77/1106P

Między Łaskimi dekret. W sprawie toczącej się[?] przed urzędem grodzkim starościńskim łukowskim między instygatorem tegoż[?] urzędu i jego delatorem, Szlachetnym Wojciechem Łaskim, synem zmarłego Urodzonego Jana Łaskiego, komornika[?] polnego[?] generalnego[?] ziemi łukowskiej, powodami, a Szlachetnymi Katarzyną Marcowską[?], pozostałą wdową po zmarłym Szlachetnym Janie Łaskim Gradzie, Wojciechem i Mikołajem Łaskimi Gradami, synami tegoż zmarłego Szlachetnego Jana Łaskiego Grada — matką z synami, z udziałem[?] tejże matki i ich stryja, Szlachetnego Stanisława Łaskiego Grada — pozwanymi o [kary] wspólnie[?] w prawach i konstytucjach Królestwa opisane, którym oni podlegają[?], z tego powodu: że gdy ich zmarły ojciec i mąż konia maści siwej[?], czyli siwego dropiatego, nie wiadomo u kogo przez niego kupionego albo nabytego, w roku bieżącym za cenę dziewięćdziesięciu złotych polskich, z pełnym i całkowitym zapewnieniem, że jest jego, przez niego posiadanego[?], zwyczajem[?] delatorowi sprzedał — którego to konia Wielmożny Idzi (Aegidius) baron de Bremer, dowódca regimentu drabantów wojska Królestwa Polskiego, ciągnąc[?] do Łukowa w roku [?], we wtorek przed świętem Świętej Małgorzaty Panny i Męczennicy ubiegłym, odebrał prawem[?], twierdząc, że został on przez Szlachetnego Brońskiego[?], kapitana będącego w jego regimencie, przemocą[?] zabrany ze strony[?] tegoż Brońskiego[?] jako jego kapitana, dając prawo[?] ewikcji i temu delatorowi jako wobec swego sprzedawcy — [ten koń] odzyskał i odebrał. Oni zaś, jako małżonka[?] zmarłego ojca i męża swego i prawni następcy w dobrach[?] i ciężarach na równi[?] oraz strażnicy słowa zmarłego ojca swego, słowa tegoż zmarłego ojca swego i kolejno swojego w tym kroku dotrzymać nie chcą, ani tegoż delatora od tego ciężaru nie uwalniają[?], przeciwnie — zaprzeczają; a ponieważ im jako synom i prawnym następcom zmarłego ojca swego według przepisu prawa ta ewikcja przysługuje, przeto z tegoż przepisu prawa konieczne jest, aby tegoż delatora i samych siebie od ciężaru ewikcji uwolnili[?] i wyswobodzili, albo w braku ewikcji sumę dziewięćdziesięciu złotych, daną ich zmarłemu ojcu za tegoż konia, zwrócili i spłacili. Dlatego pozywającemu[?], by zobaczyć i wysłuchać, jak przez urząd grodzki starościński łukowski zostaną oni dekretem swego urzędu zobowiązani i przymuszeni do ewikcji delatorowi [albo] do zwrotu wspomnianej sumy — gdy sprawa się toczyła[?], urząd ów starościński grodzki łukowski, wysłuchawszy sporów obu wymienionych stron — powoda obecnego[?], pozwanych zaś bronionych[?] przez matkę swoją także w imieniu dzieci — co do pani wdowy[?], ponieważ do poszczególnych osobistych zobowiązań męża swego nie jest obowiązana, ogłosił ją wolną; co do następców, odrzuciwszy ich zarzut, orzekł, że mają odpowiadać[?], a apelację od tegoż dekretu, przez stronę pozwaną założoną, do ostatniego[?] terminu dla popierania tejże apelacji, w sprawach województwa lubelskiego i powiatu łukowskiego, z zachowaniem [terminu] przekazał, jak szerzej w akcie apelacji o powyższym. Gdy sprawa w takim stanie była i nierozstrzygnięta zawisła, wspomniany Szlachetny Wojciech Łaski, powód, chcąc sprawę swoją doprowadzić do należytego prawnego końca, Szlachetnego Stanisława Łaskiego Grada, opiekuna wymienionych dzieci, [ustanowionego] przez Szlachetną Katarzynę Marcowską[?], matkę tychże dzieci, [?] i dla podopiecznych nowego [?] dopozwał, jak szerzej mówi wspomniane dopozwanie. Przeto w dniu dzisiejszym, tak na mocy apelacji, jak i podanego dopozwania oraz porządku niniejszych sądów, gdy termin obecnie z rejestru wypadł i nastąpił, przy obu stronach — powodzie osobiście, pozwanej zaś przez Stanisława Łaskiego Grada, stryja, w swoim i dzieci imieniu stającej i spierającej się — Sąd niniejszy, Ordynaryjny Generalny Trybunał Królestwa Lubelski, wyrok owego urzędu grodzkiego łukowskiego uchyla, a dzieci pozwane od niewłaściwego powództwa [wolnymi] ogłasza; niech powód dochodzi z następcami Bremera należytą drogą prawa. *Z zachowaniem im terminu*