Grodziccy w herbarzach

s. 285Grodzicki herbu Łada, w Łukowskiej ziemi. Paweł Grodzicki generał artylleryi koronnej, tego widząc żywe i zdolne do przezacnych dzieł przymioty, Mikołaj Sieniawski podczaszy koronny, swoim kosztem jeszcze młodego, do Belgium wysłał, aby się tam był w rycerskich kunsztach przećwiczył: jakoż nie omylił się na nim, bo powróciwszy do ojczyzny, nad inszych w geometryi wojskowej celował; dla tego Władysław IV. jego pierwszego prawie z rodaków Polskich, zażył na to, aby na formę cudzoziemskich, arsenały Polskie w dobry porządek wprawił; co on do należytego końca szczęśliwie przyprowadził w Krakowie, Warszawie, i we Lwowie: oberszterem go w pieszym regimencie kreował; atoli nad spodziewanie wszystkich, w tych zabiegach śmierć go zastała. Na jego miejsce nastąpił, brat jego młodszy Krzysztof, i ten w Belgium wprzód początki wojskowe założywszy, gdy do Polski powrócił, w Kodaku na prezydium był zostawiony, atoli rebellia Kozacka, przymusiła go z innemi, że się im poddać musiał, ile że znikąd nadziei sukkursu nie było, kiedy i pod Korsuniem wojsko nasze zbito, i pod Pilawcami rozproszono, wzięty tedy w niewolą z Jędrzejem Potockim, i w Tretimirowskim monasterze zamknięty, gdzie gdy się im zdał cięższy Kozak, niżeli Tatarzyn, osobliwszą prowidencyą Boską w Tatarskie się pęta dostał: z tych się potem na wolność dostawszy, Lwowa obronił przeciwko Moskiewskiej i Kozackiej potencyi, dalej na Szwedów oręże swoje obrócił, wszędzie wielkiem sercem, aż go też s. 286 śmierć zastała w tych kawalerskich zapędach, umarł kasztelanem Kamienieckim, generałem artylleryi koronnej, starostą Drohobyckim. Potoc. Centur. fol. 60. et fol. 191. Siostra ich Wierzchowskiego małżonka. N. Grodzicki pisarz kwarciany hibernowy, siostra jego była za Samuelem Głembockim. Jędrzej cześnik Łukowski, żona jego Piekarska chorążanka Derpska. Z tej miał cztery córki, jedna z nich zaślubiona Buchowieckiemu, z której synowie Stanisław i Franciszek podkoniuszy Brześciański, druga Niepokojczyckiemu, trzecia Fijałkowskiemu, czwarta Mieduszewskiemu, i synowie trzej, Kazimierz proboszcz Kobryński, Mikołaj młodzianem umarł, i Ludwik rotmistrz województwa Brześciańskiego, temu Maryanna Lgocka powiła trzy córki, Magdalenę Horajmową, Barbarę Gnatowską, i Felicyannę, synów zaś czterech, Kazimierz, który żyje z Borysowską, Leo zaś, Faustyn i Tomasz w zakonie Societ. Jesu. Tenże Jędrzej po Piekarskiej wkroczył w związki małżeńskie z Zaborowską, z której syn jeden klerykiem umarł. Grodzisko z którego się piszą jest w Łukowskiej ziemi.

Michał kasztelan Oświecimski. — Jan Nepomucen krajczy koronny.

Grodziccy są i w ziemi Sanockiej. Z tych jeden z Cieszyńskiej spłodził Deręgowską — Dedywską — Humniecką — i synów trzech: z tych Ignacy kanonik Krakowski. — Jan Michał kasztelan Oświecimski. — Stanisław stolnik Pilznieński miał za sobą Wiktorownę. — Krasicki.

