460/223

[s. 223] [dopisek ołówkiem w nagłówku: „Łuków gr. 1662”; paginacja ołówkiem 256] Actum in Curia Regali Lucoviensi in Terminis Officiorum seu Querelarum Feria Secunda post Festum Nativitatis Sancti Joannis Baptistae proxima Anno Domini Millesimo Sexcentesimo Sexagesimo Secundo. In causa et actione officiaria coram praesenti Capitaneali Castrensi Lucoviensi officio vertente inter Nobiles Casimirum, Joannem, Andream, Alexandrum et Albertum Gradowskie, olim Nobilis Rudolphi Gradowski filios, et praesertim minorennes cum fratre natu seniore authore et assistente, Actores, et Generosum Bernardum Beiclo Olenski [s. 224L] Pincerna Terrae Lucoviensis de bonis ipsius generaliter omnibus [?] de manifestatione coram Actis Capitanealibus Castrensibus Lucoviensibus facta ad satisfaciendum sibi pro conde‑mnatis[?] voluerunt citatus seu concitatus virtute Inscriptionum Capitanealium Castrensium Lucoviensium duarum, primae super summam Trecentorum florenorum Polonicalium, alterius vero super summam ducentorum et viginti florenorum Polonicalium, per ipsum Nobili olim Rudolpho Gradowski[?] parenti Actorum coram Actis Capitanealibus Castrensibus Lucoviensibus factarum, cognitis[?] pro vadiis similibus aliorum Trecentorum florenorum Polonicalium et Ducentorum viginti florenorum Polonicalium per [s. 224P] ipsum succubitis[?]. Relatio[?]: Quomodo summas nominatas pro temporibus et locis in eisdem Inscriptionibus nominatis nec olim parenti Actorum in vivis existenti nec modernis Actoribus persolvere voluit, per quod vadia eisdem Inscriptionibus apposita modernis Actoribus ad solvendum succubuit, pro quibus citatus, citatione eadem expressa[?] mentione latiori. Officium praesens Capitaneale Castrense Lucoviense, controversiis partium [?] utrarumque[?], Actorea per Nobilem Casimirum Gradowski[?] suo et aliorum nomine, citata vero personaliter coram se factis[?] exauditis[?], quoniam Actores citatum ultro[?] de lucro dimiserunt[?], ideo cassato lucro super originalem citationem [s. 225L] citati respondere mandat. Tandem in respondendo Officium hoc idem Capitaneale Castrense Lucoviense: Quoniam Dominus Beiclo citatus offerre se in instanti summam pro qua conventus est soluturum, ideo ipsum adhaerens oblationi decernit, ut eandem summam ad manus Actoreae partis in instanti mediante Quietatione Officiosa solvat; quod facturus est citatus sub vadio summae originali in citatione specificato. Et nisi[?] fecerit decreto praesenti satisfactionem, super eodem citato ac bonis eius omnibus decernitur, Ministerialibusque quibusvis Regni Generalibus duobus cum Nobilibus ad intromittendum partem Actoream in bona citati propria [pro] vadio summae originali in citatione specificato. Respondendo[?] adhibitur[?] causaque praesens[?] [s. 225P] ad loci seu locorum Capitaneos[?] eorumque officia competentes, sub cuius vel quorum iurisdictione bona citati propria consistunt, pro ulteriori et finali in praemissis executione facienda remittitur[?]