Strona główna › Źródła › Herbarze › Mościccy
Herbarze · Złota księga szlachty polskiej
Mościccy w herbarzach
Co o rodzinie Mościckich piszą herbarze (Boniecki i Uruski). Teksty haseł podajemy w przepisie wiernym drukowi, z opisem wydania i odsyłaczem do każdej strony w bibliotece cyfrowej.
Hasła w herbarzach
| Herbarz | Herb | Początek hasła | Strony |
|---|---|---|---|
| Uruski, t. 11 (1914) | Kościesza | MOŚCICKI h. KOŚCIESZA. | s. 290 |
| Uruski, t. 11 (1914) | Ostoja | MOŚCICKI h. OSTOJA. | s. 290–291 |
| Uruski, t. 11 (1914) | Rawicz | MOŚCICKI h. RAWICZ. | s. 291 |
| Uruski, t. 11 (1914) | Ślepowron | MOŚCICKI h. ŚLEPOWRON. | s. 291–293 |
Przepis wierny drukowi: pisownia, skróty i interpunkcja jak w wydaniu. Numer w ramce to strona druku; odsyłacze do stron — pod każdym tekstem.
Uruski, t. 11 (1914), s. 290 · MOŚCICKI h. KOŚCIESZA.
s. 290MOŚCICKI h. KOŚCIESZA. Maciej i Walenty opłacali pobór ze wsi Gołasze-Mościska, w wojew. podlaskiem 1581 r. (Ks. poborowe).
S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 11, Warszawa 1914, s. 290; w bibliotece Polona: s. 290.
Uruski, t. 11 (1914), s. 290–291 · MOŚCICKI h. OSTOJA.
s. 290MOŚCICKI h. OSTOJA. Zamieszkiwali na Podlasiu i w Mazowszu, i właściwym herbem tej rodziny jest Ślepowron, i dopiero w późniejszych czasach niektórzy z członków tego rodu przeszli do herbu Ostoja.
Jan, syn Wojciecha, wnuk Wojciecha, prawnuk Mikołaja, dziedzic Mościska-Sokole, i Justyna, córka Grzegorza Mościckiego, żona Pawła Radomyskiego, pozwali 1715 roku Ryszkowskich o części dóbr (Wyr. Tryb. Lubel.).
Andrzej i Sebastyan, synowie Gaspra, wnukowie Jana, nabyli 1679 r. części wsi Mościska od Tomasza Świętochowskiego; Andrzej, zw. Łoś, z żony Ewy miał syna Baltazara, po którym syn Piotr, ochrzczony 1734 r. w par. Niegowa, legitymował się w Galicyi Zachodniej 1808 r.
s. 291Marcyan, syn Wawrzyńca, sprzedał 1745 r. części Mościsk Józefowi, synowi Wojciecha Praczka, Mościckiemu; Stanisław, syn Józefa i Urszuli Grzymalanki, ochrzczony 1739 roku w Niegowie, legitymował się w Galicyi Zachodniej 1803 r.
Andrzej, syn Rocha, wnuk Macieja, nabył 1765 r. części Mościsk; Andrzej z żony Agnieszki miał synów, Stanisława i Wojciecha, ochrzczonych 1766 r. w par. Niegowa, którzy legitymowali się w Galicyi Zachodniej 1803 r.
Paweł Markowicz, syn Marcyana i Anny Lipińskiej, dziedzic części Mościska, ustąpił 1785 r. sumę Wincentemu i Katarzynie, synowi i córce Grzegorza Mościckiego i Maryanny Wolińskiej; po Pawle z żony Agnieszki syn Tomasz ochrzczony 1780 r. w Niegowie, legitymował się w Galicyi Zachodniej 1803 r. (Akta po-Galicyjskie).
Antoni, syn Andrzeja, sprzedał 1791 r. części Mościsk-Sokole; jego synowie urodzeni z żony Maryanny, Wojciech ochrzczony 1766 r. w Trzebieszowie, Wawrzyniec, 1771 r. tamże, i Marcin, 1775 r. tamże, legitymowali się w Galicyi 1803 r.
