Przejdź do treści
Szukajmy tego, co łączy, unikajmy tego, co dzieli

Strona główna › Źródła › Herbarze › Mościccy

Herbarze · Złota księga szlachty polskiej

Mościccy w herbarzach

Co o rodzinie Mościckich piszą herbarze (Boniecki i Uruski). Teksty haseł podajemy w przepisie wiernym drukowi, z opisem wydania i odsyłaczem do każdej strony w bibliotece cyfrowej.

Hasła w herbarzach

HerbarzHerbPoczątek hasłaStrony
Uruski, t. 11 (1914)KościeszaMOŚCICKI h. KOŚCIESZA.s. 290
Uruski, t. 11 (1914)OstojaMOŚCICKI h. OSTOJA.s. 290–291
Uruski, t. 11 (1914)RawiczMOŚCICKI h. RAWICZ.s. 291
Uruski, t. 11 (1914)ŚlepowronMOŚCICKI h. ŚLEPOWRON.s. 291–293

Przepis wierny drukowi: pisownia, skróty i interpunkcja jak w wydaniu. Numer w ramce to strona druku; odsyłacze do stron — pod każdym tekstem.

Uruski, t. 11 (1914), s. 290 · MOŚCICKI h. KOŚCIESZA.

s. 290MOŚCICKI h. KOŚCIESZA. Maciej i Walenty opłacali pobór ze wsi Gołasze-Mościska, w wojew. podlaskiem 1581 r. (Ks. poborowe).

S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 11, Warszawa 1914, s. 290; w bibliotece Polona: s. 290.

Uruski, t. 11 (1914), s. 290–291 · MOŚCICKI h. OSTOJA.

s. 290MOŚCICKI h. OSTOJA. Zamieszkiwali na Podlasiu i w Mazowszu, i właściwym herbem tej rodziny jest Ślepowron, i dopiero w późniejszych czasach niektórzy z członków tego rodu przeszli do herbu Ostoja.

Jan, syn Wojciecha, wnuk Wojciecha, prawnuk Mikołaja, dziedzic Mościska-Sokole, i Justyna, córka Grzegorza Mościckiego, żona Pawła Radomyskiego, pozwali 1715 roku Ryszkowskich o części dóbr (Wyr. Tryb. Lubel.).

Andrzej i Sebastyan, synowie Gaspra, wnukowie Jana, nabyli 1679 r. części wsi Mościska od Tomasza Świętochowskiego; Andrzej, zw. Łoś, z żony Ewy miał syna Baltazara, po którym syn Piotr, ochrzczony 1734 r. w par. Niegowa, legitymował się w Galicyi Zachodniej 1808 r.

s. 291Marcyan, syn Wawrzyńca, sprzedał 1745 r. części Mościsk Józefowi, synowi Wojciecha Praczka, Mościckiemu; Stanisław, syn Józefa i Urszuli Grzymalanki, ochrzczony 1739 roku w Niegowie, legitymował się w Galicyi Zachodniej 1803 r.

Andrzej, syn Rocha, wnuk Macieja, nabył 1765 r. części Mościsk; Andrzej z żony Agnieszki miał synów, Stanisława i Wojciecha, ochrzczonych 1766 r. w par. Niegowa, którzy legitymowali się w Galicyi Zachodniej 1803 r.

Paweł Markowicz, syn Marcyana i Anny Lipińskiej, dziedzic części Mościska, ustąpił 1785 r. sumę Wincentemu i Katarzynie, synowi i córce Grzegorza Mościckiego i Maryanny Wolińskiej; po Pawle z żony Agnieszki syn Tomasz ochrzczony 1780 r. w Niegowie, legitymował się w Galicyi Zachodniej 1803 r. (Akta po-Galicyjskie).

Antoni, syn Andrzeja, sprzedał 1791 r. części Mościsk-Sokole; jego synowie urodzeni z żony Maryanny, Wojciech ochrzczony 1766 r. w Trzebieszowie, Wawrzyniec, 1771 r. tamże, i Marcin, 1775 r. tamże, legitymowali się w Galicyi 1803 r.

