77/998L nr 2

[s. 998L] Wyrok między Lewickim a Olędzkimi. W sprawie, toczącej się przed urzędem grodzkim starościńskim łukowskim z terminu z apelacji[?] przypadającego tu stronie powodowej dla dowodzenia, między Urodzonym Stanisławem Lewickim, synem Urodzonego Stanisława Lewickiego, podkomorzego ziemi bielskiej, powodem, a Urodzoną Barbarą z Rzeczusyna[?], pozostałą wdową po zmarłym Urodzonym Wojciechu Olędzkim, sędzi ziemskim łukowskim, jak też Urodzonym Andrzejem Olędzkim, podsędkiem ziemskim łukowskim, a także Jakubem i Kazimierzem Olędzkimi, synami zmarłego rzeczonego Urodzonego Wojciecha Olędzkiego, sędziego ziemskiego łukowskiego, braćmi rodzonymi, pozwanymi ze wszystkich swoich dóbr w ogólności, o kontrakt, czyli cyrografy (karty przecinane) między nim, powodem, a nimi, z datą w Krzymoszach dnia dziewiętnastego lutego roku tysiąc sześćset pięćdziesiątego czwartego sporządzone i w aktach grodzkich łukowskich umocnione, zakładem dziesięciu tysięcy złotych polskich zabezpieczone, któremu to cyrografowi oni sami się sprzeniewierzyli i nie bacząc[?] na zakład dziesięciu tysięcy złotych polskich do niego dołączony[?], temuż we wszystkim się sprzeniewierzyli. Albowiem Urodzoną Krystynę Olędzką, córkę i siostrę swoją, jako[?] rzeczonemu Urodzonemu sędziemu ziemskiemu łukowskiemu [?], temuż powodowi, Urodzonemu Stanisławowi Lewickiemu, w wyznaczonym[?] dniu dwudziestym [s. 998P] siódmym miesiąca kwietnia roku bieżącego[?] mieli wydać za mąż, na który to czas tenże powód wraz ze swymi przyjaciółmi stawiwszy się według kontraktu w kościele prasińskim[?], skutku kontraktu nie osiągnął, gdzie ta panna wcale nie została stawiona, owszem, temu kontraktowi we wszystkim się sprzeniewierzyli. Tym samym słusznie przepadli zakład dziesięciu tysięcy złotych polskich, o co pod nimi[?] i wszystkimi swymi dobrami do orzeczenia zostali pozwani, jak pozew o powyższym szerzej [wywodzi][?]. Urząd ów grodzki łukowski, wysłuchawszy[?] sporów stron, ponieważ powód uczynił zadość swemu przytoczeniu [dowodu], przeto nakazał stronom w sprawie przeciw sobie dochodzić i nie uwzględnił apelacji od tegoż dekretu, wniesionej przez stronę pozwaną do Sądu Trybunalskiego Królestwa w Lublinie. Następnie, gdy strony dochodziły, urząd wyżej wymieniony grodzki łukowski, co dotyczy Urodzonej Barbary, matki, i Urodzonego Kazimierza, syna jej, ponieważ oni byli pozywani o kontrakt nie przez nich samych umocniony, przeto uznał ich za wolnych od owego sądu. A apelację od tegoż dekretu wniesioną przez stronę powodową do Sądu Trybunalskiego Królestwa w Lublinie, z zachowaniem wyznaczonego terminu do popierania tejże apelacji, przekazał między sprawy województwa lubelskiego i ziemi łukowskiej, jak w tym punkcie i [akta] apelacji powyższe szerzej stanowią. Co zaś dotyczy Urodzonych podsędka i Jakuba, brata jego, ponieważ ci byli pozywani o kontrakt przez nich samych umocniony, przeto urząd ów, [jako] sąd w tej sprawie wraz ze swym urzędem dołączonym[?], nakazał stronie pozwanej postępować przeciw [stronie] w sprawie i nie uwzględnił apelacji od tegoż dekretu wniesionej przez stronę pozwaną do Sądu Trybunalskiego Królestwa w Lublinie. Co do popierania tego nieuwzględnienia strony pozwane poszły też za rejestrem[?] rzeczonego urzędu. Wreszcie w toku postępowania rzeczony urząd grodzki łukowski — choć strona powodowa pozywała stronę pozwaną o kontrakt i nalegała na zadośćuczynienie warunkowi, o który się prawowała — ponieważ jednak z zaświadczenia Przewielebnego Jana Wierzańskiego[?], [s. 999L] kanonika kamienieckiego[?], proboszcza kostyńskiego[?] i stawiskiego[?], zaproszonego przez stronę pozwaną do potwierdzenia zaręczyn, złożonego tak na piśmie, jak ustnie przed owym urzędem, i potwierdzonego pisemnymi[?] zaświadczeniami wielu innych osób szlacheckich[?], jasno wynikało, że strona pozwana, czyniąc zadość kontraktowi, o który była pozywana, stawiła Urodzoną Krystynę Olędzką, pannę, siostrę swoją, w czasie wyznaczonym na potwierdzenie zaręczyn w kościele prasińskim[?] i oświadczyła, że osobno[?] czyni zadość kontraktowi, rzeczona zaś Urodzona Olędzka w obecności[?] przyjaciół i przyjaciół obu stron odmówiła i odrzuciła zawarcie związku małżeńskiego z powodem; ona też, stawiwszy się przed tymże urzędem, w obecności Urodzonej matki i braci oraz strony powodowej, oświadczając[?], przez urząd starannie przesłuchana, tak jak publicznie w kościele prasińskim odrzucała zawarcie związku małżeńskiego z powodem, tak i przed tymże urzędem je odrzucała. Przeto urząd wyżej wymieniony grodzki łukowski, zważywszy, że małżeństwa winny być wolne i zawierają się oraz dopełniają za wzajemną zgodą, wobec oświadczenia i woli tejże wspomnianej Urodzonej Olędzkiej, panny, uznał, że ci pozwani nie sprzeniewierzyli się[?] kontraktowi, o który byli pozywani, i przyjął, że nie są obowiązani do poniesienia ciężaru[?] wobec powoda obecnie[?], i uwolnił ich. A apelację od tegoż dekretu wniesioną przez stronę powodową do Sądu Trybunalskiego Królestwa w Lublinie, z zachowaniem wyznaczonego terminu do popierania tejże apelacji, przekazał między sprawy województwa i ziemi lubelskiej [i] łukowskiej, jak i [akta] apelacji o powyższym szerzej stanowią. Na dzisiejszym tedy terminie, na mocy rzeczonej apelacji przyjętej i z zachowaniem jej terminu oraz w granicach porządku obecnych sądów, gdy sprawa przypadła z aresztu i stawiły się obie strony — powodowa przez Szlachetnego Maksymiliana Grzegorzewskiego, pełnomocnika wpisanego do akt grodzkich brańskich, pozwana zaś stawiwszy się osobiście i spierając się — Sąd niniejszy Ordynaryjny Generalny Trybunalski Królestwa w Lublinie, wysłuchawszy wywodów i dowodów stron i dobrze je rozważywszy, dekret grodzki łukowski co do właściwości powództwa i uwolnienia [pozwanych] we wszystkim zatwierdza.