464/72

[s. 72] (foliacja 96; u dołu ołówkiem 1642) In termino hodierno conservato ex dilatione divisionis cum In[?]one[?] parti utrique in antecedenti termino concessa, legitime proveniente et incidente. Proposuit iudicialiter coram praesenti Terrestri Lucoviensi Iudicio infrascripta actorea pars contra infranominatos citatos ex copia citationis suae tenoris talis: Vladislaus quartus Dei gratia Rex Poloniae. Vobis Nobilibus Marco Plutka, Bartholomeo Obredan, Christophoro Frą[?]kowicz, Stanislao Frą[?]kowicz, Andreae Procyk, Stanislao Tysiączek, Christophoro Taborcyk, Benedicto Kunasik, Joanni Obredanik, Adamo Pa[?]sik, Stanislao Wrucyk[?], Stanislao Cieślik, Andreae Symanowicz, Bartholomeo et Gregorio Symanowicze, Stanislao Tysiączek, Alberto et Martino Tysiączki, Martino et Joanni Tysiączki, Joanni Obredanik, Nicolao Latek, Jacobo Gdakowicz, Alberto Zagroba, Alberto et Petro Cieślikom, Stanislao Cieślik od[?] Pauli nuper demortui filio, Adamo Tysiączek, Joanni filio olim Joannis Kurowskiem[?], tum Stanislao Domański Wydrga[?], Laurentio Wier[?]eyski, [?] bonorum villae Kurow [?] et aliis consortibus ac comparticipibus eiusdem haereditatis bonorum villae Kurow, quorum hic nomina et cognomina pro expressis haberi debent, mandamus, quatenus coram Iudicio nostro Terrestri Lucoviensi in terminis Terrestribus in Lukow proxime celebrandis, ad instantiam Nobilium Nicolai [?], Joannis Michalik, Michaelis Michalik, Alberti [s. 73L] Lisik[?] Pauli Zychoniec[?], Martini Zychoniec[?], Mathiae Janowiec[?], Alberti Symanik, Joannis Obiebło[?], Alberti Piotrowiec[?], Mathiae Michalik, Stephani Janowiec[?], Benedicti Kaniak, Stanislai Przydoma[?], Jacobi Przydoma[?], Martini Wroniorka[?], Mariae[?] consortis Petri Michalik, Joannis Michalik, Andreae Zoki[?], Jacobi Banasik Swiska, Christophori Swiska, Alberti Swiska, Laurentii Swiska, Sebastiani Swiska, Joannis Swiska, Alberti Worski[?], Jacobi Mrodik[?], Michaelis Mrodik[?], Blasii Mrodik[?], Nicolai Mrodik[?], Valentini Mrodik[?], alterius Blasii Mrodik[?], Alberti Mrodik[?], Petri Zembrzyk, Bartholomaei Zagroba, Pauli Zagroba et alterius Pauli Zagroba Wyssokinskiech, tum Pauli et Martini Grochowskiech, Joannis Jastrzebski, Martini Radzykowski, bonorum villae Wyssokinin[?] Jakusze[?] haeredum[?] et aliorum eiusdem haereditatis bonorum villae Wyssokinin[?] Jakusze[?] cohaeredum et comparticipum, quorum hic nomina et cognomina pro expressis haberi debent, personaliter et peremptorie compareatis; qui praesertim minores, si qui sunt, qui tutoria indigent, cum tutoribus, maritatae vero cum maritis assistentibus; vos quoque, si qui sunt verum minores, qui tutoria indigeant, cum tutoribus vestris assistentibus, revivificationem post mortem et de hac luce decessum praefati olim Nobilis Pauli Kurowski Cieślik, parentis praenominati Stanislai, et comparticipum vestrorum. Ad paratam causam et actionem [?] ad paratam poenam contumaciae super vobis [s. 73P] et olim demortuo obtentam, paratamque citationem secundo post obtentam poenam contumaciae extraditam, idque in [?] decreti Judicii Terrestris Lucoviensis liberati[?] a termino ob non revivificationem post mortem mariti[?] Pauli