryanny Paszkowskiej. Ożeniony był z Katarzyną Jaszewską. Syn jego Michał, ur. 1722 r. (metr. w Radzyniu), z dwóch żon, Katarzyny i Wiktoryi, pozostawił synów: Michała, ur. 1761 r., Wincentego, ur. 1763 r., Stanisława, ur. 1763 r. i Kaspra, ur. 1780 r. (metr. w Radzyniu), wylegitymowanych ze szlachectwa 1803 r. (Quater. III f. 219 — 221).

Mikołaj Koszut, syn niegdy Pawła, sprzedał 1675 r. część Grochówki Adamowi; syn jego, z Katarzyny, Michał, ur. 1696 r., z żony Krystyny miał syna Józefa, ur. 1735 r. (metr. w Trzebieszowie), wylegitymowanego 1804 r. (Quater. V f. 49).

Jan, syn Jana, nabył 1736 r. część wsi Wysokienin - Maciejowice. Żonaty z Antoniną Turską, miał z niej synów: Mateusza, ur. 1784 r. i Józefa, ur. 1791 r. (metr. w Trzebieszowie), wylegitymowanych ze szlachectwa 1803 r. (Quater. II f. 11).

Łukasz, syn Józefa, żonaty z Katarzyną, nabył 1775 r. część Wierzejek. Synowie jego: Tomasz, ur. 1775 r., Jakób, ur. 1781 r. i Franciszek Michał [?], ur. 1787 r. (metr. w Trzebieszowie), dowiedli szlachectwa 1803 r. (Quater. II f. 190).

Michał, syn Pawła, sprzedał 1772 r. części Wysokienina - Maciejowic swemu stryjecznemu bratu Fabianowi, synowi Wacława, ożenionemu z Ludwiką Popławską. Synowie Fabiana: Tomasz, ur. 1769 r. i Paweł Antoni Feliks, ur. 1772 r. (metr. w Trzebieszowie), dowiedli szlachectwa 1803 r. (Quater. II f. 193).

Franciszek Luśnia, syn Tomasza Luśni, kupił 1697 r. część Grochówki od Jana Grochowskiego; z żony Felicyanny, syn jego Wojciech Luśnia, ur. 1696 r., pozostawił z dwóch żon, Felicyanny i Krystyny, synów: Jakóba, ur. 1736 r. i Marcina v. Macieja, ur. 1739 r. (metryki w Trzebieszowie), wylegitymowanych 1804 r. (Quater. V f. 190).

Wawrzyniec, syn niegdy Wojciecha, zwany Michałowicz, nabył część Grochówki od Józefa 1727 r. Syn jego z Konstancyi, Marcin Michałowicz, ur. 1728 r., ożeniony z Anną, miał syna Jana, ur. 1768 r. (metryki w Trzebieszowie), wylegitymowanego 1804 r. (Quater. V f. 168).

Piotr, syn Jana, kupił 1779 r. część Wysokienina-Jakuszów; syn jego Wawrzyniec, ur. 1767 r. z Barbary Strusówny, dowiódł szlachectwa 1804 roku (Quater. V f. 151).

Stanisław, syn Józefa, nabył 1776 r. część Wierzejek od Zdanowskiego, a z żony Maryanny, pozostawił synów: Walentego Aleksandra, ur. 1758 r., Jana Franciszka, ur. 1765 r. i Antoniego, ur. 1772 r. (metryki w Trzebieszowie), wylegitymowanych ze szlachectwa 1804 r. (Quater. V f. 59).

Andrzej, syn Adama i Zofii Oknińskiej, kupił 1700 r. część Grochówki od Wojciecha, a z żony, Maryanny Gratakównej, pozostawił syna Waleryana Michała, ur. 1730 r. (metr. w Łukowie), wylegitymowanego 1804 r. (Quater. V f. 218).

s. 82Kazimierz, syn Andrzeja, zwanego Hancin, odstąpił części Wysokienina-Maciejowic i Wierzejek 1737 r. synowcowi swojemu Pawłowi, synowi Floryana Hancina. Stanisław, syn Pawła i Maryanny, ur. 1755 r. (metr. w Trzebieszowie). Wojciech, drugi syn Floryana, dziedzic Zakrzewa 1738 r., z żony Antoniny miał syna Jakóba, ur. 1744 r. (metr. w Ułanie). Jakób 1801 r., a Stanisław 1804 r. dowiedli szlachectwa (Quater. IV f. 36 i I f. 138).

Fabian, syn Teodora, kupił 1787 r. część Wierzejek, od Wojciecha Wierzejskiego. Ożeniony z Maryanną Żaboklicką, miał syna Wawrzyńca, ur. 1787 r. (metr. w Trzebieszowie), wylegitymowanego 1803 r. (Quater. I f. 144).

Paweł, Jakób i Mateusz, synowie Stanisława i Maryanny Kurowskiej, zamienili część Grochówki na Wysokienin z Jakóbem Kurowskim 1779 r. i dowiedli szlachectwa 1804 r. (Quater. V f. 133 i 154).

