The Bogdański family in the armorials

s. 121BOGDANSKI herbu Prus 3tio. O tych ani Paprocki, ani Okolski nie pisał. Stefan Bogdański Kasztelan Konarski, Franciszek Sekretarz Krolewski, y Jan pidpisali [sic] Elekcyą Jana Kazimierza z Woiewodztwem Sierádzkim. Janá zaś III, Paweł z Ziemi Ciechanowskiey, Teodor y Stanisław z Płockiego. Augusta II, Michał z Sierádzkiego, Paweł z Płockiego, Kazimierz z Ziemi Nurskiey, Jozef z Ciechanowskiey, Teodor z Chełmskiey, Jan z Belzkiego. Grzegorz Bogdański nobilitowany w roku 1676: o czym Konstytucya.

s. 192Bogdański herbu Prus 3tio. O tych ani Paprocki, ani Okolski nie pisał. Stefan Bogdański kasztelan Konarski, Franciszek sekretarz królewski, i Jan podpisali elekcyą Jana Kazimierza z województwem Sieradzkiem. Jana zaś III, Paweł z ziemi Ciechanowskiej, Teodor i Stanisław z Płockiego. Augusta II. Michał z Sieradzkiego, Paweł z Płockiego, Kazimierz z ziemi Nurskiej, Józef z Ciechanowskiej, Teodor z Chełmskiej, Jan z Bełzkiego. Grzegorz Bogdański nobilitowany w roku 1676. o czem Konstytucya.

Andrzej Bogdański w r. 1778. wojski Kaliski w Sanockiem. — Bogdańskich braci trzech dziedziców na Brzezanie. Najstarszy Jan pojął Wąsowiczównę, — drugi w stanie bezżennym umarł, trzeci także sterilis. — W r. 1788. Ludwik Bogdański wojski Kaliski. — Przypisy Krasickiego.

s. 278Bogdański, h. Prus 3tio. Stefan kasztelan konarski, Franciszek sekretarz król. i Jan podpisali elekcyą Jana Kazimierza z w. sieradzkiem. Jana zaś III. Paweł z z. ciechanowskiej, Teodor i Stanisław z płockiego. Augusta II. Michał z sieradzkiego, Paweł z płockiego, Kazimierz z z. nurskiej, Józef z ciechanowskiej, Teodor z chełmskiej i Jan z bełzkiego. Grzegorz Bogdański nobilitowany w r. 1676. — Niesiecki. — Andrzej Bogdański w r. 1778. wojski kaliski w sanockiem. — Bogdańskich braci trzech dziedziców na Brzeziu. Najstarszy Jan pojął Wąsowiczównę, drugi w stanie bezżennym umarł, trzeci także sterilis. — W r. 1788. Ludwik wojski kaliski. — To Krasicki.—Andrzej Bogdański, którego wymienia Krasicki, sędzia ziemski kaliski, dziedzic Brzezia, (gdzie fundował kościół), Sobótki, Gałązki Wielkie i Kotowiecko, umarł w r. 1789. zostawiwszy z Elżbiety Małachowskiej h. Nałęcz, córkę jedną Teresę za Trembińskim i synów sześciu: Piotra sterilis, Mateusza, Ludwika († 1812) wojskiego kaliskiego sterilis, Walentego († 1843) ożenionego z Sawicką, Maxymiliana (którego synowie Tomasz, Ludwik który zostawił córkę Marcyannę za Cezarym Bogdańskim, Antoni i córka) i Macieja, ten ostatni dziedzic na Żakowicach miał za żonę 1. voto Maryannę Sadowską, 2. voto Elżbietę Sadowską i z tej zostawił córek dwie: Izabellę za Pawłem Mierzewskim i Marcyannę za Walentym Skórzewskim, oraz synów dwóch:

s. 279Andrzeja i Józefa, z tych pierwszy Andrzej na Trakowicach zaślubił Apolonię Szarzyńską i z niej pozostało potomstwo: córka Pelagia z Hyacentym Pągowskim, dziś żyjąca i synów dwóch: Edmund na Slupowie [?], ten umarł w r. 1859. bezpotomnie i Cezary na Żukowicach, ten pojął w małżeństwie Marcyannę Bogdańską, z której synowie: Kazimierz, Tadeusz, Antoni i Stanisław. Do tychże należą Bogdańscy mieszkający we wsi dziedzicznej Miłkowice pod Wartą. Dwóch Bogdańskich Jan i Marcin pochowani u O. O. Reformatów w Kaliszu w r. 1804. 1807. Są Bogdańscy po dziś dzień w Królestwie i Galicyi, ci ostatni piszą się z Bogdanowa, i jedni z nich mają przydomek Gidzinko z Gidzina.