Cieślik, persistensque in eodem decreto, citantem et ad citandum, pro eo quia vos, non contentantes anterioribus damnis per immissionem pecorum vestrorum in depabulationem frumentorum et pratorum diversis temporibus illatis, in quibus [?] frumentis et potissimum siliginis hyemalis ad cassulas[?] sexaginta, in pratis vero ad decem acervos foeni per vestra pecora depabulationem Actores perpessi sunt, tum vero armatim aliquoties, modo et tempore in protestatione expressis, superveniendo tam coniunctim quam seorsim ad silvas Actorum proprias, ad haereditatem villae Wyssokinin[?] Jakusze[?] ex praedecessoribus suis pertinentes et in continuo usu eorum existentes, per Actores aliquoties a cisura interdictas, in loco ad Przedecho[?] dicto[?] Wierzeyskiego, ibidem arbores varii generis tam magnas quam parvas pro phalangis, palis variis aliisque necessitatem domesticam spectantibus ad mille quingentos currus citra vel ultra excidistis et in domos suas devexistis, faciendo praemissa in grave damnum et praeiudicium Actorum non mediocre, quod sibi pensant contra vos ad duo millia Marcarum polonicalium (a fundo non recedendo), et damni totidem exinde habent, vel ita prout Judicium decernet. Sibi[?] terminum alterum et ad praemissa Judicialiter responsuri. Datum Lucoviae feria sexta[?] post Dominicam festi Sanctissimae et In- [s. 74L] dividuae Trinitatis proxima anno Domini Millesimo Sexcentesimo quadragesimo secundo. Et post propositionem suam modo praemisso factam deductamque, parti citatae ultimo de termino et contenta citationis suae verificata[?], petiit pars actorum citatos ad procedendum compelli. Citata pars vero, reservatis sibi omnibus iuris beneficiis ad causam praesentem necessariis, Judicio dixit et declarat se innoxios esse huius facti, quam Actores Wyssokinscy in elisionem causae citatorum, quibus prior tempore iniuria eiusmodi ab eis facta est, quae praetextu[?] per se citatis offensio[?] facta est, qua facta iniuria modernis citatis reconventionaliter[?] actionem praesentem minusque debite verum iniuste intentata est; et per hanc superficialem iniuriam magnam partem fundi citatis coaraverunt[?] et prata confalcastraverunt[?], vestigia quoque pro limitibus servantia annihilaverunt, prout ex relatione dominorum Camerariorum ac testimoniis virorum clarorum id lucide constat. Proinde his deductis et declaratis petierunt a Judicio praesenti, ut ab hoc negotio tanquam iniusto supersedeat et citatos liberos decreto pronunciat, reservatis de iure reservandis. Actores vero, omnibus remediis iuris causae suae necessariis salvis plenoque in robore sibi reservatis custoditisque, reproducto immediate Judicii praesentis actu limitationis[?] inter se [et] citatorum[?] anno Millesimo quingentesimo [s. 74P] decimo octavo concorditer facto, quo reproducto dixit signa limitum in eodem actu descripta notabilia esse eaque dominis Camerariis in loco campestri tempore visionis ostensa[?] esse, quae signa non solum ex signatione et erectione, sed ex natura propria loci inviolata extabant ad violentam citatorum [?] et multas per eos Actores iniurias et damnorum patrationem, quod citati in fructu usurpationis sibi bonorum partis Actorum hereditariorum fecerunt; illud tamen eo modo nullatenus lucrari possunt, quinimo Actorum[?] solum per dislimitationem antiquitus esse sibi cessum[?], sed et antiquis dispositionibus in sua propria et hereditaria possessione fuisse deduxerunt[?]