Seweryn, syn Jana i Jan i Stanisław, synowie Antoniego, legitymowali się ze szlachectwa w Królestwie, w pierwszej połowie XIX-go wieku. Andrzej, Marek, Kazimierz i Antoni, w sądzie grodzkim halickim, a Maciej w sądzie grodzkim lwowskim, udowodnili pochodzenie swoje szlacheckie 1782 r. Antoni, wnuk Macieja 1845 r. (Goł.).

Aleksander, ożeniony z Józefą Gostomską. Adela, zaślubiła 1899 r. Jana Dłużewskiego z Łubienicy.

s. 386GROCHOWSKI h. LUBICZ. Gniazdem tej rodziny są wsie Grochówka, Grochowczyce i Grochów, w północnem Mazowszu, i wieś Grochy, na Podlasiu, którą w XV stoleciu założyli; szlachta po większej części zagrodowa, licznie rozrodzona już w pierwszej połowie XVI stolecia, przeniosła się na Litwę i Ruś Czerwoną. Maciej z Grochowczyc w 1430 r. cytowany w aktach wąsoskich. Abraham, syn Pawła, wójta w Czarnocinie, cytowany w aktach łomżyńskich 1545 r. Łukasz, syn Mikołaja, i Jan, syn Stanisława, dziedzice wsi Grochy 1544 r. Augustyn na Grochach, syn Piotra z Grochów, żonaty z Ludomiłą, córką Mikołaja z Gołębi, 1547 r. Mikołaj, syn Jana, 1548 r. Marcin, syn Stanisława, uczynił umowę z synowcem swym Heronimem, synem Piotra z Grochów, 1551 r. Apolonia, córka Jana z Grochów, żona Marka z Truskolas, zastawiła części Grochów Heronimowi, Jakóbowi, Stanisławowi, Marcinowi, Andrzejowi i Tomaszowi, synom Piotra z Grochów, 1551 r. (Mil.). Stanisław, syn Dersława, dziedzic wsi Grochy-Łętownica, w pow. zambrowskim 1560 r. Piotr, syn Jana, wnuk Mikołaja, 1598 r. Krzysztof, Felicyan i Rafał, synowie Mikołaja, 1615 r. (Conv. Vars.). Mateusz, syn Stanisława, 1606 r. Adam, syn Mikołaja, 1616 r. Jakób, syn Abrahama, 1616 r. (Don. Vars.). Tobiasz, wojski łukowski 1646 r. Jakób, komornik ziemski bełzki 1653 r. (Zap. Tryb. Lubel.). Stanisław, dziedzic wsi Rudnik, w pow. lubelskim 1676 r. (Ks. poborowe).

Jan z ziemią łomżyńską, Andrzej, Kazimierz i Łukasz z ziemią nurską, Walenty z ziemią ciechanowską, Stanisław z wojew. lubelskiem, a Andrzej i Wojciech z wojew. sandomierskiem podpisali elekcyę 1697 r.

Felicyan, sekretarz królewski 1744 r. Felicyan, Marya i Krzysztof, dzieci Marcina, 1763 r. Stanisław i Ignacy, synowie Jana, dziedzice części Studzianki i Grochy 1775 roku. Jan, major 1790 r., podpułkownik 1791 r. wojsk koronnych (Sigil., Kancl.). Andrzej, Marek, Kazimierz, Antoni s. 387 i Maciej 1782 r., a Antoni, wnuk Macieja, w 1845 r. wylegitymowani w Galicyi.

Wiktor-Kazimierz, Felicyan i Aleksander, bracia rodzeni, 1671 r. (Wyr. Tryb. Piotrk.); po Aleksandrze (h. Bończa), wojskim gostyńskim, który podpisał elekcyę 1648 r. z ziemią gostyńską, syn Jan, dziedzic wsi Rogożewek Mniejszy 1670 r., miał syna Bartłomieja, a ten syna Jana, po którym syn Mateusz pozostawił syna Antoniego, komornika sądowego w Lublinie, żonatego z Florentyną Górską, z niej synowie, Jan i Stanisław wylegitymowani w Królestwie 1851 r.

Po Pawle, w 1745 r. dziedzicu wsi Kamieńsko, syn Jan, ożeniony z Barbarą Olędzką, pozostawił syna Seweryna, dziedzica dóbr Rydzewo, sędziego pokoju pow. łomżyńskiego, wylegitymowanego w Królestwie 1838 r.

Z osiedlonych na Litwie. Marcin i Daniel z pow. orszańskim podpisali elekcyę 1632 r. Franciszek, dobry żołnierz, dostał w nagrodę zasług 1661 r. wieś Worobiewicze i pół wsi Wilamowice, w wojew. brzesko-litewskiem. Andrzej, syn Józefa, porucznik wojsk ros., horodniczy w mieście Chorowie, gub. włodzimierskiej 1859 r.

Józef, syn Kazimierza, z synami, Stefanem i Jerzym i tego synem Aleksandrem i Michał, syn Kazimierza, z synami, Jakóbem i Janem wylegitymowani w Cesarstwie 1845 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. grodzieńskiej.