s. 586Grodzicki h. Łada, w łukowskiej ziemi. Paweł generał artyleryi kor. arsenały polskie w dobry porządek wprawił. Brat jego młodszy Krzysztof, także generał artyleryi kor., umarł kasztelanem kamienieckim. Siostra ich Wierzchowskiego małżonka. N. pisarz kwarciany hibernowy, siostra jego była za Samuelem Głembockim. Jędrzej cześnik łukowski, żona jego Piekarska chorążanka, z tej miał cztery córki, jedna z nich zaślubiona Buchowieckiemu, druga Niepokojczyckiemu, trzecia Fijałkowskiemu, czwarta Mieduszewskiemu i synowie trzej: Kazimierz proboszcz kobryński, Mikołaj młodzianem umarł i Ludwik rotmistrz brześciański, temu Maryanna Lgocka powiła trzy córki: Magdalenę Horajmową, Barbarę Gnatowską i Felicyannę; synów zaś czterech: Kazimierz żył z Borysowską, zaś Leo Faustyn i Tomasz w zakonie Societ. Jesu. Tenże Jędrzej po Piekarskiej wkroczył w związki małżeńskie z Zaborowską, z której syn jeden klerykiem umarł. Grodzisko, z którego się piszą, jest w łukowskiej ziemi. Nies. — Grodziccy są i w ziemi sanockiej. Z tych jeden z Cieszyńskiej spłodził Deręgowską, Dedyńską, Humniecką i synów trzech: z tych Ignacy kanonik krakowski. Jan Michał kasztelan oświecimski. Stanisław stolnik pilźnieński, miał za sobą Wiktorównę. Kras. — Janowi Nep. Grodzickiemu, krajczemu w. kor., przyznany został tytuł hrabiów w królestwie polsk. 1819 1825. Anna Grodzicka za Janem Zarembą na Zmiennicy, — Michała kasztelana oświecimskiego synowiec Wincenty, dziedzic Starej wsi pod Grzybowem, † r. 1867, przeżywszy lat 103; — z jego synów jeden poległ w r. 1863, drugi † na wygnaniu w Syberyi. Kosiński (Prz. Her.) liczy z tej familii siedmiu kasztelanów 1518—1743.

s. 94GRODZICCY h. ŁADA z Grodziska, w ziemi łukowskiej, chociaż Dadźbog h. Łada, świadek przy wywodzie szlachectwa Łady z Kąsów 1414 r., pisał się z Grodźca (M. 3 f. 7).

Andrzej Grodzicki, pisarz ziemski łukowski, właściciel Grodziska i Karczów 1580 r. (Paw.), żonaty 1-o v. z Anną Arciszewską, 2-o v. z Anną Zaliwską, miał synów: Stanisława, Wojciecha, Jana, Piotra i Pawła, z których Wojciech, właściciel Grodziska, odstąpił te dobra 1589 r. braciom swoim, Janowi i Piotrowi (Wyr. Lub. 30 f. 321 i 35 f. 438; Zap. Lub. 5 f. 123).

Wojciech, komornik ziemski łukowski, dziedzic na Domaszewnicy 1591 r. (Wyr. Lub. 47 f. 379). Jego to synami byli: Paweł i Krzysztof, obaj generałowie artyleryi koronnej.

Paweł kształcił się w sztuce wojennej w Niderlandach, skąd wróciwszy do kraju, pourządzał arsenały w Krakowie, Lwowie, Warszawie, Malborgu i Barze. Żonaty z Urszulą Krosnowską, 2-o v. Bieganowską, trzymał z nią starostwo mostowskie (Perp. Czers. 10 f. 628 i M. 189 f. 464). Umarł w 1645 r., pochowany we Lwowie, gdzie mu brat Krzysztof pomnik wystawił (Star. Mon.).

Krzysztof, również się kształcił w sztuce wojennej w Niderlandach. Gubernator twierdzy Kudaku, trzymany w niewoli kozacko-tureckiej razem z Potockim. W 1654 r. generał artyleryi koronnej, odznaczył się świetną obroną Lwowa 1655 r. W 1656 roku starosta drohobycki, a 1658 r. kasztelan kamieniecki. Umarł w roku następnym (Zap. Lub. 49 f. 482 i 52 f. 671).

Jan, syn Michała, dworzanin królewski 1606 r. (DW. 33 f. 425 i 946). Marcyan, syn Jana, zeznał oblig na Krzykowskiego 1614 r. (DW. 42 f. 297). Barbara i mąż jej, Floryan Pawłowski, odstąpili Łany, w powiecie kamienieckim, Luborackiemu 1652 r. (AGZ. 4449). Piotr, żonaty 1642 r. z Ewą Teresą z Gzowskich, córką Hieronima (Perp. Czers. 10 f. 583). Paweł, 1625 r. w Chełmie. Jan, student w Chełmie, poraniony przez żydów 1642 r. (Akta XII).