. Hac itaque declarat[?] quam[?] suspensionem in protractionem iustitiae in causa praesenti, quam esse facti et evidentis iuris, inconcessibilem esse dixit, eamque citatis amputari et ad procedendum iure ipso compelli petiit, salvis ut supra salvandis. [na marginesie: Comparitio] Parte praefata utraque, actorum per Nobiles Mathiam et Jacobum Wyssokinskiech suo et aliorum Actorum nomine, citata per Nobiles Petrum Cieślik et Albertum Tysiączek itidem suo et aliorum citatorum nominibus comparentes et controvertentes. [na marginesie: Decretum] Judicium praesens Terrestre Lucoviense, lectis[?] visione et inquisitionibus per Camerarios utrosque ab utrinque in fundo controverso [s. 75P] et locis differentiarum expedivit, et testimoniis utrarumque partium ibidem depositis ponderatis, eo animadverso, quoniam inter praefatas partes contentio de finibus regundis et proprietate fundi, quod utraque pars sibi vendicat, intercedat, et ex visionibus et inquisitionibus suis Judicio constare non potest, ubi fines hereditatum praefatarum sese extendere debeant, siquidem nulla signa et vestigia scopulorum et metarum extant et ambigitur, utrum pro parte Actorum vel citata decisio in causa praesenti debeat, ideo in tanta actione perplexa et dubia, quae magis respicit dislimitationem bonorum praefatorum vel reparationem scopulorum quam cognitionem de iniuriis superficialibus decidendam, a causa praesenti supersedendum esse censuit et eandem in suspenso fore decrevit ad decisionem et determinationem limitum inter bona praefata faciendam. Agat utraque pars pro graniciebus faciendis, si vult. [na marginesie: Motio] A quo decreto Actorum pars, pro iure[?] non suscepto, ab eodem et cum eodem Generosum Albertum Olędzki, Judicem Terrestrem Lucoviensem, et causam huiusmodi ad Judicium ordinarium Generale Tribunalis Regni Lublinensis debito modo per Ministerialem Regni Generalem providum Joannem Janusz de Ulan, et iuris est, movit. [s. 75L] Cuius motioni memoratus Judex detulit et eandem interpositam suscepit. Partibus utrisque expurgandae sententiae suae, prosequendae vero et continuandae motionis eiusdem in praeallegato Judicio Tribunali, tum vero dum et quando Causae Palatinatus Lublinensis et districtus Lucoviensis ad Judicandum legitime inciderint, praefigendo et conservando terminum, de iure est, peremptorium. Actum Lucoviae in terminis Terrestribus feria secunda post festum Sancti Lucae Evangelistae proxima anno Domini Millesimo Sexcentesimo quadragesimo secundo. Ex Actis Terrestribus Lucoviensibus extraditum[?]. Correxit Gąsowski[?]. Joannes [?] Notarius[?] [pieczęć] [pieczęć] [odwrocie: tytuł sprawy] [s. 0076, tekst odwrócony; karta 103] Inter[?] Heredes Wyssokinin et heredes Kurow citatos, motio p[ost festum Sancti] Lucae Evangelistae 1642 [?] [niżej:] Ad acta [?] fide[?] Com[?]atione[?] R. Luc[?]