Jedna gałąź tej rodziny, w pow. słonimskim osiedlona, brała przydomek Grekowicz i łączyła go z nazwiskiem (Grekowicz-Grochowski); z niej Jan ożeniony z Joanną Szostowicką 1670 r. Bogusław w 1690 r., Waleryan w 1694 r. dworzanie królewscy. Po Stefanie, synu Rafała, syn Stefan miał syna Stanisława, tego synowie: Kazimierz, Józef i Ksawery z synami: Stanisławem, Konstantym, Władysławem i Klemensem wylegitymowani w Cesarstwie 1854 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. kowieńskiej.

s. 76GROCHOWSCY h. JUNOSZA z Grochowiec, w ziemi przemyskiej. Bogdan Tywun świadczy 1359 i 1366 r. Waśkowi i Piechnowi, synom pana Bogdana z Grochowiec. Komisarze rozgraniczają dobra ich Grochowce od królewskich Witoszyniec i Koniuch i przedmieścia przemyskiego 1418 roku (AGZ. VI).

Od Waśka Bogdanowicza poszli Wojtyccy.

Piechno Bogdanowicz często spotykany w dyplomatach od 1422 r., był sędzią przemyskim 1427 r. i został przy wprowadzeniu nowych sądów na Rusi, nadal sędzią ziemskim przemyskim 1435 r. W 1422 r. tenże Piotr Bogdanowicz z Grochowiec, otrzymał od króla Władysława Grochowce (widocznie część tylko tej wsi była w jego ręku), Hermanowice, Kormanice etc. (M. 85 f. 20). W 1437 r. nabył Kormanice za 250 grzywien od Piotra z Czajkowic, 1438 r. część Darowic za 80 grzywien, a 1441 roku Wodniki i pół Sudkowic od Czyżowskich. Z żony, Anny z Orzka, zostawił sędzia kilku synów. Z nich znani: Mikołaj, Harsz v. Arsz (Harscus), Franciszek, Jan i Piotr, a może i Andrzej, raz występujący 1430 roku.

s. 77Mikołaj był 1427 r. na uniwersytecie krakowskim, a od 1439 r. wiadomości o nim nie ma.

Harsius, słuchacz uniwersytetu krakowskiego 1429 r., kantor katedralny przemyski 1436 r., zmarł przed 1442 r.

Franciszek, od posiadanych dóbr Brachowice, nazywał się Brachowskim, ale zdaje się, że z żony Małgorzaty, córki Ramsza z Cieszacina, potomstwa nie zostawił.

Jan, ożeniony z Katarzyną z Radochoniec, dał początek Hermanowskim, a Piotr—Grochowskim.

Piotr, dziedzic Grochowiec, ustąpił 1444 r. zastawę Biskupic bratu Janowi, nabył 1469 r. Teskowce za 300 grzywien, następnie sprzedał je Fredrze 1475 r. Miecznik przemyski 1460 r., od 1463 r. często sprawuje sądy grodzkie. W 1471 r. zostaje napomniany i zagrożony karą za złe pożycie i złe obchodzenie się z żoną Wiktoryą, siostrą Stanisława Drohojowskiego. Synów jego akta przemyskie wymieniają trzech: Adama 1468 i 1471 r., Janusza v. Jana 1477 — 1503 r. i Wiktoryna 1477 — 1492 r. Synami też, a może już wnukami miecznika Piotra, byli bracia rodzeni: Feliks i Teofil v. Bogumił Grochowscy 1495 r., współdziedzice Grochowiec 1508 r. (AGZ. XIII i XVII i Paw.).

Jadwiga, żona 1-o v. Ostrowskiego, 2-o v. Stanisława Dunikowskiego 1520 roku. Wawrzyniec, z żoną Felicyanną Kupiatycką, córką Rafała, sprzedał 1530 r. część Siedlisk, zwaną Kłopocice Kmicie (A. Przem.).

Tomasz, z Zofii Ulińskiej, pozostawił synów: Wojciecha, Stanisława, Jana, Kaspra i Samuela, oraz córki: Dorotę, żonę Wojciecha Boskiego, Bogumiłę, za Łukaszem Chojnackim, Zofię, Jadwigę i Katarzynę 1598 r. (Wyr. Lub. 77 f. 165). Tomasz, ze stolnika sanockiego kasztelan derpski 1633 r., zmarły 1638 r. i pochowany w Przemyślu, z Doroty ze Stawu, pozostawił syna Jana i córki: Annę i Magdalenę. Jan żył jeszcze 1666 r. (Zap. Lub. 38 f. 777 i 50 f. 1608).

Zbożnego synowie: Stanisław, Maciej i Jerzy 1591 r., z których dwaj pierwsi zawarli układ z Drohojowskim 1595 r. (Wyr. Lub. 45 f. 132 i Zap Lub. 8 f. 175). Maciej 1590 i 1591 r., Stanisław 1592 r. obecni w opoczyńskiem, przy rozgraniczaniu różnych dóbr. Jerzy, poborca czopowego w ziemiach ruskich 1584 roku (Wyr. Lub. 22 f. 1088).