Stanisław, syn Marcina zw. Golojac, nabył części dóbr Mościska i Sokole 1732 r.; jego syn Jakób ochrzczony 1710 r. w par. Trzebieszów, z żony Maryanny pozostawił syna Leona-Dyonizego, ochrzczonego 1755 r. w Trzebieszowie, który legitymował się w Galicyi 1804 r.
Andrzej, syn Macieja, nabył 1704 r. części wsi Domaniny-Żyłki; Piotr, syn Andrzeja i Zofii Niewęgłowskiej, ochrzczony 1713 roku w par. Ułan, z żony Maryanny Karwowskiej miał syna Marcina, ochrzczonego 1763 r. w par. Ułan, który legitymował się w Galicyi 1804 r.
Wincenty, syn Wojciecha, nabył 1789 r. w grodzie liwskim części wsi Chojeczno-Cesarze i Sibilaki; Jan Nepomucen, syn Wincentego i Katarzyny Radzikowskiej, ochrzczony 1776 r. w par. Żoliszew, legitymował się w Galicyi 1804 r. (Quaterniones).
S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 11, Warszawa 1914, s. 290–291; w bibliotece Polona: s. 290 · s. 291.
Uruski, t. 11 (1914), s. 291 · MOŚCICKI h. RAWICZ.
s. 291MOŚCICKI h. RAWICZ. Sebastyan, syn Józefa, sprzedał 1783 roku części Olszewnicy Tomaszowi Grochowskiemu; Benedykt, syn Sebastyana i Teresy, ochrzczony 1770 r. w Łukowie, legitymował się w Galicyi Zachodniej 1803 r. (Akta po-Galicyjskie).
S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 11, Warszawa 1914, s. 291; w bibliotece Polona: s. 291.
Uruski, t. 11 (1914), s. 291–293 · MOŚCICKI h. ŚLEPOWRON.
s. 291MOŚCICKI h. ŚLEPOWRON. Przybrali nazwisko od swego dziedzictwa, wsi Mościsk, w północnem Mazowszu; jedna ich gałąź już w XV wieku przesiedliła się na Podlasie, niektórzy przeszli do herbu Ostoja. Marcin i Wojciech 1493 r. Marcin, posesor wójtostwa i młyna w Mościskach 1585 r. Jerzy, Mateusz, Tomasz i Tyburcy, synowie Franciszka, 1583 roku. Adam, Jakób, Paweł i Stanisław, synowie Wojciecha, 1589 r. Jan, syn Mikołaja, dziedzic Mościsk 1593 r. Tomasz zw. Sokolnik, syn Macieja, 1596 r. Grzegorz i Jan, synowie Stanisława, 1596 r. Floryan, syn Feliksa, 1598 r. miał syna Floryana, który w 1613 r. sprzedał dobra Golędzinów i pozostawił syna Samuela 1644 r.
s. 292Zygmunt, syn Jana, 1603 r. Jan i Mikołaj, synowie Baltazara Kozaka, 1609 r. dziedzice Mościsk i Olszewa. Wojciech, syn Macieja, 1613 r. Andrzej, syn Pawła, 1626 r. Sebastyan, syn Stanisława, 1631 r. pozostawił syna Fabiana, który w 1669 r. podpisał elekcyę z ziemią warszawską. Jakób, Jan, Marcin, Piotr, Waleryan i Wawrzyniec, synowie Stanisława, dziedzice Mościsk 1637 r.; po Marcinie syn Adam, elektor 1697 r. z ziemi nurskiej. Marcyan, dziekan warecki, proboszcz ostrołęcki 1650 r. Benedykt, Kazimierz i Wojciech, synowie Wojciecha, 1668 roku. Walenty, syn Jana, elektor 1669 roku z wojew. podlaskiego. Antoni, żonaty z Zofią Rusiecką, był elektorem 1697 r. z wojew. sandomierskiego. Marcyan, syn Jana, ożeniony z Dorotą Laskowską 1696 r.