s. 330BOGDAŃSCY h. PRUS III pochodzą ze wsi Bogdany w ziemi ciechanowskiej. Heraldycy nasi wszystkich spotykanych Bogdańskich do tego herbu zaliczają, w braku zaś wszelkich danych i ja uczynić tak muszę.

Anna i Beata z Bogdan, córki Adama, zrzekają się majątku ojczystego na rzecz braci swoich: Stanisława, Falisława i Michała 1449 r. (M. 10 f. 47). Samuel zeznał 1652 r. w grodzie warszawskim zapis dożywocia z żoną Barbarą (DW. 51). Piotr z żoną, Katarzyną z Szyszkowskich, zeznał zapis dożywocia w grodzie przedeckim 1638 r. (Gr. Przed. 71). Z województwem płockiem i ziemią ciechanowską podpisali: elekcyę Jana Kazimierza — Paweł; Jana III-go—Teodor, Stanisław i Paweł; Augusta II-go—dwóch Janów, Paweł, Krzysztof i Wojciech; a z ziemią ruską Kazimierz.

Paweł, podsędek 1729 r., a sędzia ziemski płocki 1748 roku. Jan Jacek, podstoli dobrzyński, żonaty 1759 r. z Heleną Rohozińską (Bracł. XVII f. 1793).

Franciszek, sekretarz królewski, i Stefan, kasztelan konarski-sieradzki, podpisali z województwem sieradzkiem elekcyę Jana Kazimierza. Stefan pisał się z Bogdanowic (M. 190 f. 1). Po śmierci Eufrozyny z Walewskich, wdowy po Stefanie, kasztelanie, wieś Dębowiec w powiecie radomskim otrzymał Sebastyan 1655 r. (M. 196 f. 118). Tenże Sebastyan został cześnikiem sieradzkim 1661 r. Michał, Stanisław i Stefan podpisali z województwem sieradzkiem elekcyę Augusta II-go.

Antoni, cześnik sanocki 1746 roku, z Petroneli Tarnawieckiej zostawi:

s. 3311) Augusta, właściciela Brzyzawy, żonatego 1-o v. z Zofią Błońską, córką Aleksandra i Apolonii z Urbańskich, 2-o v. z Agatą Dunin - Wąsowiczówną, córką Antoniego, podczaszego sanockiego, starosty kiślackiego, i Róży z Giebułtowskich. Syn jego Paweł 1816 r. 2) Joannę za Ignacym Romerem, starostą hruszowieckim. 3) Dominika. 4) Michała. 5) Józefa, którego syn, Jan Kanty, pozostawił syna Pawła, żonatego z Józefą Falencką, z której: a) Jan Aleksander, żonaty z Waleryą Chrząstowską, córką Ludwika i Maryanny z Kępskich; b) Henryk, żonaty z Emilią Sobolewską, z której synowie Antoni i Władysław; c) Edward ożeniony z Elżbietą Sołtysik, córką Stanisława, pozostawił syna Władysława.

Andrzej, komornik graniczny kaliski, został wojskim mniejszym kaliskim 1765 r., miecznikiem wschowskim 1778 r., podsędkiem kaliskim 1779 r., w końcu sędzią 1784 r. Ludwik, komornik ziemski kaliski, został wojskim mniejszym kaliskim 1787 r. Żonaty z Teresą Rozdrażewską, zostawił syna Fabiana, po którym syn Maksymilian udowodnił pochodzenie szlacheckie w Królestwie 1841 r. Maksymilian, z żony Antoniny Zawidzkiej, miał syna Ignacego Napoleona, wylegitymowanego 1845 r.