Andrzej ma sprawę w sądzie przemyskim 1579 r., o zabicie Czarnowskiego (AGZ. X. 2039). Ten to pewnie Andrzej, żonaty z Anną Zawołowską, miał syna Wacława, który z Zuzanny Słusznogórskiej (Justymontówny), pozostawił syna Jerzego, kanonika gnieźnieńskiego i krakowskiego, proboszcza łuckiego, dziekana przemyskiego i sekretarza królewskiego, zmarłego 1659 r. (Kor.).

Wojciech, urodzony z Katarzyny Krasickiej, żonaty z Zofią Monasterską, zmarły 1612 r. i pochowany w Przemyślu, miał córkę Elżbietę zu [sic] Łukaszem Lubienieckim i synów: Stanisława, Achacego, Krzysztofa, Felicyana i Rafała (M. 170 f. 475 i Zap. Lub. 21 f. 258).

Stanisław, sekretarz królewski 1609 r. (V. L.), kanonik gnieźnieński 1612 roku, a krakowski i warszawski 1618 r. (M. 384 f. 10), archidyakon przemyski i pisarz wielki skarbu koronnego, otrzymał 1620 r. pensyi 600 fl. z żup wielickich (M. 167 f. 13) W 1628 r. był i kustoszem sandomierskim i proboszczem Św.

s. 78Michała na zamku krakowskim (Zs. Warec. 24). W 1633 r. został arcybiskupem lwowskim. Umarł w 1644 r., pochowany w Przemyślu.

Achacy, brat poprzedniego, sekretarz królewski (M. 167 f. 117), kantor gnieźnieński, kanonik krakowski i przemyski, proboszcz łęczycki i sandomierski, został 1624 r. biskupem przemyskim, a 1627 r. łuckim i proboszczem miechowskim (Kor.). Umarł w 1633 r., pochowany w Przemyślu. W 1618 r. wystawiał plenipotencyę w Warszawie (M. 384 f. 1). Będąc 1621 r. posłem króla Zygmunta III-go w Rzymie, wyprosił głowę Św. Stanisława Kostki, którą złożono w kościele Św. Piotra w Krakowie. W 1627 r. zezwolił Krzysztofowi Grochowskiemu i żonie jego, Magdalenie z Zakliczyna (Jordanównie), odstąpić sołectwo w Jasionce, małżonkom Gładkim (AGZ. VIII).

Krzysztof, trzeci syn Wojciecha, wspólnie z braćmi: Stanisławem i Felicyanem, kwitował Stadnickich 1614 r. (Zap. Lub. 21 f. 258). W 1615 r. sekretarz królewski (M. 158 f. 180), 1620 r. burgrabia krakowski, został wojskim przemyskim 1621 r., lecz zaraz po otrzymaniu nominacyi umarł, a oba urzędy, burgrabstwo i wójstwo, wziął po nim brat jego Rafał (M. 166 f. 464).

Felicyan, czwarty syn Wojciecha lustrator województwa ruskiego i wołyńskiego 1616 r. (AGZ. X. 3242), z sekretarza królewskiego i podstolego przemyskiego pisarz ziemski przemyski 1621 r., za konsensem królewskim z 1622 r., otrzymał burgrabstwo krakowskie, które mu odstąpił brat Rafał. W 1631 r. został podkomorzym przemyskim, a 1633 r. kasztelanem przemyskim. W 1649 r. obrał za plenipotenta syna swego Stanisława (Zap. Lub. 42 f. 55). Z Katarzyny z Sienna, oprócz wzmiankowanego Stanisława, który był kustoszem sandomierskim i sekretarzem królewskim 1649 r., a nie żył już w 1661 r., pozostawił Felicyan jeszcze synów: Wojciecha, proboszcza Św. Michała na zamku krakowskim, Achacego i Rafała.

Wojciech procesował Achacego 1661 r., o spadek po bracie Stanisławie (Zap. Lub. 42 f. 56; 45 f. 441 i 47 f. 189 i 218).

Achacy, wojski samborski 1659 r., umarł w 1671 r.

Rafał, najmłodszy syn Wojciecha, po śmierci brata Krzysztofa wojski przemyski i burgrabia krakowski 1621 r., odstąpił w roku następnym burgrabstwo bratu Felicyanowi, które znowu 1633 roku otrzymał (M. 166 f. 464 i 180 f. 17). W 1626 r. dostał Czernichow w województwie ruskiem (M. 173 f. 279). W 1627 r. został chorążym przemyskim. W 1631 r. jest i podkoniuszym koronnym. Za konsensem królewskim z 1633 r., odstąpił burgrabstwo krakowskie Białobłockiemu, a 1635 r. zrzekł się chorążostwa przemyskiego i otrzymał Kraśne ze starostwa lubelskiego (M. 180 f. 569). W 1645 r. dopełnił działu Bachowa z bratem Felicyanem (DW. 50 f. 874). W 1647 r. otrzymał starostwo wisznińskie. W 1648 r. podpisał z województwem ruskiem, elekcyę Jana Kazimierza. Umarł kasztelanem lwowskim, lecz data jego urzędowania nieznana. Że był nim, dowodzi tego akt z 1659 roku, którym synowie jego: Stanisław i Jerzy, dziekan przemyski, pozwali Tymienieckiego, a w którym wymienieni są jako synowie Rafała, kasztelana lwowskiego. Dalej akt z 1663 r., do którego wpływają Stanisław, Anna i Aleksander, dzieci tegoż kasztelana, w końcu akt z 1685 r., którym Anna z Grochowiec Maciejowa Rybińska, córka niegdy Rafała, kasztelana lwowskiego i Konstancyi s. 79 z Rytwian Zborowskiej, darowała różne dobra Czernemu (Zap. Lub. 46 f. 18; 48 f. 65 i Kij. VII f. 1327).