W terminie dzisiejszym, zachowanym z odroczenia działu wraz z [?], udzielonego obu stronom w poprzednim terminie, prawnie przypadającym i wypadającym. Przedłożyła sądownie przed niniejszym Sądem Ziemskim Łukowskim niżej opisana strona powodowa przeciwko niżej wymienionym pozwanym z odpisu swego pozwu tej treści: Władysław Czwarty z Bożej łaski Król Polski. Wam, Urodzonym: Markowi Plutce, Bartłomiejowi Obredanowi, Krzysztofowi Frą[?]kowiczowi, Stanisławowi Frą[?]kowiczowi, Andrzejowi Procykowi, Stanisławowi Tysiączkowi, Krzysztofowi Taborcykowi, Benedyktowi Kunasikowi, Janowi Obredanikowi, Adamowi Pa[?]sikowi, Stanisławowi Wrucykowi[?], Stanisławowi Cieślikowi, Andrzejowi Symanowiczowi, Bartłomiejowi i Grzegorzowi Symanowiczom, Stanisławowi Tysiączkowi, Wojciechowi i Marcinowi Tysiączkom, Marcinowi i Janowi Tysiączkom, Janowi Obredanikowi, Mikołajowi Latkowi, Jakubowi Gdakowiczowi, Wojciechowi Zagrobie, Wojciechowi i Piotrowi Cieślikom, Stanisławowi Cieślikowi od[?] Pawła, synowi niedawno zmarłego, Adamowi Tysiączkowi, Janowi, synowi zmarłego Jana, Kurowskiem[?], a także Stanisławowi Domańskiemu Wydrdze[?], Wawrzyńcowi Wier[?]eyskiemu, [?] dóbr wsi Kurów [?] i innym współdziedzicom i współuczestnikom tejże dziedziny dóbr wsi Kurów, których imiona i nazwiska mają być tu uważane za wyrażone, nakazujemy, abyście przed Sądem naszym Ziemskim Łukowskim na rokach ziemskich w Łukowie najbliżej odprawianych, na żądanie Urodzonych Mikołaja [?], Jana Michalika, Michała Michalika, Wojciecha [s. 73L] Lisika[?], Pawła Zychońca[?], Marcina Zychońca[?], Macieja Janowca[?], Wojciecha Symanika, Jana Obiebły[?], Wojciecha Piotrowca[?], Macieja Michalika, Szczepana Janowca[?], Benedykta Kaniaka, Stanisława Przydomy[?], Jakuba Przydomy[?], Marcina Wroniorki[?], Marii[?], żony Piotra Michalika, Jana Michalika, Andrzeja Zokiego[?], Jakuba Banasika Swiski, Krzysztofa Swiski, Wojciecha Swiski, Wawrzyńca Swiski, Sebastiana Swiski, Jana Swiski, Wojciecha Worskiego[?], Jakuba Mrodika[?], Michała Mrodika[?], Błażeja Mrodika[?], Mikołaja Mrodika[?], Walentego Mrodika[?], drugiego Błażeja Mrodika[?], Wojciecha Mrodika[?], Piotra Zembrzyka, Bartłomieja Zagroby, Pawła Zagroby i drugiego Pawła Zagroby Wysokińskich, a także Pawła i Marcina Grochowskich, Jana Jastrzębskiego, Marcina Radzykowskiego, dziedziców[?] dóbr wsi Wysokinin[?] Jakusze[?], i innych współdziedziców i współuczestników tegoż dziedzictwa dóbr wsi Wysokinin[?] Jakusze[?], których imiona i nazwiska mają być uważane za tu wyrażone — stawcie się osobiście i zawicie; zwłaszcza małoletni, jeśli są, którzy potrzebują opieki — z opiekunami, zamężne zaś — przy asystencji mężów; wy także, jeśli którzy są prawdziwie małoletni, potrzebujący opieki — przy asystencji waszych opiekunów, [celem] wskrzeszenia [sprawy] po śmierci i zejściu z tego świata wspomnianego niegdyś Urodzonego Pawła Kurowskiego Cieślika, rodzica wyżej wymienionego Stanisława, i waszych współuczestników. Do gotowej sprawy i słusznego powództwa [?], do gotowej kary zaocznej (kontumacji) przeciw wam [s. 73P] i niegdyś zmarłemu uzyskanej i do gotowego pozwu, wydanego po raz drugi po uzyskaniu kary zaocznej, a to w [?] dekretu Sądu Ziemskiego Łukowskiego, uwolnionego[?] od terminu z powodu niewskrzeszenia [sprawy] po śmierci męża[?] Pawła Cieślika, i trwając przy tymże dekrecie, pozywającego i do pozwania; za to, że wy, nie poprzestając na wcześniejszych szkodach wyrządzonych w różnych czasach przez wpuszczanie waszego bydła na wypas zbóż i łąk — w których [?] w zbożach, zwłaszcza w życie ozimym, do sześćdziesięciu cassulas[?], na łąkach zaś do dziesięciu stogów siana przez wypas waszym bydłem powodowie ponieśli — potem zaś zbrojnie kilkakrotnie, w sposób i w czasie wyrażonych w proteście, najeżdżając tak wspólnie, jak osobno na własne lasy powodów, należące do dziedzictwa wsi Wysokinin[?] Jakusze[?] po ich przodkach i będące w ich ciągłym użytkowaniu, przez powodów kilkakrotnie zakazane od wyrębu, w miejscu przy [?] zwanym[?] Wierzejskiego, tamże drzewa różnego rodzaju, tak wielkie, jak małe, na drągi, pale różne i inne potrzeby domowe, do tysiąca pięciuset wozów mniej więcej wycięliście i do domów swoich wywieźliście, czyniąc powyższe ku ciężkiej i niemałej szkodzie i krzywdzie powodów, którą sobie szacują przeciw wam na dwa tysiące grzywien polskich (nie odstępując od gruntu sprawy), i drugie tyle szkody stąd mają, albo jak sąd orzeknie. Termin drugi i do sądowego odpowiadania na powyższe. Dan w Łukowie w piątek[?] najbliższy po niedzieli święta Najświętszej i Nie- [s. 74L] podzielnej Trójcy roku Pańskiego tysiąc sześćset czterdziestego drugiego. A po przedstawieniu swoim w sposób powyższy uczynionym i wywiedzionym, gdy stronie pozwanej z ostatniego terminu i treść jej pozwu została wykazana[?], strona powodowa żądała, aby pozwanych przymuszono do dalszego postępowania. Strona zaś pozwana, zastrzegłszy sobie wszystkie dobrodziejstwa prawa potrzebne do sprawy niniejszej, rzekła i oświadczyła przed sądem, że jest niewinna tego czynu, który powodowie Wysokińscy [przedstawiają] dla zniweczenia sprawy pozwanych, którym wcześniej taka krzywda została przez nich wyrządzona, która pod pozorem[?] przez nich samych pozwanym obrazą[?] uczyniona została; po której wyrządzonej krzywdzie przeciw obecnym pozwanym w drodze wzajemnej[?] niniejsze powództwo mniej należycie, a raczej niesłusznie zostało wytoczone; i przez tę powierzchowną krzywdę wielką część gruntu pozwanych zaorali[?] i łąki skosili[?], ślady także służące za granice zniszczyli, jak to z relacji panów komorników i ze świadectw mężów zacnych jasno wynika. Przeto, to wywiódłszy i oświadczywszy, żądali od sądu niniejszego, aby od tej sprawy jako niesłusznej odstąpił i pozwanych wyrokiem wolnymi ogłosił, z zastrzeżeniem tego, co prawem należy zastrzec. Powodowie zaś, zachowawszy sobie nienaruszone i w pełnej mocy zastrzeżone i strzeżone wszystkie środki prawne potrzebne do swojej sprawy, przedłożywszy natychmiast przed sądem niniejszym akt rozgraniczenia[?] między sobą a pozwanymi[?] w roku tysiąc pięćset [s. 74P] osiemnastym zgodnie dokonany — który przedłożywszy, rzekli, że znaki granic opisane w tymże akcie są widoczne i że zostały panom komornikom w polu w czasie wizji pokazane[?], które to znaki nie tylko z oznaczenia i usypania, lecz z samej natury miejsca nienaruszone istniały aż do gwałtownego [?] pozwanych i wielu krzywd i szkód wyrządzonych przez nich powodom, które pozwani uczynili, przywłaszczając sobie pożytki z dóbr dziedzicznych strony powodowej; tego jednak w ten sposób bynajmniej zyskać nie mogą; owszem, [wykazali, że] grunt powodów[?] przez dawne rozgraniczenie został im przyznany[?], lecz i dawnymi rozporządzeniami był w ich własnym i dziedzicznym posiadaniu — wywiedli[?]