461/8

[s. 8] Actum in Curia Regali Lucoviensi, Sabbatho post Festum Visitationis Beatissimae Virginis Mariae proximo, Anno Domini Millesimo Sexcentesimo Octuagesimo Septimo. Ad Officium et Acta praesentia Capitanealia Castrensia Lucoviensia personaliter veniens Generosus Iacobus Franciscus, duorum nominum, Izdebski, Magnifici Casimiri in Domaszewnica Domaszewski, [?] Lucoviensis, [?] Capitanei, Rothmagistri Sacrae Regiae Maiestatis, Vexilli Loricati Commilito, et ad exigenda Stipendia hybernalia hoc idem Vexillum vigore Assignationis ab Illustrissimo et Magnifico Exercituum Regni Duce in Anno Millesimo Sexcentesimo Octuagesimo Quarto emanatae concernentia, electus et assignatus deputatus, solenniter coram eodem Officio et Actis (praemissa prius contra Officium Castrense Mielnicense de non suscepta infrascripta Querela Manifestatione) in et contra Magnificum Casimirum Cieciszewski[?], Capitaneum Mielnicensem, tum Incolas et Oppidanos eiusdem Civitatis Mielnik, atque Subditos ex villis Regalibus ad eundem Capitaneatum Mielnicensem spectantes, de nominibus et cognominibus ad praesens non specificatos, pro specificatis tamen censendos, cum diligentia questus et protestatus, simulque manifestatus est, idque in eo: Quia suprafatus Ma- [s. 9L] gnificus Capitaneus Mielnicensis, in contrarium Legum publicarum ac Statutorum Regni de retentoribus tam Contributionum publicarum, quam Hybernalium sancitorum procedendo, nec Poenas eo nomine praemissis Legibus Regni descriptas quidquam verendo, nullo habito respectu Decretorum ac Declarationum Commissorialium Leopoliensium, quibus mediantibus, et praesertim ultimario Decreto, Summa Mille Ducentorum Triginta Florenorum Polonicalium, non obstante ulla declaratione anteriori, quae Decreto Commissoriali in Anno proxime praeterito Millesimo Sexcentesimo Octuagesimo Sexto inter Capitaneatum Mielnicensem ac Villas ad eundem spectantes et se Manifestantem prolato, Cassata, sine ullis diffugiis et dilationibus, sub Poena Duplicis Pensionis irremissibiliter per Executionem Militarem vindicanda, ad manus sui manifestantis adsolvendum iniuncta, Summam suprarexpressam Mille Ducentorum Triginta Florenorum Polonicalium nec ipse, pro praedictis Oppidanis ac Villanis intercedendo, ad saepissimam[?] Manifestantis per Triennium integrum requisitionem hucusque persolvit, nec eosdem ad instantaneam Summae praemissae persolutionem stringere vult, imo interdicit, prorsus solutionem temere recusat. Quod cum in summum damnum et praeiudicium sui Manifestantis factum est, proinde Manifestans, omni suae et Generosorum Commilitonum Suorum praecavendo indemnitati, de succubitione per praefatum Magnificum Capitaneum Mielnicensem et Oppidanos ac Villanos eiusdem Capitaneatus rigoris praerecensito De- [s. 9P] creto interpositi, Duplicis duntaxat Pensionis Summae memoratae, ex protractione tantae Essentialis Summae emergentis, ac damnis ex tot peractis per se itineribus subsecutis, iterum atque iterum protestatur et offerendo se praemissa vindicaturum manifestatur. Stephanus K[?]ewski[?] Pincerna Terrae Drohiciensis, Vicecapitaneus ac Iudex Castrensis Lucoviensis manu propria [pieczęć opłatkowa pod papierem] Ex Actis Castrensibus Lucoviensibus descriptum. Correxit Radomyski

Działo się w grodzie królewskim łukowskim w sobotę najbliższą po święcie Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, roku Pańskiego tysiąc sześćset osiemdziesiątego siódmego. Przybywszy osobiście do urzędu i akt niniejszych starościńskich grodzkich łukowskich, Urodzony Jakub Franciszek, dwojga imion, Izdebski, towarzysz chorągwi pancernej Wielmożnego Kazimierza na Domaszewnicy Domaszewskiego, [?] łukowskiego, [?], rotmistrza Jego Królewskiej Mości, a do wybierania żołdu zimowego (hiberny) dla tejże chorągwi, na mocy asygnacji jej dotyczącej, wydanej przez Jaśnie Wielmożnego Hetmana wojsk Królestwa w roku tysiąc sześćset osiemdziesiątym czwartym, obrany i wyznaczony deputat, uroczyście przed tymże urzędem i aktami (uczyniwszy wprzód manifestację przeciw urzędowi grodzkiemu mielnickiemu o nieprzyjęcie niżej opisanej skargi) na i przeciw Wielmożnemu Kazimierzowi Cieciszewskiemu[?], staroście mielnickiemu, a także mieszkańcom i mieszczanom tegoż miasta Mielnika oraz poddanym z wsi królewskich należących do tegoż starostwa mielnickiego, z imion i nazwisk na teraz niewymienionym, jednak za wymienionych uważanym, ze starannością skarżył się i protestował, a zarazem zamanifestował, a to o to, że wyżej wspomniany Wielmożny starosta mielnicki, postępując wbrew prawom publicznym i statutom Królestwa o zatrzymujących zarówno podatki publiczne, jak i ustanowione hiberny, i nie lękając się wcale kar z tego tytułu w przytoczonych prawach Królestwa opisanych, nie mając żadnego względu na dekrety i deklaracje komisarskie lwowskie — na mocy których, a zwłaszcza ostatecznego dekretu, suma tysiąca dwustu trzydziestu złotych polskich, bez względu na jakąkolwiek wcześniejszą deklarację, która dekretem komisarskim, wydanym w roku niedawno minionym tysiąc sześćset osiemdziesiątym szóstym między starostwem mielnickim i wsiami do niego należącymi a nim, manifestującym, została skasowana, bez żadnych wykrętów i zwłok, pod karą podwójnej pensji, nieodwołalnie dochodzona egzekucją wojskową, została nakazana do zapłacenia do rąk jego, manifestującego — wyżej wyrażonej sumy tysiąca dwustu trzydziestu złotych polskich ani sam, wstawiając się za wspomnianych mieszczan i wieśniaków, na najczęstsze[?] przez całe trzy lata żądanie manifestującego dotąd nie zapłacił, ani ich do natychmiastowego zapłacenia wspomnianej sumy przymusić nie chce, owszem zabrania i zgoła zuchwale zapłaty odmawia. Ponieważ to stało się z największą szkodą i uszczerbkiem jego, manifestującego, przeto manifestujący, zabezpieczając wszelką swoją i Urodzonych towarzyszy swoich niekrzywdę, o popadnięcie przez wspomnianego Wielmożnego starostę mielnickiego oraz mieszczan i wieśniaków tegoż starostwa w rygor wyżej przytoczonego dekretu wydanego, mianowicie podwójnej pensji wspomnianej sumy, wynikłej ze zwłoki w tak znacznej sumie głównej, oraz o szkody poniesione z powodu tylu odbytych przez niego podróży, wciąż na nowo protestuje i, ofiarując się dochodzić powyższego, manifestuje. Stefan K[?]ewski[?], cześnik ziemi drohickiej, wicestarosta i sędzia grodzki łukowski, ręką własną. [pieczęć] Z akt grodzkich łukowskich wypisano. Poprawił Radomyski.