Stanisław, kasztelanic lwowski, żonaty z Zofią z Drzewieckich (Zap. Lub. 48 f. 974).

Aleksandra, druga córka kasztelana, była żoną Franciszka Dzierżka, łowczego żydaczowskiego (Obl. Gr. Przem. z 1711 r.).

Wojciech i żona jego Elżbieta z Pleszowic (Fredrówna), otrzymali wójtostwo w Cikowie 1609 r. (M. 154 f. 34). Agnieszka, 1-o v. za Piotrem Korycińskim 1615 r., 2-o v. za Marcinem Truskolaskim 1623 r. Jan, właściciel Kupiatycz, umarł w 1618 r., pochowany w Przemyślu (Star. Mon.). Teofila za Stefanem Jamnickim 1635 r. Teofila, żona Jakóba Niezabitowskiego 1643 r. Tomasz Władysław, łowczy sanocki 1652 r. Salomea, za Andrzejem Kańskim, sędzią ziemskim chełmskim 1657 r. Jerzy, z wojskiego samborskiego łowczy przemyski 1659 r. Mikołaj, łowczy bracławski 1686 r. Michał, z łowczego przemyskiego chorąży zakroczymski 1673 r. Felicyan, stolnik żydaczowski 1685 r. Jerzy, kanonik krakowski 1687 r. (Zap. Lub. 83 f. 81).

Marcin, z żoną Wolską z domu, kwitował 1687 r. Wąsowiczów z dzierżawy Kozic (Gr. Radom.). Aleksander i Adam, synowie Marcyana, stolnika żydaczowskiego (?) i Teresy z Jaksmanickich, sprzedali Suwczyn 1700 r. (Gr. Przem.). Sebastyan 1704 r. w sandomierskiem.

Antoni, Paweł, Jan, Marcin i Wojciech podpisali z ziemią zakroczymską, elekcyę Augusta II-go. Andrzej, skarbnik czerwonogrodzki, umarł 1740 r. Zygmunt, burgrabia sandecki, ożeniony z Marcellą Gawrońską, 1-o v. Aleksandrową Bzowską, 3-o v. Michałową Stadnicką, pozostawił córkę Kunegundę, zamężną 1-o v. za Józefem Osieckim, podczaszym sanockim, 2-o v. za Aleksandrem Konieckim, łowczym łukowskim; zmarłą przed 1755 r.

Liczni Grochowscy legitymowali się ze szlachectwa w Królestwie, w pierwszej połowie XIX-go wieku, a mianowicie: Jakób, Michał, Jan i Feliks, synowie Bartłomieja, Paweł, syn Wojciecha, Stanisław, syn Tadeusza, Jakób, Apolinary i Seweryn, synowie Jakóba, Mateusz, syn Jana, Jan, syn Jakóba, Jozafat, syn Pawła, Józef. Jan, Stanisław i Wojciech, synowie Franciszka, Józef i Franciszek, synowie Jana, Franciszek, syn Pawła i Paweł, syn Walentego.

s. 383GROCHOWSKI h. JUNOSZA. Senatorowie w rodzinie: Achacy, biskup przemyślski 1624 r., łucki 1627 r., um. 1632 r. Tomasz, kasztelan derpski 1633 r., um. 1638 r. Stanisław, arcybiskup lwowski 1633 r., um. 1644 r.

s. 384Felicyan, kasztelan przemyślski 1633 — 1638 r. Rafał, kasztelan lwowski 1651 r., um. 1660 roku.

Jedna z najdawniejszych rodzin szlacheckich, polskiego pochodzenia, na Rusi Czerwonej osiedlonych; wzięła nazwisko od wsi Grochowce, w ziemi przemyślskiej, nadanej prawdopodobnie jej przodkom od króla Kazimierza W. Podług Okolskiego dziedzic tej wsi Teodor-Bohdan był starostą przemyślskim 1360 r., a jego syn Iwan, kasztelanem tej ziemi 1382 r. Historycznym protoplastą tej rodziny był Piotr, sędzia ziemski przemyślski, 1427—1452 r., bardzo czynny, wielokrotnie w aktach lwowskich cytowany, który otrzymał część wsi Grochowce, Hermanowce i in. 1422 r.; podług Okolskiego z żony Anny Odrowążówny ze Sprowy miał zostawić pięciu synów; z tych: 1) Jan, stolnik przemyślski, dziedzic dóbr Hermanowce i od nich nazwany Hermanowskim, przodek rodziny tego nazwiska; 2) Franciszek, podkomorzy przemyślski, od odziedziczonego majątku Kormanice brał nazwisko Kormanicki; 3) Piotr, miecznik przemyślski 1460 r., dziedzic Grochowiec, z żony Wiktoryi Drohojowskiej miał synów: Adama, Jana i Wiktoryna; 4) Michał, dziekan lwowski 1452 r.

