Niemirowie w herbarzach

s. 547Niemira herbu Gozdawa. Gdy Witold w. książę Litewski, w expedycyi przeciw Moskwie, wojsko do batalji uszykował, a tym czasem nieprzyjaciel o pokój prosząc, posłów swoich do niego wysłał, ten niechcąc krwi ludzkiej rozlewać, pokój swojej kawaleryi ogłocić kazał; Nagora mąż odważny, życząc sobie z Moskwą się bojem potykać, zawołał, Niemir, to jest nie pokój, zkąd go i jego sukcessorów Niemirami nazwano, a potem i Niemirowiczami. Stryjkow. fol. 516. lib. 14. Kojał. p. 2. l. 1. Jakoż i w Statucie Łaskiego fol. 127. gdy na sejmie Hrodelskim 1413. przyjmowali, na siebie i na dom swój herb Jastrzębiec, zowią ich tam tak, Nagora vocati Niemir. *) Tenże to rozumiem Niemira, i z bracią swoją rodzonemi, podpisał pokój wieczny Litwy z Koroną w roku 1401. u tegoż Łaskiego fol. 128. A że Kojałowicz in MS. pisze, że rozgniewani potem Panowie Litewscy na Polaków, gdy im Podola oddać niechcieli; herby w Hrodlu przyjęte zrucali; między któremi i Niemira jeden z tego domu, herb Jastrzębiec przyjęty od siebie, z herbów swoich wygluzował, a do dawnego swego, to jest lilji białej w czerwonem polu, wrócił się: z drugiej strony, ponieważ to jest pewna, że jeszcze i po dziś dzień, jedni Niemirowie Gozdawą, albo lilią się pieczętuja, drudzy Jastrzębcem, dla tego ztąd wnoszę, że to jedenże dom tak Gozdawitów jako i Jastrzębczyków Niemirów, i od jednego przodka pochodzący, tylko znać jedni bracia (których jako się wyżej mówiło było kilku) przy Jastrzębcu raz przyjętym statecznie się trzymali drudzy Gozdawy się dawnej swojej chwycili. Między Gozdawitami tych liczy Kojał. in MS. Jana Niemirę wojewodę Połockiego, który w roku 1412. pewną tranzakcyą, między Witoldem i Zygmuntem Cesarzem Rzymskim, podpisał. Jan Niemirowicz Zygmunta książęcia Litewskiego s. 548 do Króla Jagiełła poseł w roku 1433. a w roku 1453. na sejm Parczowski wysłany, Podola się u Polaków upominał. Biel. fol. 396. W tymże roku jeździł z drugiemi wysłany do Wrocławia po Elżbietę Królową, Kazimierzowi Królowi zaręczoną. Biels. Mikołaj Janowicz Niemirowicz jeden z przedniejszych Panów Litewskich, Kazimierzowi książęciu do księztwa Litewskiego rządów pomógł roku 1440. fundował plebanią w Iskolu, i herb Jastrzębca w Gozdawę zamienił. Fiedor Niemira roku 1499. po przegranej potrzebie nad Wiedrussą rzeką z Moskwą, obronną ręką niewoli uszedł. Niemira Hrymałowicz starosta Mielnicki roku 1514. podpisał list Zygmunta I. dany książętom Ostrogskim. Prawa fol. 26. Jerzy z Szymonem książęciem Słuckim był w okazyi pod Grodkiem, kędy Tatarów pobito. Mikołaja Niemirę kasztelana Trockiego wspomina Okolski, że miał dwóch synów: Mikolaja i Jędrzeja. Z tych Mikołaj, według niego, miał być wojewodą Podlaskim, któremu Król Alexander da Kamionkę, i Psków, w zasługach, gdy pod Słuckiem Tatarów poraził, był wprzód stolnikiem Litewskim, ten dwóch synów zostawił, Mikołaja marszałka Litewskiego, któremu na dworze swoim dobrze zasłużonemu, Maxymilian Cesarz pozwolił, żeby mógł był kreować Auratos Equites; był oraz starostą Drohickim i Mielnickim 1517. jako się podpisał na liscie Zygmunta I. danym klasztorowi Staro-Trockiemu, Szczygielski: i Zbiegniewa, od którego z Illiniczowny wojewodzanki Smoleńskiej, Stanisław, miał za sobą Firlejownę. Jędrzej, drugi syn Mikołaja kasztelana Trockiego, ten na Rusi osiadł, był w potrzebie z Tatarami pod Rutkami 1511. Jakób Janowicz Niemira, a bodaj nie brat rodzony Mikołaja, o którym wyżej, bo go wspomina erekcya plebanji w Jaskolu 1471. Jędrzej Jakóbowicz, wojewoda Kijowski. Kojałowicz in MS. dopiero w roku 1540. chce go mieć wojewodą Kijowskim, starostą Owruckim i Swisłockim, był w potrzebie pod Olszanicą, w której 34. tysięcy Tatarów zbito, krom plonu zabranego: miał za sobą Bogdanę, siostrę Eustachiego Daszkiewicza starosty Czerkaskiego i Kaniowskiego, który że bezżennie umarł, dla tego tej Bogdanie siostrze, Pawołocie dobra, i całą fortunę zapisał: z tej była córka, która wydana za Olizara *). Bazyli rotmistrz sławny za Zygmunta Augusta i Stefana Królów, wziął w zasługach r. 1581. trzy wsi s. 549 pod Mohylowem. Constit. fol. 384. Hieronim łowczy Podlaski, któremu, konstytucya 1611. dobra Sawice wiecznemi czasy puściła, a to w zamianę, za niektóre grunta jego. Constit. fol. 46. Synowie jego trzej, pierwszy Wojciech, najprzód stolnik Podlaski 1611. Constit. fol. 23. potem starosta Mielnicki, poseł na sejm 1613. ztamtąd deputowany, do uspokojenia związkowych, Constit. fol. 6. w roku 1616. już kasztelan Podlaski, komissarz do granic, Constit. fol. 47. umarł wojewodą Podlaskim, starostą Mielnickim, pisał się na Ostromęczynie, synów jego dwóch zostało, Wojciech podkomorzy Drohicki, 1637. dobra żony swojej Regów przedał, posłował na sejm 1626. zkąd deputatem stanął na trybunał Radomski, Constit. fol. 6. i w roku 1641. fol. 20. i Jan stolnik Podlaski, którego syn Jan, i córka Joanna, Walentego Kuczyńskiego, podsędka ziemskiego Drohickiego, małżonka. Drugi Stanisław syn Hieronima łowczego, najprzód wojski Podlaski, dalej chorąży Mielnicki, z sejmu 1613. naznaczonny do zapłaty wojsku związanemu, Constit. fol. 2. wziął potem kasztelanią Podlaską, a nakoniec województwo, z którym tytułem był komissarzem do granic 1641. Constit. fol. 20. z Mogilnickiej spłodził Konstantego sterilem, Alexandra Maxymiliana kasztelana Derpskiego, którego z Komorowskiej, syn Adam sterilis: Stanisława chorążego Mielnickiego, tego z Koryckiej syn Alexander sterilis: Antoniego stolnika Mielnickiego, dziedzica na Niemirowie: Hieronima cześnika Mielnickiego, i córkę Barbarę Gosiewską. Trzeci Marcin chorąży Mielnicki, (Marcina sędziego ziemskiego Drohickiego, wspominają Konstytucye 1627.) ten z Łoknicką, miał syna Karola stolnika Drohickiego, który z Kręską spłodził Jana podkomorzego Nowogrodzkiego. Stanisław Niemira podczaszy Lubelski 1683. Constit. fol. 11. pisał się z Niemirowa. Jan Władysław na Ostromęczynie, i Jędrzej roku 1674. Wiktorya Niemierzanka księni u PP. Brygitek w Lublinie roku 1675.