Andrzej i Jakób podpisali z województwem lubelskiem, elekcyę Jana III go. Andrzej, posiadacz Zbuczyna i Rowiec, żonaty 1677 r. z Maryanną Pikarską (M. 211 f. 265). Franciszek z Grodziska, chorąży pancerny 1687 r., cześnik podolski s. 95 1690 r. (Zap. Lub. 63 f. 196 i 66 f. 190). Mikołaj, z województwem brzeskiem litewskiem, podpisał elekcyę Augusta II-go.

Piotr, syn Jana i Ewy z Thórzewskich, nabył część Dziewul od Dziewulskiego 1761 r. (DW. 82 f. 9). Tomasz, syn Jana, zastawił Gołaskiej Leszczankę 1753 r. (Perp. Czers. 23 B f. 647).

Franciszek, syn Tomasza, nabył część Leszczanki od siostr swoich, Katarzyny i Anieli 1777 r. i legitymował się ze szlachectwa w Galicyi zachodniej 1804 roku (Quater. V f. 58). Augustyn, syn Tomasza i Maryanny z Dziewulskich; sprzedał część Dziewul bratu Kazimierzowi 1779 r. (Perp. Czers. 36 f. 149 i 150, Debit. Czers. 4 f. 72).

Michał, poseł ziemi sanockiej i Paweł Tomasz na Grodzisku, z województwem ruskiem, Piotr i Tomasz, sędzia kapturowy łomżyński, z województwem lubelskiem, podpisali elekcyę Stanisława Augusta.

Ludwik, cześnik łukowski 1714 r. Józef Łada Grodzicki, łowczy drohicki, syn Mikołaja i Anny ze Zbijewskich, wspólnie z żoną, Konstancyą Szelgowską, miecznikówną sandomierską, sprzedał 1751 r. Radogoszcz, Rogi i Rożki Rzechowskiemu (DW. 73 f. 561). Jan, towarzysz chorągwi pancernej 1766 r. (Perp. Czers. 33 f. 91). Feliks, instygator grodzki łukowski, komisarz z sejmu 1775 r. do rozsądzenia sprawy Jezierskiego z Łaskim (V. L.) Nabył on 1777 r. część dóbr Olszewnica wielka od Piotra Mościckiego. Synowie jego z Franciszki Turskiej: Wincenty Jan, ur. 1778 r. i Józef Leon, ur. 1780 r. (metryki w Kąkolownicy), dowiedli szlachectwa w Galicyi zachodniej 1802 r. (Quater I f. 79), a następnie w Królestwie, w pierwszej połowie XIX-go wieku.

Kazimierz i Tadeusz Łada Grodzicki w województwie brzeskiem litewskiem 1755 r. (Akta III).

Aleksander Józef na Domaszewnicy i Grodzisku, z żony, Anny Elżbiety Pudwelsównej, miał kilku synów. Z nich:

Józef Benedykt, kanonik krakowski 1727 r., uczynił fundacyę w Rzymie przy kościele Św. Stanisława, na alumnów polskich; umarł 1783 r. (Łęt.).

Antoni, drugi syn Aleksandra, podczaszy zatorski 1727 r.. starosta kąkolownicki 1739 r. i radzicki 1746 r., był i starostą mostowskim. Żona jego, Eleonora Potocka, wojewodzianka czerniechowska, wdowa po Fabianie Szaniawskim, łowczym litewskim, zmarła 1742 r. (Sig. 25). Córka jego, zapewne z drugiej żony, Aniela, była za Jakóbem Ciecierskim 1786 r. (Debit. Czer. 2 f. 25). W 1739 roku otrzymał konsens królewski, na odstąpienie starostwa kąkolownickiego bratu Stanisławowi (Sig. 25 f. 100).