5) Janusz, dziedzic na Grochowcach, właściwy protoplasta rodziny Grochowskich-Junoszów, miał mieć dwóch synów, Feliksa i Teofila; po Feliksie syn Piotr, podkomorzy przemyślski, z żony N. Orzechowskiej pozostawił kilku synów; z których Stanisław, z sędziego ziemskiego 1520 r. podkomorzy przemyślski, z żony N. Ptaczkówny miał syna Tomasza, dworzanina królewskiego, po którym z żony Zofii Ulińskiej synowie: Wojciech, rotmistrz królewski, ożeniony z Krystyną Zborowską, kasztelanką biecką, Stanisław, który z Broniewskiej pozostawił synów, Tomasza, łowczego sanockiego, i Jerzego, wojskiego samborskiego, i Jan, po którym z żony N. Skalskiej syn Tomasz, ze stolnika sanockiego kasztelan derpski 1633 r., zm. 1638 r., pozostawiwszy z żony Doroty ze Stawu syna Jana i córki, Annę i Magdalenę (Zap. Tryb. Lubel.).

Teofil, drugi syn Janusza, z żony N. Trojackiej miał syna Piotra, a ten z żony Katarzyny Krasickiej pozostawił synów, Andrzeja, dworzanina króla Stefana Batorego, i Wojciecha; po Andrzeju z żony Anny Zawołowskiej syn Wacław, po którym syn Jerzy, kanonik krakowski i gnieźnieński 1625 r., proboszcz łucki i dziekan przemyślski, zmarł 1659 r.

Po Wojciechu, z żony Zofii Manasterskiej, córka Elżbieta za Łukaszem Lubienieckim i sześciu synów: Stanisław, Achacy, Mikołaj, Krzysztof, Felicyan i Rafał. Z nich:

Stanisław, sekretarz królewski, lustrator do Mazowsza 1609 r., kustosz kruszwicki i proboszcz w Czersku, kanonik gnieźnieński, krakowski i warszawski, archidyakon przemyślski i pisarz wielki skarbu koronnego 1620 r. referendarz skarbu koronnego 1632 r. i opat sieciechowski, został arcybiskupem lwowskim 1633 r., um. 1644 r.

Achacy, sekretarz królewski, proboszcz łęczycki i sandomierski, kanonik krakowski i przemyślski, skarbny króla Zygmunta III, biskup przemyślski 1624 r., a łucki 1627 r., zdolny i w naukach biegły, w bezkrólewiu s. 385 1632 r. stanął na czele partyi nietolerantów i zakłócił sejm uroczystą protestacyą przeciw dysydentom; w 1621 r. po klęsce cecorskiej wysłany był do papieża z prośbą o pomoc przeciwko Turkom i przywiózł relikwie św. Stanisława Kostki.

Mikołaj, sekretarz królewski i sekretarz poselstwa marszałka Wolskiego do cesarza Macieja, młodo zmarły.

Krzysztof, burgrabia krakowski 1620 r., wojski przemyślski i sekretarz królewski, um. 1621 r.

Felicyan, sekretarz królewski, podstoli i pisarz ziemski przemyślski 1621 r., lustrator królewszczyzn 1620 i 1627 r., burgrabia krakowski 1623 r., podkomorzy przemyślski 1632 r., został 1633 r. kasztelanem przemyślskim; z żony Katarzyny Sienieńskiej, podkomorzanki sanockiej, pozostawił kilku synów, z których Wojciech, proboszcz u św. Michała w Krakowie, i Stanisław, kustosz sandomierski i sekretarz królewski 1650 r.

Rafał, wojski przemyślski 1621 r., podkoniuszy koronny 1631 r., podpisał elekcyę 1648 r. z wojew ruskiem; kasztelan lwowski 1651 r., umarł 1660 r. (Sigil.), pozostawiając z żony Konstancyi Zborowskiej, córki Aleksandra pułkownika, synów Stanisława, żonatego z Zofią Drzewiecką, i Jerzego, dziekana przemyślskiego, oraz córki, Annę za Maciejem Rybińskim i Aleksandrę, żonę Franciszka Dzierżka, łowczego żydaczowskiego (Conv. Vars., Don. Vars., Zap. Tryb. Lubel.).

Podług akt Heroldyi od Stanisława, kasztelanica lwowskiego wywodzą się: Jakób, szef wydziału w Izbie Obrachunkowej, który otrzymał w 1839 r. prawa nowego szlachectwa z zasady posiadanego urzędu, Michał i Jan, urzędnicy w Warszawie, synowie Bartłomieja i Anieli z Kosińskich, wylegitymowani w Królestwie 1838 r.