Dwóch Andrzejów, Grzegorz, trzech Janów, Jan Jurczyk, Maciej, trzech Marcinów, Mateusz, Tomasz, Walenty, dwóch Wojciechów i Wawrzyniec z ziemią nurską, Antoni i Marcin z wojew. lubelskiem, Fabian z ziemią warszawską podpisali elekcyę 1697 r.
Wojciech, burgrabia i poseł bielski, i Wojciech, elektorowie 1764 r. z ziemi bielskiej. Kacper i Antoni wylegitymowani w Galicyi 1782 roku. Wojciech, vicegerent brański 1788 r., komornik ziemski bielski 1793 roku. Michał, komornik ziemski bielski 1788 r. Antoni, mierniczy wąsoski 1793 r. Bernard, kapitan i Leon, podporucznik w legionach włoskich 1800 r.
W 1551 r. żyło trzech braci: Michał, Mikołaj i Stefan, dziedziców Tybory-Wólka; po Stefanie pozostali synowie: Jakób, Jan, Michał, Maciej, Piotr, Stanisław i Trojan, dziedzice Gołasze-Mościska, którzy w 1571 roku prowadzili proces o dobra Gołasze-Mościska.
Michał z Mościsk miał syna Wawrzyńca, po którym synowie, Andrzej i Wojciech pokwitowali 1598 r. z sumy stryjów swoich, synów Stefana, i Andrzej pozostawił czterech synów: Jana, Mikołaja, Pawła i Stanisława, z których Paweł miał syna Andrzeja.
Wojciech z Mościsk pozostawił synów, Gaspra i Wawrzyńca, którzy w 1644 roku nabyli części dóbr od Pruszyńskiego; po Gasprze było trzech synów: Jan, Walenty i Paweł, i z nich Jan i Walenty sprzedali 1682 r. części Tybory-Wólki Pantaleonowi Kuleszy.
Jan, dziedzic części Tybory-Wólki, miał synów: Marcina, Stanisława i Wojciecha, i z nich Wojciech pozostawił syna Kazimierza, po którym synowie: Antoni, Anzelm-Onufry, kanonik kijowski, Adalbert i Modest prowadzili 1762 r. proces o dobra Tybory-Wólka.
Mikołaj z Mościsk, trzeci z braci, miał syna Pawła, stolnika podlaskiego 1598 roku, po którym syn Walenty, dziedzic dóbr Mościska-Tybory-Kamionki, deputat na Trybunał koronny 1585 r., pozostawił syna Adama, dziedzica Kamionki 1611 r., po którym córka Zofia za Adamem Rzędkowskim i synowie, Jan i Wojciech.
Jan, dziedzic dóbr Mościska, Gołoszyn i Wólka 1637 r., miał syna Macieja, po którym syn Roch, a tego syn Andrzej pozostawił syna Stanisława, którego syn Paweł z Wiktoryi Żukowskiej miał syna Walentego, s. 293 wylegitymowanego w Królestwie 1839 r. Z tej linii: Józef, syn Antoniego, dziedzic wsi Grądy Wielkie, w pow. pułtuskim, wylegitymowany w Królestwie 1837 r.; Wawrzyniec, syn Macieja i Zofii Dąbrowskiej, 1837 r.; Fabian, syn Marcelego i Konstancyi Gąsowskiej, wylegitymowany w Królestwie 1839 r.; Józef, syn Wawrzyńca i Maryanny Janczewskiej, w 1837 r. i Tomasz, syn Franciszka, w 1852 roku wylegitymowani w Królestwie (Metr. Kor., Conv. Vars., Zap. i Wyr. Tryb. Lubel., Don. Vars., Ks. Gr. Czerskie).
S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 11, Warszawa 1914, s. 291–293; w bibliotece Polona: s. 291 · s. 292 · s. 293.