Walenty, dziedzic Gostyń w kaliskiem 1731 r., miał syna Jana, ten Józefa, po którym z Elżbiety Zabłockiej syn Wawrzyniec Roch, wylegitymował się w Królestwie 1838 r. Antoni, syn Pawła, wnuk Adama, prawnuk Pawła, dziedzica Niedzbowa 1761 r., z Urszuli Narzymskiej, i Jan, syn Feliksa, wnuk Jana, dziedzica Skubianki 1781 r., dowiedli szlachectwa w Królestwie 1838 i 1839.

Antoni, podczaszy łęczycki 1740 r., miał syna Augusta, ten Kazimierza, po którym synowie: Franciszek i Antoni 1839 r., a następnie Maryanna z Markowskich, wdowa po tymże Antonim, i dzieci ich: Julian, Izabella i Aleksandra Boduszyńska 1841 r. dowiedli szlachectwa w Królestwie. Nikodem, syn Bonawentury, wnuk Adama, dziedzica Bogucina 1772 r., wylegitymowany 1848 r. w Królestwie. Franciszek, dziedzic Giżynka w płockiem 1713 r., miał syna Jana, ten Jakóba, ten Stanisława, po którym syn Jan zostawił Mikołaja, którego z Małgorzaty Endecke syn Cyryl Józef, wylegitymowany w Królestwie 1851 r. (A. b. Her.).

W Galicyi udowodnili pochodzenie szlacheckie: Ignacy z Gidzina Gidzinko Bogdański i Augustyn Bogdański 1782 r. w sądach grodzkich: oświecimskim i lwowskim. Paweł Walenty z Bogdanowa Prus Bogdański i wnukowie jego: Władysław Wilhelm i Antoni Henryk, w Wydziale Stanów we Lwowie 1804 i 1854 roku (Goł.).

s. 267BOGDAŃSKI h. PRUS III. Senator w rodzinie, Stefan, kasztelan konarsko-sieradzki 1648 r.

Wzięli nazwisko od wsi Bogdany, w ziemi ciechanowskiej, lecz już w końcu XVI stolecia przenieśli się do Wielkopolski i na Ruś Czerwoną. Po Adamie, dziedzicu dóbr Bogdany, było trzech synów: Stanisław, Falisław i Michał 1450 roku. Franciszek, sekretarz królewski, Paweł i inni, 1648 i 1697 r. podpisali elekcye.

Stefan, syn Jana, osiedlony w wojew. sieradzkiem, kasztelan konarsko-sieradzki 1648 r., z żony Eufrozyny Walewskiej zostawił kilku synów, z tych: a) Maciej, dziedzic dóbr Bogdany, Targonie i inne, cześnik dobrzyński 1664—1672 r., ożeniony z Elżbietą Brzezińską, z niej syn Piotr, tego synowie: Franciszek bezpotomny i Bonawentura 1725 r., po którym z Zofii Bartoszewskiej synowie: 1) Piotr miał syna Bonawenturę, tego syn Józef; 2) Andrzej, komornik gran. kaliski, wojski 1778 r., podsędek 1780 r., a sędzia ziem. kaliski 1790 r., żonaty z Elżbietą Małachowską, z niej siedmiu synów; z nich: Ludwik, z komornika wojski mniejszy kaliski 1787 r., deputat na trybunał 1784 r., z Teresy Rozdrażewskiej pozostawił syna Fabiana, tego syn Maksymilian wylegitymowany w Królestwie 1841 r., a syn jego Ignacy, urodzony z żony Antoniny Zawidzkiej, wylegitymowany w Królestwie 1845 r. Mateusz, brat Ludwika, z żony Maryanny Goczałkowskiej, miał pięciu synów: Józefa, Leonarda, Teodora, Pawła i Antoniego.

b) Jan z Maryanny Radzimińskiej miał kilku synów; z nich: Marcin, pozostawił syna Jana, kanonika pułtuskiego, a Samuel miał sześciu synów, z których: Kazimierz, podpułkownik wojsk królewskich, bezpotomny, a Zygmunt z Rudnickiej miał trzech synów, z nich Walenty z Ewy Stawiskiej pozostawił syna Jakóba ożenionego z Jaraczewską, z której synowie, Marcin i Jan. s. 268 c) Franciszek, sekretarz królewski, tego syn Paweł, dziedzic dóbr: Niedźbów, Bogmino i Pałuki, podsędek 1729 r., a sędzia ziemski płocki 1748 r., z żony Urszuli Narzymskiej miał córkę Agnieszkę za Walentym Zielińskim, stolnikiem zawskrzyńskim i syna Adama, po którym syn Paweł pozostawił syna Antoniego, urzędnika w Płocku, wylegitymowanego w Królestwie 1838 r.; z tej linii Nikodem, syn Bonawentury, wnuk Adama, wylegitymowany w Królestwie 1848 r.