. Luita nihilominus ad praesens poena trium Marcarum Polonicalium parti, et officio totidem; partique eidem sub maiori poena Quatuordecim Marcarum Polonicalium, Officio vero sub poena banitionis in instanti solvenda. Et quoniam pars citata parti Actoreae obtulit se in poena dicta trium marcarum polonicalium intromissionem in bona sua propria pro poena praefata iuxta statutum Regni aequivalentem admissurum, ideo officium hoc idem Capitaneale Castrense Lucoviense oblationi et submissioni eiusdem partis citatae inhaerendo decrevit, partibus[?] decernit, ut eadem pars citata intromissionem in poena dicta et parti Actoreae ad medietatem[?] nempe [s. 226P] trium Marcarum Polonicalium in bona sua propria iuxta Statutum Regni aequivalentem det[?] et admittat, quando per Ministerialem quemvis Regni Generalem et Nobiles duos officiose[?] effectata fuerit, det et admittat; porrectaque et admissa intromissione possessionem bonorum nullo modo nec per se nec per alias quasvis personas subordinatas impediat, neque sub maiori poena Quatuordecim marcarum Polonicalium decreto praesenti incurrenda, quae in defectu per citatum[?] [?] praesentis satisfactionis super eodem ac bonis illius omnibus decernitur, causamque praesentem in toto suo effectu et partes ipsas ad loci seu locorum Capitaneos eorumque officia competentes, sub cuius vel quorum iurisdictione bona citati propria consistunt, pro ulteriori et finali in praemissis executione facienda remittitur Decreti praesentis vigore. Et quoniam pars citata poe[nam] [s. 226L] […] marcarum P[olonicalium] […] Regali […]na [de]cernens[?] non persolvit[?], [ide]o super eodem poenam banitionis decernit, ipsumque bannitum [e?] Regno Poloniae Dominiisque eidem annexis proscriptum esse pronunciavit, et ad publicandum eandem poenam banitionis Ministerialem Regni Generalem quemvis adhibuit et deputavit[?] Decreti huius vigore. Et incontinenter coram eodem Capitaneali Castrensi Lucoviensi officio personaliter stans Ministerialis Regni Generalis providus Jacobus Słomka publice recognovit se citationem praesenti[?] insertam feria secunda post Festum Sacratissimi Corporis Christi Domini proxima[?] in bonis villa[?] Izdebki Kosmidry curiaque ibidem sita posuisse et de tali ibidem positione familiae citati notificasse.

Działo się na dworze królewskim w Łukowie, w rokach urzędowych, czyli żałobnych, w poniedziałek najbliższy po święcie Narodzenia św. Jana Chrzciciela, roku Pańskiego tysiąc sześćset sześćdziesiątego drugiego. W sprawie i powództwie urzędowym, toczącym się przed niniejszym urzędem starościńskim grodzkim łukowskim, między Urodzonymi Kazimierzem, Janem, Andrzejem, Aleksandrem i Wojciechem Gradowskimi, synami zmarłego Urodzonego Rudolfa Gradowskiego — a zwłaszcza małoletnimi, z bratem starszym wiekiem jako opiekunem i asystentem — powodami, a Urodzonym Bernardem Beiclo Oleńskim[?] [s. 224L] cześnik ziemi łukowskiej, z dóbr swoich wszystkich w ogólności [?], o manifestację (protest) uczynioną przed aktami grodzkimi starościńskimi łukowskimi, aby uczynić im zadość za zasądzone[?] …, pozwany albo zapozwany na mocy dwóch zapisów grodzkich łukowskich: pierwszego na sumę trzystu złotych polskich, drugiego zaś na sumę dwustu dwudziestu złotych polskich, uczynionych przez niego samego przed aktami grodzkimi łukowskimi Urodzonemu niegdy Rudolfowi Gradowskiemu[?], rodzicowi powodów, wraz z przepadkami (wadiami) podobnymi, innymi trzystu złotymi polskimi i dwustu dwudziestoma złotymi polskimi, które przez [s. 224P] niego przepadły[?]