Do tej familii mają należeć. Jerzy, wojski samborski, poborca przemyślski 1658 r., łowczy przemyślski 1660 r. Felicyan, stolnik żydaczowski 1685 r. (Zap. Tryb. Lubel.). Trzech Antonich, dwóch Janów, Marcin, trzech Pawłów i trzech Wojciechów podpisali elekcyę 1697 r. z ziemią zakroczymską. Zygmunt, burgrabia sandecki 1701 r., żonaty z Marcelą Gawrońską, 2v. Michałową Stadnicką, miał córkę Kunegundę 1v. za Józefem Osieckim, podczaszym sanockim, 2v. za Aleksandrem Konieckim, łowczym łukowskim (Bon.). Michał, sędzia ziemski bracławski, fundator klasztoru Dominikanów i kościoła parafialnego w m. Winnicy 1758 r.

Jedna gałąź tej rodziny osiedliła się na Podlasiu, zkąd wielu jej członków przeniosło się na Litwę. Stanisław, komornik ziemski bielski 1654 r., zostawił dwóch synów, Jana i Jakóba; po Janie pochodzący: Jakób, Apolinary i Seweryn, synowie Jakóba i Franciszki Straszewskiej, Paweł i Kazimierz, synowie Wojciecha, Mateusz, syn Jana, Stanisław, syn Tadeusza i Józefaty z Krajewskich, Stanisław, Jan, Franciszek, Aleksander i Władysław, synowie Antoniego, w 1848—1854 r., a po Jakóbie pochodzący: Jan, syn Jakóba, Apolinary sztabs-kapitan wojsk ros., syn Franciszka s. 386 i Anieli z Roszkowskich, Stanisław, syn Franciszka, Józef i Franciszek, synowie Jana, Józefat, syn Pawła, Adam, syn Franciszka, i Paweł, syn Walentego, w 1850—1859 r. wylegitymowani w Królestwie. Z tej linii: Waleryan, prezydent w Częstochowie 1850—1863 roku, a także Jan, Józef, i Wojciech, synowie Franciszka i Maryanny z Pogonowskich, wylegitymowani w Królestwie 1852 r.

Z osiedlonych na Litwie. Paweł-Stefan z wojew. nowogrodzkiem 1697 r. podpisał elekcyę. Adam, Karol i Kazimierz podpisali manifest szlachty litewskiej 1763 r.

Potomstwo Heronima, syna Jerzego, i między innymi: Stanisław i Zygmunt, synowie Jana, Teofil, syn Michała, i inni 1864 r., oraz potomstwo Franciszka, syna Ambrożego, a mianowicie: Antoni i Ignacy, synowie Jerzego, Eligiusz i Zygmunt, synowie Ignacego, i kilkunastu innych wylegitymowani w Cesarstwie 1861 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. kowieńskiej.

s. 79GROCHOWSCY h. KRZYWDA. Po Ludwiku, właścicielu Paszek, w powiecie łukowskim, pozostała wdowa, Zofia z Babeckich, zawarła 1750 r. wspólnie z dziećmi: Stanisławem, Łukaszem, Józefem i Zofią Ludwiką, układ z Janem Piotrem s. 80 Habermannem, komornikiem granicznym wileńskim, o wydanie za niego drugiej swej córki Maryanny (Arch. Wąsow.).

[…]

s. 117Stanisław, syn niegdy Stanisława, nabył 1714 r. części Grochówki od Grochowskiego. Piotr, syn Stanisława i Maciej, syn Marcina, bracia stryjeczni, nabyli 1774 r. część Wysokinina-Maciejowic od Antoniego Sobiczewskiego. Piotra i Małgorzaty synowie: Tomasz, ur. 1742 r., Jan, ur. 1751 r. i Bartłomiej, ur. 1756 roku (metr. w Trzebieszowie), wylegitymowali się ze szlachectwa w Galicyi zachodniej 1803 r.

Józef, syn Piotra i Justyny Celińskiej, cedował 1757 r. siostrze swej Maryannie, części Szaniaw. Syn jego, z Krystyny Grochowskiej, Paweł Maciej, ur. 1733 r. (metr. w Trzebieszowie). Andrzej, syn Marcina Żyłki, nabył 1740 r. część Chromnej pod Łukowem. Synowie jego z Teressy Chromińskiej: Józef, Ignacy i Feliks Antoni, nabyli część tejże wsi 1771 r. Feliks, ur. 1794 r. (metr. w Zbuczynie). Wszyscy trzej legitymowali się ze szlachectwa w Galicyi zachodniej 1804 roku.

[…]

[…]

s. 96Józef, syn niegdy Wojciecha Grodzickiego z Długiego, odstąpił 1766 roku część tej wsi synowcowi swemu Józefowi, synowi niegdy Stanisława, który legitymował się ze szlachectwa w Galicyi zachodniej 1804 roku (Quater. V f. 104). Jakób, syn niegdy Franciszka, nabył część Dziewul od Adama 1770 r.; synowie jego z Petronelli z Grochowskich: Walenty, ur. 1770 r. i Wojciech, ur. 1777 r. (metryki w Zbuczynie), legitymowali się ze szlachectwa tamże 1804 (Quater. V f. 28).