*) Kronikarze nasi wspominają iż dwóch synów spłodzonych z Estery żydówki Kazimierz W. Król Polski nazwał, jednego Niemira drugiego Pełka. — Przypisek Krasickiego.

*) W r. 1529. ten Andrzej Jakób Niemirowicz wojewoda Kijowski, podpisał w Wilnie przymierze między Zygmuntem I. Królem a Albrechtem księciem Pruskim. — Cod. Dipl. Vol. IV. fol. 261. — P. W.

[…]

s. 2552. Franciszek Olędzki (VII pok.), o którym wspomina Niesiecki, dziedzic na Olędach, Krzymoszach, Pruszynie, Radzikowie i Mogilnicy w województwie ruskiém, którą w 1704 r. sprzedał Mikołajowi Firlejowi, kanonikowi krakowskiemu za 40.000 złp. (Inscr. Luc. 1704 r. ks. 21 fol. 186—187), stolnik łukowski (Inscr. Luc. 1701 ks. 19 fol 324) i sędzia kapturowy z Ziemi łukowskiéj w 1697 r. (Inscr. Luc. ks. 16 fol. 112), podpisał elekcyę Jana III z województwa lubelskiego (Vol. Leg. tom V fol. 155), cytowany nader często w księgach zapisów łukowskich8). Ożeniony z Eufemią Kuczyńską herbu Ślepowron, s. 256 siostrą Wiktora, kasztelana podlaskiego, córką Walentego, podsędka i podstarosty drohickiego, z Joanny Niemierzanki herbu Gozdawa (Nies. t. VI fol. 549), córki Jana, stolnika podlaskiego, wnuczką Aleksandra Kuczyńskiego z Jadwigi Świnołęckiéj (Nies. t. VIII f. 583, prawnuczką wreszcie Wojciecha Niemiery, wojewody podlaskiego (Inscr. Luc. 1689 ks. 11 fol. 116); pozostawił z niéj synów Michała i Józefa Olędzkich (VIII pok.) Luc. [Inscr. 1716 r. ks. 29 fol. 184].

[…]