. Relacja[?]: że wymienionych sum w terminach i miejscach w tychże zapisach oznaczonych ani niegdy rodzicowi powodów, gdy był przy życiu, ani obecnym powodom zapłacić nie chciał, przez co przepadł na rzecz obecnych powodów co do zapłaty wadiów dołączonych do tychże zapisów; o co został pozwany, jak to szerzej wyrażono w tymże pozwie. Urząd niniejszy grodzki łukowski, wysłuchawszy[?] sporów obu stron [?] — strony powodowej przez Urodzonego Kazimierza Gradowskiego[?] w imieniu własnym i innych, pozwanej zaś osobiście przed nim stającej[?] — ponieważ powodowie z własnej woli[?] zwolnili pozwanego od zysku (rozpoznania sprawy w zaocznym trybie), przeto po skasowaniu zysku nakazuje pozwanemu odpowiadać na pierwotny pozew. [s. 225L] W końcu, przy odpowiadaniu, urząd ten sam grodzki łukowski: ponieważ pan Beiclo, pozwany, ofiarował się, że natychmiast zapłaci sumę, o którą został pozwany, przeto, przychylając się do tej oferty, postanawia, aby tę sumę do rąk strony powodowej natychmiast, za urzędowym kwitem, zapłacił; co pozwany ma uczynić pod wadium sumy pierwotnej, określonym w pozwie. A jeśli[?] nie uczyni zadość niniejszemu dekretowi, przeciw temu pozwanemu i wszystkim jego dobrom postanawia się, aby którzykolwiek dwaj woźni generalni Królestwa wraz ze szlachtą wprowadzili stronę powodową w posiadanie własnych dóbr pozwanego za wadium sumy pierwotnej, określone w pozwie. Przy odpowiadaniu[?] dodaje się[?], że sprawa niniejsza[?] [s. 225P] odsyła się do starosty albo starostów miejsca i do ich właściwych urzędów, pod których jurysdykcją leżą własne dobra pozwanego, dla dalszej i ostatecznej egzekucji w tym, co powyżej. Niemniej na teraz zapłacona [ma być] kara trzech grzywien polskich stronie i tyleż urzędowi; stronie zaś pod większą karą czternastu grzywien polskich, urzędowi pod karą banicji, do zapłacenia natychmiast. A ponieważ strona pozwana ofiarowała się stronie powodowej, że za wspomnianą karę trzech grzywien polskich dopuści wprowadzenia w posiadanie (intromisji) we własne dobra swoje, równoważnego wspomnianej karze według statutu Królestwa, przeto urząd ten sam grodzki łukowski, przychylając się do oferty i poddania się tejże strony pozwanej, postanowił i stronom[?] postanawia, aby ta sama strona pozwana intromisję za wspomnianą karę i stronie powodowej do połowy[?], mianowicie [s. 226P] trzech grzywien polskich, we własne swoje dobra, równoważną według statutu Królestwa, dała i dopuściła, gdy przez któregokolwiek woźnego generalnego Królestwa i dwóch szlachciców urzędowo[?] zostanie przeprowadzona; a po dokonaniu i dopuszczeniu intromisji w posiadaniu dóbr w żaden sposób ani sama, ani przez jakiekolwiek inne osoby podstawione nie przeszkadzała, pod większą karą czternastu grzywien polskich, w którą wpada się na mocy niniejszego dekretu; a w razie niedopełnienia przez pozwanego[?] [?] niniejszego zadośćuczynienia postanawia się przeciw niemu i wszystkim jego dobrom, a sprawę niniejszą w całym jej skutku i same strony odsyła się do starosty albo starostów miejsca i ich właściwych urzędów, pod których jurysdykcją leżą własne dobra pozwanego, dla dalszej i ostatecznej egzekucji w tym, co powyżej, mocą niniejszego dekretu. A ponieważ strona pozwana kary [s. 226L] […] grzywien polskich […] królewskiej […] … nie zapłaciła[?], przeto przeciw niemu postanawia karę banicji i ogłosił go banitą wywołanym z Królestwa Polskiego i przyłączonych do niego państw, a do ogłoszenia tej kary banicji wyznaczył i delegował[?] któregokolwiek woźnego generalnego Królestwa mocą tego dekretu. I zaraz przed tymże urzędem grodzkim łukowskim, stanąwszy osobiście, Opatrzny Jakub Słomka, woźny generalny Królestwa, publicznie zeznał, że pozew wpisany do niniejszego [dekretu][?] w poniedziałek najbliższy[?] po święcie Najświętszego Ciała Pana Chrystusa w dobrach, we wsi[?] Izdebki Kośmidry, i w dworze tamże położonym położył i o takim tamże położeniu czeladź pozwanego powiadomił.