Stanisław, trzeci syn Aleksandra, z cześnika buskiego wice-instygator koronny 1738 r., z synem Józefem, posłem województwa krakowskiego, podpisał obiór Stanislawa Augusta. Kasztelan słoński 1772 r., a oświecimski 1775 r., kawaler orderu Św. Stanisława 1773 r., żonaty z Anną Morską, oprócz Józefa, miał jeszcze drugiego syna, Jana Nepomucena, krajczego koronnego 1786 r., kawalera orderu Św. Stanisława 1787 r., a Orła Białego 1790 r., obdarzonego tytułem hrabiowskim austryjackim 1798 r. i córkę Barbarę, wydaną 1762 r. za Józefa Grzybowskiego (Perp. Czers. 32 f. 56; 31 f. 387 i 39 f. 113; DW. 85 f. 180).

Jan, czwarty syn Aleksandra, zwany podczaszym żytomierskim 1721 roku (Gr. Sandom.), skarbnik sanocki 1724 r., wspólnie z żoną, Anastazyą z Grabek s. 96 Grabkowską, otrzymał 1740 r. konsens królewski, na wykupienie starostwa pilznieńskiego z rąk Lubienieckiego (Sig. 26).

Syn jego Ignacy, kanonik krakowski, zmarł 1800 r. (Łęt.).

Michał, drugi syn skarbnika, szambelan Stanisława Augusta 1777 roku, kasztelan oświecimski po stryju Stanisławie 1779 r., kawaler orderu Orła Białego 1787 r., deputat województwa krakowskiego na Trybunał lubelski 1778 r. (DW. 94 f. 264), z Zuzanny Konarskiej zostawił córkę Kunegundę, wydaną 1785 roku za Józefa Dąmbskiego i synów: Wacława, który kwitował 1781 r. Wielopolskich (A. Krak.) i Feliksa, posła na sejm 1788 r., senatora Rzeczypospolitej krakowskiej, którego syn Kazimierz utonął 1846 r. w podróży do Ameryki. Michał, kasztelan, nazwany 1775 r. wojskim łukowskim, wydzierżawił Słonowice, w proszowskiem, Dembińskiemu (Obl. Gr. Krak. 207 f. 107).

Józef, trzeci syn Jana, skarbnika, z żony, Konstancyi Skrzyńskiej, zostawił synów: Ignacego i Piotra Pawła. Ignacy, dziedzic Bzianki, w sanockiem, ożeniony z Jezierską, miał syna Stanisława, żonatego z Maryanną Lgocką, po którym synowie: Leon, dziedzic Bzianki i Ludwik, dziedzic Żółkiewki pod Lwowem. Leona z Ochenkowskiej synowie: Stanisław, ożeniony z Jarzymowską i Karol. Ludwika z Paparównej syn Władysław, ożeniony z Czermińską.

Piotr Paweł, drugi syn Józefa, dwukrotnie wchodził w związki małżeńskie, najpierw z Teklą z Jaworu Paprocką, a następnie z hr. Joachimą de Rivière Załuską. Z pierwszej żony córka Helena, za Michałem Bajerem i syn Józef, ożeniony z Rupniewską, pozostawił syna Konstantego, dziedzica Klępia, żonatego z Traczewską. Z drugiej żony syn Franciszek Salezy, oficer b. wojsk polskich, zaślubił Antoninę Gostkowską, z której synowie: Maryan Adam, zmarły 1870 r. i Józef, dziedzic Prokocimia pod Krakowem, żonaty z Klementyną Homolacsówną. Synowie jego: Aleksander, zmarł w Monachium 1893 r. i Maryan, wpisany wraz z ojcem do ksiąg szlacheckich we Lwowie.

Zenon, w sądzie grodzkim sandeckim, Józef, w sądzie ziemskim czchowskim, Ignacy, kanonik krakowski, Stanisław, członek Stanów galicyjskich, Ignacy, Piotr i trzeci Ignacy, w sądzie grodzkim sanockim 1782 r., Franciszek 1795 r., Leopold, syn Ignacego, pisząc się z Domaszowic na Grodzisku, 1840 r., w Wydziale Stanów we Lwowie, a Franciszek Kajetan, Paweł Tadeusz, Michał Józef i Mateusz z przydomkiem Sutan, w sądzie ziemskim bełskim 1782 r., udowodnili pochodzenie swoje szlacheckie (Goł.).