Wzmianki w hasłach innych rodów
Ustępy, w których nazwisko pada w haśle innej rodziny — zwykle przy małżeństwach, sąsiedztwie albo wspólnych sprawach. Opuszczone części hasła zaznacza […].
Boniecki, t. VII (1904), s. 95 · GRODZICCY h. ŁADA z Grodziska, w ziemi łukowskiej, chociaż Dadźbog h. Łada, świadek przy wywodzie szlachectwa Łady z …
[…]
s. 95Ludwik, cześnik łukowski 1714 r. Józef Łada Grodzicki, łowczy drohicki, syn Mikołaja i Anny ze Zbijewskich, wspólnie z żoną, Konstancyą Szelgowską, miecznikówną sandomierską, sprzedał 1751 r. Radogoszcz, Rogi i Rożki Rzechowskiemu (DW. 73 f. 561). Jan, towarzysz chorągwi pancernej 1766 r. (Perp. Czers. 33 f. 91). Feliks, instygator grodzki łukowski, komisarz z sejmu 1775 r. do rozsądzenia sprawy Jezierskiego z Łaskim (V. L.) Nabył on 1777 r. część dóbr Olszewnica wielka od Piotra Mościckiego. Synowie jego z Franciszki Turskiej: Wincenty Jan, ur. 1778 r. i Józef Leon, ur. 1780 r. (metryki w Kąkolownicy), dowiedli szlachectwa w Galicyi zachodniej 1802 r. (Quater I f. 79), a następnie w Królestwie, w pierwszej połowie XIX-go wieku.
[…]
A. Boniecki, Herbarz polski, cz. I, t. VII, Warszawa 1904, s. 95; w bibliotece Polona: s. 95.
Uruski, t. 4 (1907), s. 242 · GOŁASKI h. JASTRZĘBIEC.
s. 242GOŁASKI h. JASTRZĘBIEC. Wzięli w XVI wieku nazwisko od wsi Gołaszyno, w ziemi łukowskiej, a poprzednio brali miano Gołasz od swego dziedzictwa wsi Gołasze, w ziemi łomżyńskiej; szlachta licznie rozrodzona i po większej części zagrodowa. Jedna gałąź tej rodziny w XVII stoleciu pisała się Goławski i tę zmianę w pisowni nazwiska zachowała aż do obecnych czasów, druga zaś gałąź wzięła nazwisko Mościcki. Stefan, Stanisław i Bartłomiej, synowie Mikołaja, 1471 r. Jan, syn Jakóba, 1557 r., i inni cytowani w aktach łomżyńskich i brańskich. Jan-Walenty, pisarz grodzki łucki 1630 r. Maryan 1632 r. podpisał elekcyę. Stanisław, syn Kacpra, dziedzic dóbr Zarzece 1694 r. Daniel, syn Andrzeja, 1706 r. (Zap. Tryb. Lubel.). Jan i Adam, subdelegaci grodzcy lubelscy 1751 r. Jan-Augustyn, viceregent grodzki łukowski 1758 roku, dziedzic części na Gołaszynie. Ignacy, podwojewodzy liwski 1788 r.
[…]
S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 4, Warszawa 1907, s. 242; w bibliotece Polona: s. 242.
Boniecki, t. XIV (1911), s. 167 · LESZCZYŃSCY z Leszczanki, w ziemi łukowskiej.
[…]
s. 167Walenty, syn Ludwika, kupił 1774 r. część Olszewnicy od Piotra Mościckiego, syn jego z żony Heleny, Józef, ur. 1779 r. (metr. w Kąkolownicy), wylegitymował się 1803 r. (Quat. II f. 58).
A. Boniecki, Herbarz polski, cz. I, t. XIV, Warszawa 1911, s. 167; w bibliotece Polona: s. 167.
To samo nazwisko w źródłach serwisu: spis nazwisk ze wszystkich źródeł.