. Tak więc oświadczają[?], że [?] zawieszenie na przewłokę sprawiedliwości w niniejszej sprawie, która jest sprawą faktu i oczywistego prawa, jest niedopuszczalne, i żądali, aby je pozwanym odcięto i aby ich samym prawem przymuszono do dalszego postępowania, z zastrzeżeniem, jak wyżej, tego, co należy zastrzec. [Stawiennictwo] Przy obu wymienionych stronach — powodowej przez Urodzonych Macieja i Jakuba Wysokińskich w swoim i innych powodów imieniu, pozwanej przez Urodzonych Piotra Cieślika i Wojciecha Tysiączka, także w swoim i innych pozwanych imionach — stających i spierających się, [Wyrok] sąd niniejszy ziemski łukowski, [?] wizję i dochodzenia przez komorników obu stron, z obu stron, na gruncie spornym [s. 75P] i w miejscach różnic przeprowadził, i rozważywszy świadectwa obu stron tamże złożone, zważywszy, że między wymienionymi stronami toczy się spór o rozgraniczenie i o własność gruntu, który każda ze stron sobie przypisuje, a z wizji i dochodzeń swoich sąd nie może ustalić, dokąd granice wymienionych dziedzictw powinny sięgać, ponieważ nie istnieją żadne znaki ani ślady kopców i granic i jest wątpliwe, czy rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie powinno zapaść na rzecz strony powodowej, czy pozwanej — przeto w tak zawiłej i wątpliwej sprawie, która bardziej dotyczy rozgraniczenia wymienionych dóbr albo odnowienia kopców niż rozpoznania powierzchownych krzywd do rozstrzygnięcia, uznał, że od niniejszej sprawy należy odstąpić, i postanowił, że ma ona pozostać w zawieszeniu do rozstrzygnięcia i określenia granic, które ma nastąpić między wymienionymi dobrami. Niech każda ze stron czyni starania o przeprowadzenie granic, jeśli chce. [Apelacja] Od tego wyroku strona powodowa, za [?] go nie przyjmując, od tegoż i wraz z tymże Urodzonym Wojciechem Olędzkim, sędzią ziemskim łukowskim, i sprawę tę do sądu zwyczajnego Głównego Trybunału Koronnego Lubelskiego należycie, przez woźnego generalnego koronnego opatrznego Jana Janusza z Ulan, jak prawo przewiduje, odwołała. [s. 75L] Której apelacji wspomniany sędzia ustąpił i wniesioną przyjął. Obu stronom — do oczyszczenia swego wyroku, do popierania zaś i kontynuowania tejże apelacji przed wymienionym Trybunałem, wtedy, gdy i kiedy sprawy województwa lubelskiego i powiatu łukowskiego prawnie przypadną do sądzenia — wyznaczając i zachowując termin zawity, jak prawo stanowi. Działo się w Łukowie na rokach ziemskich w poniedziałek najbliższy po święcie św. Łukasza Ewangelisty roku Pańskiego tysiąc sześćset czterdziestego drugiego. Z akt ziemskich łukowskich wydano[?]. Poprawił Gąsowski[?]. Jan [?], pisarz[?]. [pieczęć] [pieczęć] [odwrocie, s. 76: tytuł sprawy] Między dziedzicami Wysokinina a dziedzicami Kurowa, pozwanymi — apelacja. Po [święcie św.] Łukasza Ewangelisty 1642. [?]. [niżej:] Do akt. [?]. [?]. [?]. R. Łuk.[?]