77/1115L nr 2

Między [?] Lendzkimi a [?] Czosnowskim. Dekret. W sprawie toczącej się przed urzędem grodzkim starościńskim łukowskim, między instygatorem tego urzędu i jego delatorami, Urodzonymi Katarzyną z Zielonki Lendzką, żoną zmarłego Urodzonego Adama Lendzkiego, panią reformacji[?] i dożywocia, oraz Janem Lendzkim, synem zmarłego wspomnianego Urodzonego Adama Lendzkiego, matką z synem — trzymając się dekretu uwolnienia, którym z pewnych przyczyn w tym dekrecie wyszczególnionych niżej zapisany pozwany został ogłoszony wolnym, uzupełniając wszelkie braki wcześniejszego pozwu co do terminu tylko, nie zaś co do sprawy, odstępując od swej apelacji, przez tychże powodów od wspomnianego dekretu uwolnienia do Trybunału Królestwa założonej i przez ten urząd przekazanej, i trzymając się swojej manifestacji o spalonym zapisie, uczynionej przed tymiż aktami z powodu niżej zapisanych rzeczy, oraz konstytucji nowej, z powodu niżej wyrażonych [?] przemawiającej, wraz ze sprawą matki i innych swoich, którym to z prawa prawnie przysługuje — samymi powodami. A Urodzonym Władysławem Czosnowskim, synem zmarłego Urodzonego Jana Czosnowskiego, cześnika ziemi warszawskiej, dziedzicem dóbr Ruda, Sczall[?] i innych do nich należących, [pozwanym] ze wszystkich w ogóle swoich dóbr, o karę tysiąca grzywien polskich, prawami Królestwa ustanowioną. Którą to karę tenże pozwany przegrał, ponieważ na najczęstsze żądanie powodów nie chce ani nie dba, by pracowitego i uczciwego Stanisława czyli Grzegorza Woźniaczka czyli Malskiego, inaczej Myśliwca, myśliwego i wychowanka ze wsi Wez[?], dziedzicznego poddanego powodów, wywiezionego do dóbr wsi Ruda, dziedzictwa pozwanego, z żoną, dziećmi, bydłem, trzodą i całym dobytkiem oraz sprzętem domowym, z namowy tegoż pozwanego przez przysłanie podwód ze wsi Ruda do pozwanego, niedawno, minionego czasu, nocą, w samo święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny roku ostatnio minionego, i zbiegłego, a we wsi Ruda przy nim przebywającego i mieszkającego, który pozwem u niego został zatrzymany[?] — [poddanego] przez zmarłą Urodzoną Jadwigę Leżeńską, córkę zmarłego Urodzonego Leżeńskiego, łowczego lubelskiego, i rodzoną siostrę oraz prawną następczynię zmarłego Urodzonego Marcina Leżeńskiego, również łowczego lubelskiego, zmarłego bezpotomnie, dziedziczkę dóbr Ruda, Borz[?] i Sczall[?] i innych do nich należących, pozostałą wdowę po zmarłym Urodzonym Janie Czosnowskim, matkę pozwanego, w której dobra on wszedł i słusznie ma ponosić jej ciężary, wspomnianemu zmarłemu Urodzonemu Adamowi Lendzkiemu, mężowi i ojcu powodów, przed aktami grodzkimi starościńskimi łukowskimi w drodze darowizny zeznanego — oddać i zwrócić. Tym swoim zuchwałym postępkiem przegrał na rzecz powodów do zapłacenia wspomnianą karę tysiąca grzywien polskich, prawami Królestwa ustanowioną. O którą karę, by ją na nim orzeczono, wraz z wydaniem wspomnianego poddanego z jego żoną i całym dobytkiem, został pozwany. Ów urząd grodzki starościński łukowski, wysłuchawszy sporów obu wspomnianych stron przed sobą prowadzonych, odczytawszy inkwizycje obu stron i rozważywszy zapis, który dowodzi[?] co do poddanego, o którego wydanie toczy się sprawa, przedłożony[?] przez zmarłą Urodzoną Jadwigę z Leżenic Czosnowską, matkę pozwanego, na jej rzecz zeznany, na mocy którego to zapisu strona pozwana [?] trzymała tego poddanego jako posiadaczka[?] przez przedawnienie ziemskie, co też inkwizycjami wykazali — przeto uznał stronę powodową za bliższą do udowodnienia i na nią włożył rotę przysięgi: że ów poddany był zapisany zmarłemu Urodzonemu mężowi i podlegał jego prawom, był własnością jego i jego dzieci, i że