77/986P

[s. 986P] [W nagłówku karty:] We wtorek[?] w sam dzień święta Podwyższenia Krzyża Świętego 1666. [Liczby kart: 965, 41.] Między Radomyskim a Borkowskimi. Dekret. W sprawie toczącej się przed sądem ziemskim łukowskim, w terminie z odroczenia spraw, przyznanego każdej z niżej wypisanych stron, z prawa przypadającym[?], między Urodzonym Stanisławem Radomyskim, powodem, a Szlachetnymi Andrzejem i Stanisławem Bartkowicami[?], Pawłem[?] Kolczakiem czyli Zasie[?], Jakubem Zalewie[?], Bartłomiejem Łosieńką[?], Walentym Zasie[?] Borkowskimi, dziedzicami swoich cząstek w tejże[?] wsi Borki Paduchy, z jakiegokolwiek sposobu i tytułu prawnego posiadaczami, z dóbr [?] wszystkich, pozwanymi po raz drugi po uzyskanych [?] zaocznościach, o to: że oni w pewnym niedawno minionym czasie, nadszedłszy[?] i najechawszy[?] z [?] na grunt własny powoda zwany Borzymowska[?] we wsi dziedzicznej Borki Paduchy położony[?], tamże nocną porą zżęli żyto ozime w ilości dziesięciu kop[?] mniej więcej i zwieźli do swoich domów, obrócili na swój pożytek i podzielili się nim między sobą, przy czym sam pozew [?] przeciw nim tysiąc grzywien polskich i tyleż szkód, jak sąd orzeknie, obszerniej o popełnionych czynach[?] zawiera. Tenże sąd ziemi łukowskiej, po rozważeniu sporów stron, praw, wizji i inkwizycji przeprowadzonych przez obie strony na gruncie dóbr przez obu komorników i dobrym ich rozważeniu, uznał i orzekł, że powód jest bliższy do dowodzenia niż pozwani do uchylenia się. Aby powód dowiódł swoją cielesną przysięgą i dwoma świadkami szlachcicami w tejże roty przysięgi[?], że pozwani żyto [?], które było na gruncie samego powoda, jego własnymi [?] i pracą oraz w czasie jego własnego zasiewu, w czasie i sposobem w pozwie powoda wyrażonym zżęli, na swój pożytek obrócili i do jego zwrotu albo zapłaty są zobowiązani, tak niech mu Bóg i święta męka Jezusa Chrystusa dopomoże. Aby na następnych rokach ziemskich łukowskich z aktualnych[?] [?] poszczególnych dla złożenia przez powoda przysięgi i dla dalszego prowadzenia niniejszej sprawy [s. 987L] wyznaczył i zachował obu stronom termin zawity. Od tego dekretu strona pozwana założyła odwołanie (motio) do sądów Trybunału Królestwa w Lublinie, jednak z zachowaniem terminu; przez regenta[?] tegoż odwołania zostało ono wniesione[?] między sprawy województwa lubelskiego i powiatu łukowskiego, jak obszerniej stanowi tenże zapis odwołania powyżej. W dzisiejszym zatem terminie, na mocy przyjętego tegoż odwołania i zachowania samego terminu oraz porządku niniejszych sądów, z prawa obecnie, z rejestru przypadającym i przychodzącym, gdy obie strony — sama strona powodowa, pozwana zaś przez Szlachetnego Andrzeja Borkowskiego, w swoim i innych imieniu — osobiście stawiły się i spierały, niniejszy sąd, zwyczajny generalny Trybunał Królestwa w Lublinie, zatwierdziwszy dekret ziemski wówczas wydany, przystępuje do odczytania wizji i inkwizycji; po ich odczytaniu i rozważeniu, nie wchodząc w rozpoznanie własności gruntu, [?] wagę sprawy[?] mającej się toczyć między stronami, dopuszcza stronę powodową jako bliższą do dowiedzenia gwałtu i zabrania żyta z pracy własnej powoda, nie przekraczając jednak taksy dwudziestu złotych polskich, i odsyła strony na roki ziemskie łukowskie, mające się odbyć[?] w Łukowie po sześciu tygodniach od niniejszego aktu i najbliższe, dla złożenia przez powoda przysięgi i dla dalszego prowadzenia niniejszej sprawy, na których obu stronom wyznacza i zachowuje termin zawity.