Stanisław, syn Marcina zw. Golojac, nabył części dóbr Mościska i Sokole 1732 r.; jego syn Jakób ochrzczony 1710 r. w par. Trzebieszów, z żony Maryanny pozostawił syna Leona-Dyonizego, ochrzczonego 1755 r. w Trzebieszowie, który legitymował się w Galicyi 1804 r.

Andrzej, syn Macieja, nabył 1704 r. części wsi Domaniny-Żyłki; Piotr, syn Andrzeja i Zofii Niewęgłowskiej, ochrzczony 1713 roku w par. Ułan, z żony Maryanny Karwowskiej miał syna Marcina, ochrzczonego 1763 r. w par. Ułan, który legitymował się w Galicyi 1804 r.

Wincenty, syn Wojciecha, nabył 1789 r. w grodzie liwskim części wsi Chojeczno-Cesarze i Sibilaki; Jan Nepomucen, syn Wincentego i Katarzyny Radzikowskiej, ochrzczony 1776 r. w par. Żoliszew, legitymował się w Galicyi 1804 r. (Quaterniones).

S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 11, Warszawa 1914, s. 290–291; w bibliotece Polona: s. 290 · s. 291.

Uruski, t. 11 (1914), s. 291 · MOŚCICKI h. RAWICZ.

s. 291MOŚCICKI h. RAWICZ. Sebastyan, syn Józefa, sprzedał 1783 roku części Olszewnicy Tomaszowi Grochowskiemu; Benedykt, syn Sebastyana i Teresy, ochrzczony 1770 r. w Łukowie, legitymował się w Galicyi Zachodniej 1803 r. (Akta po-Galicyjskie).

S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 11, Warszawa 1914, s. 291; w bibliotece Polona: s. 291.

Uruski, t. 11 (1914), s. 291–293 · MOŚCICKI h. ŚLEPOWRON.

s. 291MOŚCICKI h. ŚLEPOWRON. Przybrali nazwisko od swego dziedzictwa, wsi Mościsk, w północnem Mazowszu; jedna ich gałąź już w XV wieku przesiedliła się na Podlasie, niektórzy przeszli do herbu Ostoja. Marcin i Wojciech 1493 r. Marcin, posesor wójtostwa i młyna w Mościskach 1585 r. Jerzy, Mateusz, Tomasz i Tyburcy, synowie Franciszka, 1583 roku. Adam, Jakób, Paweł i Stanisław, synowie Wojciecha, 1589 r. Jan, syn Mikołaja, dziedzic Mościsk 1593 r. Tomasz zw. Sokolnik, syn Macieja, 1596 r. Grzegorz i Jan, synowie Stanisława, 1596 r. Floryan, syn Feliksa, 1598 r. miał syna Floryana, który w 1613 r. sprzedał dobra Golędzinów i pozostawił syna Samuela 1644 r.

s. 292Zygmunt, syn Jana, 1603 r. Jan i Mikołaj, synowie Baltazara Kozaka, 1609 r. dziedzice Mościsk i Olszewa. Wojciech, syn Macieja, 1613 r. Andrzej, syn Pawła, 1626 r. Sebastyan, syn Stanisława, 1631 r. pozostawił syna Fabiana, który w 1669 r. podpisał elekcyę z ziemią warszawską. Jakób, Jan, Marcin, Piotr, Waleryan i Wawrzyniec, synowie Stanisława, dziedzice Mościsk 1637 r.; po Marcinie syn Adam, elektor 1697 r. z ziemi nurskiej. Marcyan, dziekan warecki, proboszcz ostrołęcki 1650 r. Benedykt, Kazimierz i Wojciech, synowie Wojciecha, 1668 roku. Walenty, syn Jana, elektor 1669 roku z wojew. podlaskiego. Antoni, żonaty z Zofią Rusiecką, był elektorem 1697 r. z wojew. sandomierskiego. Marcyan, syn Jana, ożeniony z Dorotą Laskowską 1696 r.

