Strona główna › Źródła › Herbarze › Piórowie
Herbarze · Złota księga szlachty polskiej
Piórowie w herbarzach
Co o rodzinie Piórów piszą herbarze (Uruski). Teksty haseł podajemy w przepisie wiernym drukowi, z opisem wydania i odsyłaczem do każdej strony w bibliotece cyfrowej.
Hasła w herbarzach
| Herbarz | Herb | Początek hasła | Strony |
|---|---|---|---|
| Uruski, t. 14 (1917) | Bończa | PIÓRO h. BOŃCZA. | s. 23 |
Przepis wierny drukowi: pisownia, skróty i interpunkcja jak w wydaniu. Numer w ramce to strona druku; odsyłacze do stron — pod każdym tekstem.
Uruski, t. 14 (1917), s. 23 · PIÓRO h. BOŃCZA.
s. 23PIÓRO h. BOŃCZA. Stara mazowiecka rodzina, zmieniła swój zapiastowski przydomek Pióro na nazwisko. Łukasz i N., chorąży czerski, cytowani 1377 r. W XVI stoleciu jedni z członków tej rodziny osiedlili się na Podlasiu, z którego przeszli do Litwy i na Ruś Białą, inni zamieszkali w Małopolsce. Adam i Tomasz, synowie Piotra, 1596 r. Jan, syn Zygmunta, nabył 1604 r. części wsi Leszcze. Andrzej dzierżawił 1605 r. dobra Firlejów. Jakób i Walenty, synowie Feliksa, Piotr, syn Mateusza, Jan, Paweł i Wojciech, synowie Andrzeja, prowadzili 1650 r. proces o granice dóbr Pióry.
Po Piotrze syn Bernard, burgrabia i pisarz grodzki mielnicki 1683 r. Wojciech, poborca skarbowy, miał syna Jana, instygatora koronnego 1688 r. Adam-Dominik, burgrabia i vicegerent grodzki mielnicki, elektor 1697 r., z wojew. podlaskiego, w 1700 r. był skarbnikiem żydaczowskim. Antoni, Bernard i Piotr z ziemią mielnicką, Bartłomiej z ks. żmudzkiem, Michał i Piotr z wojew. podlaskiem i Władysław z wojew. kaliskiem podpisali elekcyę 1697 r.
Andrzej, Grzegorz i Józef, synowie Kazimierza, 1712 r. Antoni, Mikołaj, strażnik trocki, Stanisław, mostowniczy żmudzki, z ks. żmudzkiego, Bonawentura i Tomasz z wojew. podlaskiego, Michał z wojew. wileńskiego, Stanisław i N., strażnik lidzki, z wojew. trockiego elektorowie 1733 r. Dominik, Stanisław i Waleryan, posłowie wojew. trockiego, stronnicy Augusta III.
Michał, syn Marcyana, 1740 r. Antoni, skarbnik wojew. witebskiego i jego synowie: Józef-Tyburcy, Franciszek i Stanisław, rotmistrz, podpisali elekcyę 1764 r. z wojew. witebskiem. Stanisław, starosta rumszycki 1764 r. Stanisław, podstoli i sędzia grodzki witebski 1778 roku, deputat szlachty pow. babinowickiego 1786 roku, z żony Anny Gutakowskiej miał synów, Benedykta i Wiktora.
Aleksander, Antoni i Bazyli, synowie Jana, zapisani do ksiąg szlachty gub. kijowskiej 1816 r. Antoni, syn Stanisława, deputat szlachty pow. orszańskiego 1858 r. Jan z synami: Aloizym, Kajetanem i Leopoldem, i Piotr z synem Bonifacym, synowie Stefana, wnukowie Kazimierza, wylegitymowani w Cesarstwie 1856 roku i zapisani do ksiąg szlachty gub. kowieńskiej.
Kazimierz, syn Jana, nabył 1767 roku części dóbr Pióry Wielkie, i z żony Teresy miał dwóch synów, Mateusza i Pawła, i z nich Mateusz, ochrzczony 1758 r. w par. Zbuczyn, 1804 r., a Paweł 1805 r. legitymowali się w Galicyi Zachodniej.
Adam, syn Jana, nabył 1780 r. części wsi Radlnia, i z Maryanny Słonkowskiej pozostawił syna Antoniego, ochrzczonego 1739 r. w par. Ha-
S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 14, Warszawa 1917, s. 23; w bibliotece Polona: s. 23.
Wzmianki w hasłach innych rodów
Ustępy, w których nazwisko pada w haśle innej rodziny — zwykle przy małżeństwach, sąsiedztwie albo wspólnych sprawach. Opuszczone części hasła zaznacza […].
Herbarz podług Niesieckiego, t. I (1875–1881), s. 659 · Jasiński h. Jasion, który jest taki:
s. 659Jasiński h. Jasion, który jest taki: pióra trzy gęsie, obok siebie pionowo, nad hełmem trzy pióra strusie, — nadany r. 1848. (Krzyżan.) — Franciszek syn Jana. Spis szl. król. polsk. z r. 1851.
Herbarz polski podług Niesieckiego treściwie ułożony, t. I, 1875–1881, s. 659; w bibliotece Polona: s. 659.
Uruski, t. 6 (1909), s. 9 · JASIŃSKI h. JASION.
s. 9JASIŃSKI h. JASION. Herb — w polu błękitnem trzy pióra gęsie, jedno przy drugiem szypułkami na dół; na hełmie w koronie trzy pióra strusie.
[…]
S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 6, Warszawa 1909, s. 9; w bibliotece Polona: s. 9.
Uruski, t. 6 (1909), s. 11 · JASIŃSKI h. ZŁOTOWĄŻ.
s. 11JASIŃSKI h. ZŁOTOWĄŻ. Herb — w polu błękitnem, pomiędzy dwoma złotemi wężami w górę wspiętemi, miecz ostrzem w górę; na hełmie w koronie trzy pióra strusie, na których herb Leliwa.
[…]
S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 6, Warszawa 1909, s. 11; w bibliotece Polona: s. 11.
Pozostałe miejsca w herbarzach
Hasła i wzmianki odnalezione w herbarzach, jeszcze bez przepisu. Odsyłacz prowadzi do strony wydania w Polonie.
| Herbarz | Miejsce |
|---|---|
| Niesiecki, wyd. Bobrowicza, t. VII (1841) | Polona |
To samo nazwisko w źródłach serwisu: spis nazwisk ze wszystkich źródeł.
