77/1021L

Między Urodzonymi Sobieskimi a Urodzonymi Krzeskimi — dekret. W sprawie najpierw przed Urzędem Grodzkim Starościńskim Łukowskim wszczętej[?], [a] na ostatnio minionym Sądzie Ordynaryjnym Generalnym Trybunału Królestwa w Lublinie toczącej się między Urodzoną Elżbietą Krzeską, małżonką Urodzonego Stefana Sobieskiego, siostrą rodzoną i ciotką (stryjną) synów wspomnianego zmarłego Urodzonego Jerzego Krzeskiego, z asystencją tegoż męża jako opiekuna małżeńskiego, powódką, a Urodzonymi Zygmuntem Krzeskim, synem zmarłego Urodzonego Jerzego Krzeskiego, a także Janem Krzeskim, synem zmarłego Krzysztofa, syna tegoż zmarłego Jerzego Krzeskiego, dziedzicami dóbr wsi Krzesko, Królowa Niwa i innych do nich należących, pozwanymi ze wszystkich swoich dóbr w ogólności łącznie i niepodzielnie, jako w sprawie łącznej i niepodzielnej, na termin przeniesiony, który jej, powódce, z nimi na rokach owego[?] Urzędu, czyli wiecowych [querelarum], z dekretu namysłu (deliberacji) owego Urzędu został przeniesiony, [jako] gotowi do tegoż dekretu namysłu i gotowi do zachowanego terminu, do sprawy i powództwa niżej opisanego we wszystkich punktach i stopniach sądowych — w tym, że oni, wbrew prawu publicznemu i prawu naturalnemu, nie chcą i nie dbają należnego posagu i stosownej wyprawy z dóbr ojczystych i macierzystych oraz w dziedzictwach wsi Krzesko, Królowa Niwa, Wólka zwana Trzcionka[?], Wesołka[?], Zawady i Krzesko [?] i wypłacić, albo w razie niezapłacenia [dać] powódce część tychże dóbr, cokolwiek [jej] się należy[?] — są pozwani[?]: aby zobaczyli i usłyszeli, jak bliżsi przyjaciele do oszacowania dóbr i ustanowienia posagu albo wydzielenia części przez Urząd Grodzki Łukowski zostaną przydani[?] [i] wyznaczeni, a inne rzeczy według praw i potrzeby tej sprawy osądzone, i jak wina starościńska dwudziestu grzywien polskich, aby to, co wyżej ustanowione, nie doznało przeszkody[?], zostanie zastrzeżona, jak szerzej obejmuje[?] sam pozew o powyższe. Urząd ów Grodzki Starościński Łukowski, wysłuchawszy sporów obu stron, wydając swój namysł (deliberację), ponieważ na terminie stawienia przyjaciół strona pozwana zamiast wydzielenia części [obowiązana] była [zapłacić] stronie powodowej sumę dwóch tysięcy złotych polskich, z orzeczenia (wynalezienia) przyjaciół nakazaną, na co było wspomniane poświadczenie przyjaciół obu stron, przeto trzymając się orzeczenia tychże przyjaciół postanowił, aby temu orzeczeniu dosyć uczynili i sumę ustanowioną, mianowicie dwa tysiące złotych polskich, stronie powodowej na najbliższych wówczas rokach owego urzędu, czyli wiecowych, zapłacili. Co pozwani mieli uczynić pod winą starościńską stu dwudziestu grzywien polskich, która w razie niedosyć uczynienia temuż dekretowi wówczas tymże pozwanym ze wszystkich ich dóbr została orzeczona, a woźni jacykolwiek generalni Królestwa wraz z dwoma szlachcicami [wyznaczeni] do wprowadzenia strony powodowej w posiadanie własnych dóbr pozwanych, należycie odpowiadających winie starościńskiej, z dodaniem, jak prawo nakazuje, terminów zawitych obu stronom dla wykonania tego, co wyżej, i [?] dla dalszego postępowania prawem w tej sprawie na samych rokach owego urzędu i [z terminem] zachowanym, [przy czym] opłacona była wówczas kara trzech grzywien polskich stronie i tyleż owemu urzędowi, wówczas natychmiast płatna. A gdy odwołanie od tegoż dekretu przez stronę pozwaną do Sądu Trybunału Królestwa w Lublinie zostało wniesione, z trzecim zachowanym terminem dla popierania [sprawy] tegoż wnoszącego, [sprawa] przeszła do spraw województwa i powiatu lubelskiego[?] [i] łukowskiego, [jak] szerzej [stanowi][?] akt wnoszącego odwołanie o powyższe. Na którym to terminie, prawnie przypadającym z wspomnianego odwołania, niniejszy Sąd Ordynaryjny Generalny Trybunału Królestwa Lubelski, nie wchodząc wówczas w rozpoznanie prawności dekretu grodzkiego łukowskiego, z którego strona pozwana twierdziła, że powódce uczyniono zadość co do żądanego posagu, uznał za potrzebne i postanowił stawienie przyjaciół i zjazd Urzędu Grodzkiego Łukowskiego, tak aby obie strony stawiły po dwóch przyjaciół z każdej strony w obecności Urzędu Grodzkiego Łukowskiego w ciągu czterech najbliższych tygodni od owego aktu na gruncie dóbr; którzy to przyjaciele razem z urzędem mieli zbadać, czy powódce co do posagu przez ojca i jej braci zostało uczynione zadość całkowicie, czy w jakiejś części, i jaka suma ma przypaść do zapłaty z dóbr ojczystych, z uwzględnieniem jakości i ilości dóbr i ciężarów ojczystych; [to] mieli rozstrzygnąć i przydzielić; po przeprowadzeniu tego stawienia i badania [i] wydaniu[?] stronom zamkniętych[?] [akt] Sąd wyznaczył i zachował obu stronom termin zawity dla dalszego popierania niniejszej sprawy w wyznaczeniu powiatu łukowskiego między sprawami województwa lubelskiego przed Sądem Trybunału Królestwa w Lublinie, jak szerzej o powyższym [stanowi] ten dekret [?]