pozwany był obowiązany zwrócić poddanego; a to na najbliższych rokach relacji grodzkich łukowskich. Na których to rokach obie wspomniane strony miały mieć — mianowicie powodowa do złożenia, pozwana do przyglądania się złożeniu tej samej przysięgi, i do dalszego z prawa postępowania przeciw sobie w tej sprawie — termin zachowany zawity. A wniesionej od tegoż dekretu przez obie strony motii (odwołania) do sądów trybunalskich Królestwa w Lublinie [urząd] stronie powodowej, z prawnym zachowaniem terminu popierania i kontynuowania tejże motii i sprawy między sprawami województwa lubelskiego i powiatu łukowskiego przed tymiż sądami zwyczajnymi generalnymi Trybunału Królestwa w Lublinie [?], przekazał, pozwanemu zaś wyżej zapisanemu nie przekazał. Gdy tenże pozwany protestował o nieprzekazanie tej samej motii, lecz [o prawo] popierania, i z krzywdą przeciw temu urzędowi grodzkiemu łukowskiemu, ów urząd nawzajem złożył reprotestację. [?] motii tejże o powyższym okazicielowi [?]. Na dzisiejszym tedy terminie, na mocy przyjętej tejże motii i zachowania samego terminu, a z porządku sądów stron prawnie do powyższego, przy areszcie [?] i przypadającym, gdy obie strony — powodowa przez Urodzonego Jana Lendzkiego, swoim i matki swojej imieniem, osobiście, pozwana też podobnie osobiście — stanęły i spierały się, Sąd niniejszy zwyczajny generalny Trybunału Królestwa w Lublinie, wysłuchawszy i zrozumiawszy spory obu stron, ponieważ przed Sądem niniejszym wykazano, że Urodzona Jadwiga Czosnowska, matka obecnego pozwanego, tegoż poddanego, o którego wydanie się go pozywa — a [pozwany jest] synem tejże Urodzonej Jadwigi Czosnowskiej — na rzecz i osobę zmarłego Urodzonego Adama Lendzkiego, ojca i męża powodów, odstąpiła, i na mocy tegoż zapisu tenże pozwany jest obowiązany do ewikcji (zastępstwa) swojej matki, przeto wyrok owego urzędu grodzkiego starościńskiego łukowskiego, wówczas wydany, uchyla, i Sąd niniejszy postanawia, aby tenże pozwany tegoż poddanego, o którego toczy się sprawa, w ciągu sześciu tygodni najbliższych od niniejszego aktu, przed urzędem grodzkim starościńskim łukowskim, także poza kadencją roków sądów grodzkich starościńskich łukowskich, stronie powodowej wydał i zwrócił, tak jak pozwany, bez żadnego dowodu przysięgą. Przegrawszy na teraz karę trzech grzywien polskich na rzecz strony i tyleż na rzecz Sądu niniejszego — stronie pod karą większą czternastu grzywien polskich, Sądowi zaś pod karą banicji, do zapłacenia natychmiast. Co powyższe ma uczynić tażże strona pozwana pod wadium w pozwie wyznaczonym. W razie zaś wykroczenia przez tęż stronę pozwaną przeciw niniejszemu dekretowi w powyższym oraz niezapłacenia stronie powodowej przegranej kary trzech grzywien polskich, nakazanej do natychmiastowej zapłaty, Sąd niniejszy orzeka na tejże stronie pozwanej i na wszystkich jej dobrach wadium wyznaczone w oryginalnym pozwie strony powodowej, jak również karę większą, mianowicie czternastu grzywien polskich, jako już przegraną[?], i przydaje się, zgodnie z przepisem statutu, któregokolwiek woźnego generalnego Królestwa z dwiema szlachcicami do wprowadzenia tejże strony powodowej w posiadanie wyżej zapisanych dóbr własnych strony pozwanej, z racji przegrania wspomnianego wadium wyznaczonego w oryginalnym pozwie oraz obu kar — przegranej, nakazanej, trzech grzywien polskich i większej czternastu grzywien polskich. A sprawę niniejszą odsyła się do grodów starościńskich i ich właściwych urzędów, pod których jurysdykcjami wspomniane dobra własne strony pozwanej, gdziekolwiek położone, leżą i podlegają obu wyżej zapisanym karom, dla dalszego i ostatecznego przeprowadzenia egzekucji w powyższym.