Po Franciszku, w 1713 r. dziedzicu dóbr Giżynko, w wojew. płockiem, z Małgorzaty Glińskiej syn Jan, tego syn Jakób miał syna Stanisława, ten Jana, po którym syn Mikołaj, z żony Małgorzaty Endecke, pozostawił syna Cyryla, urzędnika w Komisyi Sprawiedliwości, wylegitymowanego w Królestwie 1851 r.

Po Walentym, dziedzicu dóbr Gostyń, w wojew. kaliskiem 1731 r., pochodzący Wawrzyniec, syn Józefa i Elżbiety Zabłockiej, dziedzic dóbr Śladkowo Górne, w pow. łęczyckim, wylegitymowany w Królestwie 1838 r.

Antoni, podczaszy łęczycki, dziedzic dóbr Brzyzawa 1740 r., miał syna Augusta, jego syn Kazimierz pozostawił synów: Franciszka, urzędnika w Kielcach i Antoniego, inżyniera, wylegitymowanych w Królestwie 1839 r., a Maryanna Markowska, wdowa po Antonim, legitymowała się 1841 roku z dziećmi: Julianem, Izabelą i Aleksandrą, zamężną Boduszyńską.

Z osiedlonych na Rusi Czerwonej. Gabryel, subdelegat grodzki sanocki 1723 r. Antoni, cześnik sanocki 1746 r., zaślubił Petronelę Tarnawiecką, z której miał kilku synów, z nich: 1) August, właściciel Brzyzawy, pozostawił syna Pawła; 2) Józef, tego syn Jan miał syna Pawła, ożenionego z Józefą Falęcką, po której synowie: Jan żonaty z Waleryą Chrząstowską, Henryk zaślubił Emilię Sobolewską i Edward z żony Elżbiety Sołtysik miał syna Władysława (Bon.).

Ignacy, z przydomkiem Gidzinko z Gidzina, urzędnik solny w Oświecimiu i Augustyn, 1782 r.; Paweł-Walenty z Bogdanowa w 1804 r., a jego wnukowie, Władysław i Antoni w r. 1854 wylegitymowani w Galicyi.

Marcin, syn Antoniego, z synem Janem wylegitymowani w Cesarstwie 1844 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. kijowskiej. Dyonizy, syn Dyonizego, z synami wylegitymowani w Cesarstwie 1866 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. wołyńskiej.

s. 268BOGDAŃSKI h. RAWICZ. Podług Ledebuhra tego herbu Edmund, dziedzic dóbr Słupowo, w w. Księztwie Poznańskiem 1855 r.

s. 331BOGDAŃSCY h. SUCHEKOMNATY. Grzegorz Jan i Gabryel otrzymali szlachectwo 1676 r. i przypuszczeni zostali do h. Suchekomnaty przez Atanazego Miączyńskiego (M. 212 f. 262; Obl. Gr. Krak. 134 f. 1791 i V. L.). Jan podpisał elekcyę Augusta II-go i został następnie cześnikiem latyczowskim (Perp Czers. 19). Tenże Jan, cześnik latyczowski, 1724 r. kupuje dworek na Nalewkach w Warszawie od Czaplickiego. Dzieci jego: Jacenty i Konstancya, żona Józefa Zdziechowskiego, urodzone z Barbary Mirskiej, sprzedali części na Sku-

s. 268BOGDAŃSKI h. SUCHEKOMNATY. Grzegorz i Gabryel-Jan na przedstawienie hetmanów otrzymali nobilitacyę 1676 r., a Atanazy Miączyński, późniejszy wojewoda ruski przypuścił ich do swojego herbu Suchekomnaty. Jan, cześnik latyczowski 1710 r., zaślubił Barbarę Mirską i z niej miał syna Jacka i córkę Konstancyę za Zdziechowskim. Grzegorz, dworzanin królewski 1694 r., pozostawił syna Teodora, który miał dwie żony, Ludwikę Strzałkowską i Maryannę Bełchacką i z nich pozostawił trzech synów: 1) Jakóba, 2) Ludwika i 3) Franciszka. Z nich: 1) Jakób miał syna Filipa, którego syn Józef, dziedzic