Franciszek Kajetan zmarł 1826 r. Syn jego Klemens, posiadał dobra w Krasnostawskiem 1827 r., a z bratem Janem wylegitymował się ze szlachectwa w Królestwie, w pierwszej połowie XIX-go wieku.

Józef, syn niegdy Wojciecha Grodzickiego z Długiego, odstąpił 1766 roku część tej wsi synowcowi swemu Józefowi, synowi niegdy Stanisława, który legitymował się ze szlachectwa w Galicyi zachodniej 1804 roku (Quater. V f. 104). Jakób, syn niegdy Franciszka, nabył część Dziewul od Adama 1770 r.; synowie jego z Petronelli z Grochowskich: Walenty, ur. 1770 r. i Wojciech, ur. 1777 r. (metryki w Zbuczynie), legitymowali się ze szlachectwa tamże 1804 (Quater. V f. 28).

Jakób, syn niegdy Bartłomieja, nabył część Grodziska od Szymona 1742 r. Jakóba i Brygitty syn Maciej, ur. 1745 r., zaślubił Klarę Chromińską. Synowie jego: Stanislaw, ur. 1786 r., Zygmunt, ur. 1[?]87 r. i Jacek, ur. 1793 r. (metryki s. 97 w Zbuczynie), dowiedli szlachectwa tamże 1804 r. (Quater. V f. 184). Aniela zamężna Miroszowska 1833 r.

Legitymowali się ze szlachectwa w Królestwie, w pierwszej połowie XIX wieku: Józef, syn Piotra, Józef, syn Mikołaja, Piotr, syn Wojciecha, Franciszek, syn Piotra, Paweł i Feliks, synowie Szymona, Adam, syn Kazimierza i Ewaryst, Józef i Ludwik, synowie Wincentego.

W gubernii podolskiej wpisani zostali do ksiąg szlachty następujący Grodziccy: Ignacy Henryk z synami: Gotfrydem i Witoldem, Antoni i Mikołaj, synowie Stanisława, wnukowie Marcina Macieja, 1866 i 1869 r.; Sebastyan i Antoni, synowie Eliasza, wnukowie Sebastyana, prawnucy Andrzeja, 1826 r.; Ignacy i Konstanty, synowie Sebastyana, 1848 r.; Jan Wojciech, Bazyli Sebastyan, Adam i Władysław, synowie Antoniego, 1841, 1854 i 1856 r. (Spis.).

s. 391GRODZICKI h. ŁADA. Hrabiowie i szlachta. Senatorowie w rodzinie: Piotr-Jakób, kasztelan zakroczymski 1650—1661 r. Krzysztof, kasztelan kamieniecki 1658 r., um. 1659 r. Wincenty, kasztelan ciechanowski 1728 r., um. 1729 r. Stanisław, kasztelan słoński 1772—1775 r., oświecimski 1775 r., um. 1779 r. Michał, kasztelan oświecimski 1779—1793 r.

Dawna mazowiecka rodzina, już w XV stoleciu rozdzielona na kilka linij, zamieszkujących na Mazowszu, w Wielkopolsce i na Podlasiu, a pisząca się z Grodziska; w XVII stoleciu byli już także na Litwie i w Małopolsce. Przezdoma, skarbnik łomżyński 1470 r., miał syna Jana 1479 r., ożenionego z Julianną Łachowską. Sędziwoj 1478 r. Bronisz, cześnik 1496—1512 r., następnie podstoli nurski, pozostawił synów, Wojciecha, doktora obojga praw, i Łukasza 1522 r. Jan, ochmistrz dworu książąt Mazowieckich, miał córkę Katarzynę Kumelską 1523 r. Stanisław, dziedzic na Grodzisku, podkomorzy łomżyński 1553 r., zm. 1578 r., pozostawił córkę Annę Kozerską, i synów: Floryana, ożenionego z Zofią Czerwińską, Jana, ożenionego z Anną Jeziorkowską, Łukasza i Jakóba, wojskiego łomżyńskiego, dziedzica dóbr Ciarnowiec 1598 r., po którym synowie: Piotr-Jakób, Stanisław i Andrzej (Conv. Vars.).