[…]

s. 330KARWOWSCY h. RAWICZ z Karwowa, w powiecie łukowskim. Andrzej Karwowski, właściciel Karwowa 1580 r. N., dziedzic części Czuczyłowa, w halickiem, 1578 r. Leonard, współdziedzic Zamiechowa, procesuje się z kapitułą przemyską w latach 1605 — 1606 (Paw.). Krzysztof Karwowski, w parafii Trzebieszowskiej, ożeniony z Grochowską, wypędził żonę, a wziął sobie drugą Popławską 1570 r.

[…]

[…]

s. 243Remigian Lasota Krasuski miał dwóch synów: Wojciecha i Krzysztofa. Wojciech, sprzedał 1753 r. część Krasus-Zembrów bratu Krzysztofowi. Krzysztofa syn Andrzej, urodzony z Zofii 1737 r., w parafii Trzebieszowskiej, z Katarzyny Grochowskiej, pozostawił czterech synów: Pawła, ur. 1779 r., Tomasza, ur. 1782 r., Franciszka, ur. 1785 r. i Wincentego Edwarda, ur. 1788 r. (metr. w Trzebieszowie), wylegitymowanych ze szlachectwa 1803 r., w Galicyi zachodniej (Quat. II f. 26 i 29).

[…]

s. 7JASIEŃSKI. Feliks, syn Mikołaja z Jasiony, 1509 r. Mikołaj, dziedzic Jasienia, w pow. rawskim, a Krzysztof i Wojciech Grzanka, dziedzice Jasionny, w pow. sochaczewskim 1579 r. (Ks. poborowe). Andrzej, syn Wojciecha, dziedzic części Jasiony, wojski gostyński 1680 r., z żony Maryanny Grochowskiej miał synów, Adama i Ludwika. Ludwik, łowczy rawski 1723 r., z żony Anny Walewskiej pozostawił córkę Zofię, żonę Wacława s. 8 Nieborowskiego. Grzegorz 1760 r., żonaty 1v. z Maryanną Sikutówną, 2v. z Katarzyną, córką Józefa Regulskiego, miał córkę Joannę-Maryannę 1v. za Rochem Umiastowskim, 2v. za Maciejem Przychodzkim i syna Józefa, dziedzica na Regułach-Kuchach 1774 r. Stanisław, stolnik wyszogrodzki 1768 r., miał córkę Teklę za Augustynem Karskim, podkomorzycem rożańskim 1794 r. (Don. Vars., Ks. Gr. Sochaczewskie).

[…]

s. 291MOŚCICKI h. RAWICZ. Sebastyan, syn Józefa, sprzedał 1783 roku części Olszewnicy Tomaszowi Grochowskiemu; Benedykt, syn Sebastyana i Teresy, ochrzczony 1770 r. w Łukowie, legitymował się w Galicyi Zachodniej 1803 r. (Akta po-Galicyjskie).

[…]

s. 75Linja Michała i Rozalji rozgałęzia się na Józefa-Kazimierza (ur. 5.III.1721 r. ż. z M. Zdanowską) i Stanisława (oż. z Eufemją), ojca Tomasza, ur. 1753 i ks. Stanisława ur. 1776. Józef-Kazimierz miał Szymona i podobno Józefa (od tego niestwierdzonego Józefa pochodziła pono dyr. Joanna, odznaczona orderem Odrodzenia Polski, † 1928 r.). Szymon ur. 1756 † 7.II.1811 r. w Pogonowie, (leg. 1803 r. Quat. Maiest. Nr. 150 K. 51), ojciec Józefa z żony Ludwiki z Ostrowskich i Jana-Łukasza z żony M. Grochowskiej (św. szl. Nr. 23.5, 1849 Dz. Gł. Nr. 67388 Nr. kol. 624 Ks. Lit. P.) Józef, żonaty dwakroć, z Wysokińską sterilis, z Emilją Połchowską miał Miletona-Władysława ur. 20.IX.1824, † 25.III.1891, ten zaś z Eleonory Drozdowskiej Gwidona ur. 4.IV.1856, żon. 25.IV.1882 z Heleną-Marją-Pauliną Prus-Jabłonowską † 2.XI.1928 r., ojca dr. Marji ur. 10.VII.1885, kpt. d-ra Adama, ur. 4.VI.1887 r., poległego 9.VIII.1920, prof. Ireny ur. 18.IV.1889 † 9.VII.1930 r., Tadeusza ur. i † 1900 r., oraz d-ra fil. i d-ra praw Jerzego, ur. 30.I.1897 r., żon. 18.VI.1919 r. z Wandą Żygulską, z której synowie: Iwo-Cyprjan ur. 3.IX.1921 r. i Krzysztof-Stefan-Adam ur. 25.XII.1927 r.). Gwidon zmarł 3.V.1921 r. Po synu Jana-Łukasza — Szczepanie żyją w Warszawie córki: Marjanna ur. 1908 r. i Roma ur. 1910 r.

[…]