77/1135P nr 2

[Tytuł:] Między tymiż — dekret. W sprawie toczącej się przed sądem ziemskim łukowskim między Wielmożnym Stanisławem Domaszewskim, starostą łukowskim, powodem, a Urodzonym Wojciechem Kożuchowskim, osobiście[?] i z wszystkich jego dóbr — trzymając się nowej konstytucji o odnowieniu[?] [akt] po spaleniu przez nieprzyjaciół akt apelacji[?] — pozwanym dla odnowienia wniesionego[?] [odwołania], i powodem sprawy w tym, że on pod jakimś niesłusznym pretekstem przywłaszcza sobie [prawo] do własnych i dziedzicznych dóbr powoda, położonych w dziedzictwie wsi Bystrzyca i Wola Bystrzycka, zbytych powodowi przez Urodzoną Zofię Kożuchowską, żonę Urodzonego Jana Zetowskiego[?], swoją rodzoną siostrę, mającą wraz z nim równe i jednakie prawo w dobrach macierzystych; i nie tylko równego działu tych dóbr z powodem [nie chce] uczynić [?], z powodu którego niedokonanego działu z nim [?] istnieje powództwo, lecz także z tych samych dóbr całe pożytki, licząc od daty zapisu do aktu niniejszego, co roku co najmniej tysiąc […] […] złotych polskich pobrał pożytki, a powoda, prawowitego dziedzica tych dóbr, ich pozbawia[?] i obrócił je na własny użytek; dlatego o zwrot powodowi tychże dochodów z lat ubiegłych, do sześciu tysięcy złotych polskich osobno[?] — w której to sprawie wniesienie (motio) zostało przekazane do sądów trybunalskich od dekretu o właściwości[?] sprawy. Ta zaś wskutek tego, że[?] wraz[?] z aktami została spalona przez nieprzyjaciół, pozwany do zamachów[?] tę samą motię ponowić i wnieść, a co do niestawiennictwa przedstawił[?], z czego ten sam powód w [?] [?] i został skazany. Po wydaniu pozwu o powyższe sąd ten ziemski lubelski[?], gdy powód właściwy [?] pozwanemu, nakazał w niniejszej sprawie postępować, a motię od tego samego dekretu wniesioną przez pozwanego do Sądów Trybunalskich Królestwa w Lublinie z zachowaniem prawnego terminu[?] popierania tej motii przekazał między sprawy województwa lubelskiego i ziemi łukowskiej, jak szerzej stanowią akta tej motii. Gdy sprawa tak stała i w tej motii pozostawała nierozstrzygnięta, wyżej wymienieni powód i pozwany zeszli z tego świata. Wobec ich śmierci Wielmożny Kazimierz, starosta łukowski, a także Urodzeni Jan i Marcjan Domaszewscy, synowie i prawni następcy zmarłego w toku powyższej sprawy niegdyś Jaśnie Wielmożnego Stanisława z Domaszewnicy Domaszewskiego Wilicy, kasztelana lubelskiego — przy czym małoletni z powagą i asystencją wyżej wymienionego Wielmożnego starosty łukowskiego, ich brata starszego, oraz innych opiekunów, którym to z prawa przysługuje — jako powodowie, zamierzając prowadzić powyższą sprawę należytym porządkiem prawa, szlachetnego Alberta[?] Rozuchowskiego, w toku sprawy zmarłego[?] syna, z osoby i ze wszystkich jego dóbr [?] po śmierci jego [?] rodzica i wspomnianego rodzica powodów, wznawiając przeciw nim powyższą sprawę i powództwo, przerwane ich śmiercią, w tym stanie, w jakim ta sprawa we wszystkich punktach i stopniach prawa, przerwana śmiercią wspomnianego Jaśnie Wielmożnego rodzica powodów i samego pozwanego, stanęła nierozstrzygnięta, zawisła i nieokreślona, oraz do gotowej motii wniesionej przez wyżej wymienionego niegdyś jego rodzica od dekretu sądu ziemskiego łukowskiego do Sądów Trybunalskich Królestwa w Lublinie — w powyższej sprawie przed Sądy Trybunalskie Królestwa w Lublinie między sprawy województwa i ziemi łukowskiej dostatecznie i prawnie pozwali, jak przedstawia[?] wydany pozew[?]. W terminie zatem dzisiejszym, z mocy wspomnianej dopuszczonej motii i zachowania tegoż terminu oraz porządku niniejszych sądów, prawnie przypadającym teraz z aresztu wpadkowego i [?], gdy strona powodowa stawała przez Urodzonego Melchiora Radlińskiego, pełnomocnika wpisanego, a pozwana stawała osobiście i się sprzeciwiała, niniejszy Sąd Ordynaryjny Generalny Trybunalski Królestwa w Lublinie sprawę niniejszą odesłał do sprawy wpadkowej o podział dóbr, wynikłej z inkwizycji, a termin popierania tej sprawy co do sprawy wpadkowej z inkwizycji przed Sądem Trybunalskim Królestwa w Lublinie między sprawami zachowanymi i świeżych zbrodni niniejszy sąd odsyła[?] do łącznego rozpoznania i zachowuje zawity.