Dwóch Andrzejów, Grzegorz, trzech Janów, Jan Jurczyk, Maciej, trzech Marcinów, Mateusz, Tomasz, Walenty, dwóch Wojciechów i Wawrzyniec z ziemią nurską, Antoni i Marcin z wojew. lubelskiem, Fabian z ziemią warszawską podpisali elekcyę 1697 r.

Wojciech, burgrabia i poseł bielski, i Wojciech, elektorowie 1764 r. z ziemi bielskiej. Kacper i Antoni wylegitymowani w Galicyi 1782 roku. Wojciech, vicegerent brański 1788 r., komornik ziemski bielski 1793 roku. Michał, komornik ziemski bielski 1788 r. Antoni, mierniczy wąsoski 1793 r. Bernard, kapitan i Leon, podporucznik w legionach włoskich 1800 r.

W 1551 r. żyło trzech braci: Michał, Mikołaj i Stefan, dziedziców Tybory-Wólka; po Stefanie pozostali synowie: Jakób, Jan, Michał, Maciej, Piotr, Stanisław i Trojan, dziedzice Gołasze-Mościska, którzy w 1571 roku prowadzili proces o dobra Gołasze-Mościska.

Michał z Mościsk miał syna Wawrzyńca, po którym synowie, Andrzej i Wojciech pokwitowali 1598 r. z sumy stryjów swoich, synów Stefana, i Andrzej pozostawił czterech synów: Jana, Mikołaja, Pawła i Stanisława, z których Paweł miał syna Andrzeja.

Wojciech z Mościsk pozostawił synów, Gaspra i Wawrzyńca, którzy w 1644 roku nabyli części dóbr od Pruszyńskiego; po Gasprze było trzech synów: Jan, Walenty i Paweł, i z nich Jan i Walenty sprzedali 1682 r. części Tybory-Wólki Pantaleonowi Kuleszy.

Jan, dziedzic części Tybory-Wólki, miał synów: Marcina, Stanisława i Wojciecha, i z nich Wojciech pozostawił syna Kazimierza, po którym synowie: Antoni, Anzelm-Onufry, kanonik kijowski, Adalbert i Modest prowadzili 1762 r. proces o dobra Tybory-Wólka.

Mikołaj z Mościsk, trzeci z braci, miał syna Pawła, stolnika podlaskiego 1598 roku, po którym syn Walenty, dziedzic dóbr Mościska-Tybory-Kamionki, deputat na Trybunał koronny 1585 r., pozostawił syna Adama, dziedzica Kamionki 1611 r., po którym córka Zofia za Adamem Rzędkowskim i synowie, Jan i Wojciech.

Jan, dziedzic dóbr Mościska, Gołoszyn i Wólka 1637 r., miał syna Macieja, po którym syn Roch, a tego syn Andrzej pozostawił syna Stanisława, którego syn Paweł z Wiktoryi Żukowskiej miał syna Walentego, s. 293 wylegitymowanego w Królestwie 1839 r. Z tej linii: Józef, syn Antoniego, dziedzic wsi Grądy Wielkie, w pow. pułtuskim, wylegitymowany w Królestwie 1837 r.; Wawrzyniec, syn Macieja i Zofii Dąbrowskiej, 1837 r.; Fabian, syn Marcelego i Konstancyi Gąsowskiej, wylegitymowany w Królestwie 1839 r.; Józef, syn Wawrzyńca i Maryanny Janczewskiej, w 1837 r. i Tomasz, syn Franciszka, w 1852 roku wylegitymowani w Królestwie (Metr. Kor., Conv. Vars., Zap. i Wyr. Tryb. Lubel., Don. Vars., Ks. Gr. Czerskie).

S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 11, Warszawa 1914, s. 291–293; w bibliotece Polona: s. 291 · s. 292 · s. 293.