[…]

s. 219Do BOGDAŃSKICH h. PRUS III-ci dodaj: Maciej, z ziemi łomżyńskiej, Marcin i Piotr, z ziemi wieluńskiej, Stanisław i Teodor, z województwa płockiego, a Stefan i Wojciech, z województwa sieradzkiego, elektorowie króla Michała. Stanisław dzierżawił 1690 r., od Wąsowicza, Mełgiew. Dzieciom jego: Franciszce, Brygidzie i Antoniemu, zapisał Słoniewski 1693 r. sumę (Gr. Lubels.). Stanisław, żonaty 1746 r. z Joanną Staniszewską. Waleryan pozwał 1747 r. Olszewskiego (Gr. Bełs. Rel. 339 f. 1187 i 340 f. 1235).

[…]

s. 12Bogdańscy herbu Prus III°.

Rodzina Bogdańskich herbu Prus III-o, od połowy XVII wieku na Mazowszu, w Ziemi Nurskiéj i na Rusi rozrodzona, przeważnie przecież była osiadłą w Wielkopolsce, mianowicie w województwach kaliskiém i poznańskiém i zaliczała się do „Karmazynów“. Wydała bowiem jednego senatora, kasztelana konarsko-sieradzkiego (zajmowali 117 miejsce w senacie Rzeczypospolitéj), Stanisława (a nie Stefana, jak mylnie podał w tekscie Niesiecki) Bogdańskiego, który zajął to krzesło po Piotrze Bykowskim herbu Gryf, zmarłym 15 listopada 1633 r. i piastował tę godność aż do r. 1649. W tym samym czasie był Franciszek Bogdański sekretarzem królewskim, a w r. 1674 podpisali elekcyę króla Jana III Paweł z Ziemi Ciechanowskiéj, Teodor i Stanisław z Płockiego, w roku zaś 1697 elekcyą s. 13 Króla Augusta II: Michał z Sieradzkiego, Paweł z Płockiego, Kazimierz z Ziemi Nurskiéj, Józef z Ciechanowskiéj, Teodor z Chełmskiéj i Jan z Bełzkiego—Bogdańscy herbu Prus III (zob. Konstytucye sejmów elekcyjnych z lat 1674 i 1697). — Szlachectwo więc Bogdańskich nie może ulegać żadnéj wątpliwości, boć tylko szlachcie wolno było w Polsce piastować urzędy i brać udział w elekcyach...

Nam tu przecież chodzi przedewszystkiém o wywód genealogiczny gałęzi wielkopolskiéj Bogdańskich, osiadłéj przy końcu XVIII i w początku XIX stulecia w Ziemi Pleszewskiéj.

[…]

Andrzej (I pokolenie) Bogdański herbu Prus III-o, w r. 1777 wojski kaliski (tribunus Calisiensis), a w końcu sędzia ziemski kaliski (judex terrestris Calisiensis), zmarły 1789 r., pan na Brzeziu, Sobótce, Gałązkach Wielkich i Kotowiecku w dzisiejszym powiecie pleszewskim. — W tym samym czasie (1784 r.) cytują Akta grodzkie Poznańskie (Inscriptiones Posnanienses 1784 folium 35) Marcina Bogdańskiego, dziedzica dóbr Szałowa w Kaliskiém. — Sędzia Andrzéj Bogdański był ożeniony z Elźbietą Małachowską herbu Nałęcz, która mu powiła córkę, Teresę za Trembińskim herbu Rogala i sześciu synów: Piotra, Mateusza, Ludwika, Walentego, Maksymiliana i Macieja Bogdańskich.

[…]

3. Ludwik Bogdański (II pok.), w r. 1788 po ojcu wojski kaliski (1789 Inscriptiones Posnanienses folium 70), bezpotomny z Ludwiką hrabianką Rozdrażewską herbu Doliwa, urodzoną z Krystyny Wyskotówny Zakrzewskiéj (tamże). Umarł 1812 r. (Rozdrażewscy pisali się hrabiami i ten tytuł był im w Rzeczypospolitéj Polskiéj przyznawany powszechnie).

