461/91 nr 2

[s. 91] Actum in Curia Regali Lucoviensi, Terminis Officiorum seu Querelarum, Feria Secunda in Crastino Festi Nativitatis Sancti Joannis Baptistae Anno Domini Millesimo Sexcentesimo Nonagesimo Primo. In causa et Actione Officiaria coram praesenti Capitaneali Castrensi Lucoviensi Officio vertente et agitata inter Nobilem Stanislaum Skrzyszowski [na marginesie: Act.] olim Nobilis Nicolai filium, quondam vero Nobilis Dorotheae Skrzyszowska Consortis olim Nobilis Seni[?] Paskudzki Sororinum et Successorem unicum, Actorem, et Nobilem Albertum Paskudzki [na marginesie: Cit.] olim Nobilis Seni[?] Paskudzki dicti Wes[?] filium, Bonorum villae Paskudy seu sortium certarum heredem, secundo post obtentam contumaciae poenam, inhaerendo inscriptioni suae praefatae olim Nobili Barbarae Skrzyszowska, super cuius conflagrationem manifestatam coram Actis, ante[?] Actis per hostes Patriae combustis, super summam Centum Quadraginta florenorum Polonicalium in vim dotis post supradictam olim Nobilem Dorotheam Skrzyszowska, de manibus olim [s. 92L] Nicolai Skrzyszowski Parentis Actoris per suum Parentem levatam, supra nominatae vero olim Nobili Barbarae Skrzyszowska Amitae recognoscens per eundem Parentem suum in recompensam summae acceptae super bonis ipsius. Quod ipse successor extat, ergo et onera quaevis facere tenetur, modo certi debiti inscriptam ad saepissimam eiusdem Actoris requisitionem imo amicabilem postulationem reddere et persolvere ac enumerare non vult neque curat, imo sciens se ipsum debitorem denegat, citat itaque citatione eadem de praemissis latius existente. Officium praesens Capitaneale Castrense Lucoviense controversiis Partium praedictarum utrarumque, Actoreas videlicet Nobilis Stanislai Skrzyszowski personaliter, Citatas vero videlicet Nobilis Alberti Paskudzki personaliter coram se facientes exaudivit, ad affectationem Partium praefatarum utrarumque non condescendendo, ad praesens in cognitione competentem Actoris et Actionis necessariam esse hac in causa Dilationem Inquisitionis, utrum aliqua inscriptio respectu summae in citatione expressae a citante realis fuit necne, eundem Actorem […] (dalszy ciąg na kartach, których tu nie odczytano)

Działo się w Dworze Królewskim Łukowskim, na Rokach Urzędowych czyli Skargowych, w poniedziałek nazajutrz po święcie Narodzenia Świętego Jana Chrzciciela, roku Pańskiego tysiąc sześćset dziewięćdziesiątego pierwszego. W sprawie i powództwie urzędowym, toczącej się i prowadzonej przed niniejszym Urzędem Starościńskim Grodzkim Łukowskim pomiędzy Urodzonym Stanisławem Skrzyszowskim, synem zmarłego Urodzonego Mikołaja, siostrzeńcem zaś i jedynym następcą zmarłej Urodzonej Doroty Skrzyszowskiej, małżonki zmarłego Urodzonego Seni[?] Paskudzkiego, powodem, a Urodzonym Wojciechem Paskudzkim, synem zmarłego Urodzonego Seni[?] Paskudzkiego zwanego Wes[?], dziedzicem dóbr wsi Paskudy czyli pewnych działów, pozwanym — po raz drugi, po uzyskanej karze za niestawiennictwo — trzymając się swego zapisu, danego wspomnianej zmarłej Urodzonej Barbarze Skrzyszowskiej, o którego spaleniu zamanifestowano przed Aktami, ante[?], gdy akta zostały spalone przez nieprzyjaciół Ojczyzny, na sumę stu czterdziestu złotych polskich, tytułem posagu po wyżej wspomnianej zmarłej Urodzonej Dorocie Skrzyszowskiej, z rąk zmarłego Mikołaja Skrzyszowskiego, rodzica powoda, przez swego rodzica podjętą, wyżej zaś wymienionej zmarłej Urodzonej Barbarze Skrzyszowskiej, ciotce, przyznając przez tegoż swego rodzica w zamian za sumę przyjętą na jego dobrach. Ponieważ on sam jest następcą, przeto i wszelkie ciężary ponosić jest obowiązany, jednakże zapisanego pewnego długu na bardzo częste żądanie tegoż powoda, owszem, na przyjacielską prośbę, oddać i spłacić, i wyliczyć nie chce ani nie dba, owszem, wiedząc, że sam jest dłużnikiem, zaprzecza; pozywa więc, jak o powyższym obszerniej mówi tenże pozew. Urząd niniejszy Starościński Grodzki Łukowski, wysłuchawszy sporów obu wymienionych stron, które przed nim stanęły — powodowej, mianowicie Urodzonego Stanisława Skrzyszowskiego osobiście, pozwanej zaś, mianowicie Urodzonego Wojciecha Paskudzkiego osobiście — nie przychylając się do żądania obu wymienionych stron, uznał, że obecnie do rozpoznania właściwego powoda i powództwa potrzebna jest w tej sprawie zwłoka na śledztwo: czy jakikolwiek zapis co do sumy wyrażonej w pozwie przez pozywającego był rzeczywisty, czy nie, tegoż powoda […] (dalszy ciąg na kartach, których tu nie odczytano).