Wzmianki w hasłach innych rodów

Ustępy, w których nazwisko pada w haśle innej rodziny — zwykle przy małżeństwach, sąsiedztwie albo wspólnych sprawach. Opuszczone części hasła zaznacza […].

Boniecki, t. VII (1904), s. 95 · GRODZICCY h. ŁADA z Grodziska, w ziemi łukowskiej, chociaż Dadźbog h. Łada, świadek przy wywodzie szlachectwa Łady z …

[…]

s. 95Ludwik, cześnik łukowski 1714 r. Józef Łada Grodzicki, łowczy drohicki, syn Mikołaja i Anny ze Zbijewskich, wspólnie z żoną, Konstancyą Szelgowską, miecznikówną sandomierską, sprzedał 1751 r. Radogoszcz, Rogi i Rożki Rzechowskiemu (DW. 73 f. 561). Jan, towarzysz chorągwi pancernej 1766 r. (Perp. Czers. 33 f. 91). Feliks, instygator grodzki łukowski, komisarz z sejmu 1775 r. do rozsądzenia sprawy Jezierskiego z Łaskim (V. L.) Nabył on 1777 r. część dóbr Olszewnica wielka od Piotra Mościckiego. Synowie jego z Franciszki Turskiej: Wincenty Jan, ur. 1778 r. i Józef Leon, ur. 1780 r. (metryki w Kąkolownicy), dowiedli szlachectwa w Galicyi zachodniej 1802 r. (Quater I f. 79), a następnie w Królestwie, w pierwszej połowie XIX-go wieku.

[…]

A. Boniecki, Herbarz polski, cz. I, t. VII, Warszawa 1904, s. 95; w bibliotece Polona: s. 95.

Uruski, t. 4 (1907), s. 242 · GOŁASKI h. JASTRZĘBIEC.

s. 242GOŁASKI h. JASTRZĘBIEC. Wzięli w XVI wieku nazwisko od wsi Gołaszyno, w ziemi łukowskiej, a poprzednio brali miano Gołasz od swego dziedzictwa wsi Gołasze, w ziemi łomżyńskiej; szlachta licznie rozrodzona i po większej części zagrodowa. Jedna gałąź tej rodziny w XVII stoleciu pisała się Goławski i tę zmianę w pisowni nazwiska zachowała aż do obecnych czasów, druga zaś gałąź wzięła nazwisko Mościcki. Stefan, Stanisław i Bartłomiej, synowie Mikołaja, 1471 r. Jan, syn Jakóba, 1557 r., i inni cytowani w aktach łomżyńskich i brańskich. Jan-Walenty, pisarz grodzki łucki 1630 r. Maryan 1632 r. podpisał elekcyę. Stanisław, syn Kacpra, dziedzic dóbr Zarzece 1694 r. Daniel, syn Andrzeja, 1706 r. (Zap. Tryb. Lubel.). Jan i Adam, subdelegaci grodzcy lubelscy 1751 r. Jan-Augustyn, viceregent grodzki łukowski 1758 roku, dziedzic części na Gołaszynie. Ignacy, podwojewodzy liwski 1788 r.

[…]

S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 4, Warszawa 1907, s. 242; w bibliotece Polona: s. 242.

Boniecki, t. XIV (1911), s. 167 · LESZCZYŃSCY z Leszczanki, w ziemi łukowskiej.

[…]

s. 167Walenty, syn Ludwika, kupił 1774 r. część Olszewnicy od Piotra Mościckiego, syn jego z żony Heleny, Józef, ur. 1779 r. (metr. w Kąkolownicy), wylegitymował się 1803 r. (Quat. II f. 58).

A. Boniecki, Herbarz polski, cz. I, t. XIV, Warszawa 1911, s. 167; w bibliotece Polona: s. 167.

To samo nazwisko w źródłach serwisu: spis nazwisk ze wszystkich źródeł.

‹ Wszystkie rodziny w herbarzach