. Przeto […] Na dzisiejszym zatem terminie, przypadającym i wynikającym z mocy wyżej zapisanego dekretu zachowania[?] wyższego terminu oraz z rozporządzenia[?] niniejszego sądu [?] [?] spisanego[?], gdy strona powodowa stawała osobiście, a pozwana również sama[?] się stawiła i spierała, sąd niniejszy, Główny Trybunał Koronny Lubelski, ze sporów i wywodów obu stron, z praw oraz oszacowania[?] sporządzonego na mocy wcześniejszego dekretu trybunalskiego przez urząd grodzki łukowski, a także z pozostałych pism[?] wprowadzonych do niniejszego sądu przez obie strony i odczytanych[?] wraz z ich dobrze i dojrzale rozważonymi świeżymi dochodzeniami obu stron — ponieważ jasno wiadomo, że urząd grodzki łukowski [oszacował] dobra [?] i inne przynależności, z których obecna powódka domaga się posagu, na kwotę[?] trzydziestu tysięcy złotych polskich, i że od swego brata rodzonego, Urodzonego Zygmunta Kreckiego[?], podjęła już i otrzymała sumę tysiąca dwustu złotych polskich z tytułu przypadającego na nią posagu, jak to stojąc osobiście[?] przed niniejszym sądem zeznała, i że powódka zgłasza się do przysięgi, iż więcej na swoje wyposażenie nie otrzymała — sąd niniejszy dopuszcza tę powódkę do takiego dowodu przysięgą i do wypowiedzenia przed niniejszym sądem w tej chwili[?] roty[?] przysięgi przydaje woźnego generalnego Królestwa, szlachetnego Tomasza Sołkowskiego[?]. Ponieważ strona pozwana tę przysięgę powódce darowała, przeto sąd niniejszy, po darowaniu powódce przysięgi przez stronę pozwaną, zważywszy zgody[?], nakazał, aby tenże Urodzony Zygmunt Krecki[?], jeden z pozwanych, wyższą sumę pięćdziesięciu złotych polskich, drugi zaś, Urodzony Jan Krecki[?], brat[?] jego, sumę tysiąca dwustu pięćdziesięciu złotych polskich za swoją część, i to według oszacowania sporządzonego przez urząd grodzki łukowski, w ciągu sześciu najbliższych tygodni od niniejszego aktu, przed urzędem grodzkim łukowskim, także poza przypadaniem jakichkolwiek terminów, bez zwłok powódce wypłacili; albo w razie niezapłacenia, po wydaniu tego aktu, w ciągu dwóch najbliższych tygodni, z wprowadzeniem w posiadanie dobr odpowiadających tym sumom przez urząd grodzki [s. 1022P] łukowski, niniejszym[?] przydany i pod karami ustanowionymi przeciw zaniedbującym urzędnikom[?] mający zjechać, ustąpili je powódce i oddali w rzeczywiste posiadanie. Co pozwani mają uczynić pod podobną karą[?]; stosownie[?] do tego [nakłada się] na tychże pozwanych kary czternastu grzywien polskich na rzecz strony powodowej i tyleż na rzecz niniejszego sądu — stronie wprawdzie za wyżej zapisany czas co do zapłaty sum albo ustąpienia dóbr, pod większą karą podwójną czternastu grzywien polskich, niniejszemu zaś sądowi pod karą banicji, do zapłacenia natychmiast; [?] niniejszego sądu [?] w [?] [?], z [?] oświadczeniem, że Urodzony Stefan Sobiecki[?], mąż obecnej powódki, po przyjęciu tegoż i takiego zaspokojenia po swojej żonie, o ile przedtem jej nie oposażył i nie zapisał tejże żonie [?] jakiejś sumy, w tymże terminie będzie obowiązany zapisać sumę współmierną i równą na swoich dobrach dziedzicznych i dokonać oprawy[?]. W razie zaś niezapłacenia przez wspomnianych pozwanych przepisanych sum stronie powodowej w wyżej zapisanym czasie zapłaty albo nieustąpienia stronie powodowej dóbr odpowiadających wyżej zapisanym sumom, według przepisu dekretu, i nieoddania ich w rzeczywiste posiadanie powódki — od teraz sąd niniejszy nakłada na tychże pozwanych i wszystkie ich dobra podobne oszacowanie, a także większą karę podwójną czternastu grzywien polskich za niezapłacenie wspomnianych kar odpokutowanych[?] czternastu grzywien polskich nakazanych. I przydaje się jakichkolwiek woźnych generalnych Królestwa i dwóch[?] ze szlachtą do wprowadzenia strony powodowej w posiadanie własnych dóbr pozwanych za wspomniane nakazane sumy, a także podobne oszacowanie kar odpokutowanych czternastu grzywien polskich nakazanych i większej podwójnej [s. 1023L] czternastu grzywien polskich, z ulegnięciem[?] stosownie do przepisu statutu, w równowartości[?]. A niniejszą sprawę odsyła się do starostów miejsc i ich właściwych urzędów, pod których jurysdykcję wspomniani pozwani wraz ze swymi dobrami podlegają, do dalszego i ostatecznego wykonania i rozciągnięcia co do powyższego.