4. Walenty Bogdański (II pok.), zmarły bezdzietnie 1843 r., był ożeniony z Sawicką herbu Nowina.

5. Maksymilian Bogdański (II pok.), pozostawił z niewiadoméj nam małżonki czworo dzieci: córkę Elźbietę i trzech synów (III pok.), Tomasza, Ludwika i Antoniego, z których:

Ludwik Bogdański (III pok.) zaślubił Francuskę, Helenę Cuny. Z niéj jedynaczka córka:

Maryanna Bogdańska (IV pok.), małżonka swego kuzyna, Cezarego Bogdańskiego na Żakowicach (zob. niż.).

6. Maciej Bogdański (II pok.), najmłodszy z synów Andrzeja, sędziego, i Elźbiety Małachowskiéj, dziedzic Żakowic, dwukrotnie był żonaty. Najpierw z Maryanną Sadowską herbu Nałęcz, córką Stanisława, dziedzica Miedzianowa, pisarza grodzkiego wałeckiego i Apolonii Skórzewskiéj herbu Drogosław (zobacz Rocznik I „Złotej Księgi Szlachty Polskiéj“ Teodora Żychlińskiego str. 258), zgasłą bezdzietnie, powtóre z Elźbietą Sadowską herbu Nałęcz, z której spłodził czworo dzieci (III pok.), synów Andrzeja (o którym niżéj) i Józefa, którego losy nam nieznane, oraz dwie córki: Izabellę za Pawłem Mierzewskim s. 14 herbu Leszczyc i Maryannę za Walentym Skórzewskim herbu Drogosław (zob. R. IV str. 295).

Andrzej Bogdański (III pok.), pan na Żakowicach, pojął w małżeństwo Apolonią Sęp-Szarzyńską herbu Junosza. Z niéj pozostawił troje dzieci (IV pok.), jako to: Pelagią Wandę za Hyacentym z Rokszyc Pągowskim herbu Pobóg, synem Feliksa i Antoniny Zaborowskiéj herbu Grzymała (zobacz Rocznik II strona 239), oraz dwóch synów: Edmunda na Słupowie, zmarłego kawalerem w roku 1859 i Cezarego.

Cezary Bogdański (IV pok.), był dziedzicem Żakowic w powiecie pleszewskim, pojął za żonę kuzynkę swą, Marcyannę Bogdańską herbu Prus III-o, córkę Ludwika i Heleny Cuny (zob. wyż.) i pozostawił z niéj czterech synów i córkę Zofią, zgasłą po długich i ciężkich cierpieniach dnia 27 stycznia 1905 r. i pogrzebaną 30 t. m. w Ostrowie (zob. niż.).

Cezary Bogdański brał przez długie lata czynny udział we wszystkich pracach obywatelskich i publicznych. W r. 1863 przesiedział dłuższy czas w berlińskiém więzieniu, Moabicie, za udział w ruchu powstańczym. Był to charakter prawy i nieposzlakowanéj zacności, gorący patryota, którego aż po ostatnie dni mimo ciężkiéj niemocy i klęsk materyalnych obchodziły zawsze żywo wszystkie sprawy publiczne. Skonał dnia 2 grudnia 1888 r. w mieście Ostrowie. Cześć jego pamięci!

[…]

1. Dr. Kaźmierz Bogdański (V pok.), lekarz w Żninie.

2. Tadeusz Bogdański (V. pok.), w Orzeszkowie pod Kwilczem, ożeniony z Heleną Prusimską herbu Nałęcz, córką Henryka, dziedzica Sarbi, i Julii Goetzendorf-Grabowskiéj. Z nich

Henryk i Cezary (V pok.) Bogdańscy.

3. Antoni Bogdański w Warszawie i

4. X. Stanisław Bogdański, proboszcz w Miłosławiu.

[…]

Dnia 27 stycznia 1905 r. zasnęła w Panu śp. Zofia Bogdańska. Długiém i ciężkiém pasmem bólów przygotował Pan Bóg tę wybraną duszę na drogę wieczności, chciał ją mieć czystą i świętą i zesłał na nią morze łez i cierpień. Od dwóch lat dotknięta straszną i nieuleczalną chorobą, cierpiała zmarła jak istota wyższa, poddana woli Bożéj, piła z kielicha boleści bez szemrania, bez skargi.

[…]