s. 392Piotr-Jakób, podkomorzy rożański 1627—1649 r., starosta ostrowski 1638 r., sędzia deputat Trybunału koronnego 1644 r. (Zap. Tryb. Lubel.), w 1649 r. uwolniony od kondemnaty za niewłaściwe przeniesienie sejmiku z Nura do Ostrowia; kasztelan zakroczymski 1650—1661 r., wierny Janowi Kazimierzowi, z żony Heleny Żabickiej miał córkę Potencyę za Januszem Wesslem i synów, Piotra i Stanisława (Conv. Vars.). Stanisław z Czermika, cześnik 1625 r., chorąży łomżyński 1648—1651 r., podpisał elekcyę 1648 r. z ziemią łomżyńską; z 1-ej żony Anny Jedwabińskiej miał synów: Jana, Józefa, opata Bazylianów w Połocku, zm. 1678 r., i Klemensa-Kazimierza, Bazylianina na Litwie, a z drugiej żony Krystyny Drohojowskiej syna Heronima, który sprzedał w 1680 r. swój majątek Daniszowo Jakóbowi Grodzickiemu, podstolemu łomżyńskiemu, swemu krewnemu.

Jan, drugi syn Stanisława, podkomorzego łomżyńskiego, miał kilku synów; z tych Stefan pozostawił syna Joachima, wojskiego łomżyńskiego 1641-1648 r., dziedzica dóbr Rydzewo-Rozwory 1633 r. (Conv. Vars.), który podpisał elekcyę 1648 r. z ziemią łomżyńską; z jego synów, Jan, podstarosta grodzki ciechanowski i poborca łomżyński 1689 roku, i Marek 1690 r. (Wyr. Tryb. Piotrk.).

Heronim, poborca nurski 1618 r. Jan, podkomorzy rożański, poseł na sejm 1623 r. Stanisław, syn Mikołaja, cześnik łomżyński 1678 r., mąż wielkiej prawości i wymowy. Tomasz, starosta wizki 1683 r. Aleksander-Józef, stolnik ciechanowski, stronnik Stanisława Leszczyńskiego 1705 roku. Wincenty, ze stolnika zakroczymskiego kasztelan ciechanowski 1728 roku, umarł 1729 r. Tomasz, Jezuita, rektor kolegium warszawskiego, a po supresyi zakonu proboszcz parafii św. Andrzeja w Warszawie, tyle odznaczył się pobożnością, miłosierdziem i opieką biednych, że go nazywano apostołem Warszawy; autor i kaznodzieja, umarł 1802 r.

Po Franciszku, dziedzicu dóbr Górki w 1698 r., pochodzący: Jan Nepomucen, syn Franciszka i Tekli z Biegańskich, dzierżawca dóbr w pow. kujawskim, w 1837 r., Józef, syn Mikołaja, urzędnik celny, w 1839 r., Piotr, syn Wojciecha i Wiktoryi z Jankowskich, 1849 roku, Jan, syn Tomasza, w 1855 r., oraz Kazimierz i Józef, w wojsku ros., synowie Franciszka i Kunegundy z Gostkowskich, w 1857 r. wylegitymowani w Królestwie.

Po Andrzeju, dziedzicu dóbr Urzymowo 1700 r., syn Dawid miał syna Jakóba, a ten Mikołaja, po którym syn Wojciech pozostawił syna Wincentego, ożenionego z Jadwigą Dąbrowską, z której synowie, Józef, i Ludwik wylegitymowani w Królestwie 1850 r.

Z osiedlonych na Podlasiu i w wojew. lubelskiem. Andrzej z Grodziska, komornik i pisarz ziemski łukowski 1556 r. (Conv. Vars.), z żony Anny Arciszewskiej pozostawił synów: Wojciecha, Jana i Piotra, dziedziców dóbr Grodzisko 1589 r. Z nich Wojciech, komornik ziemski łukowski 1581 r., dziedzic Domaszewnicy, miał synów, Pawła i Krzysztofa (Zap. Tryb. Lubel.). Paweł służył za młodu w wojsku koronnem; Mikołaj Sieniawski, podczaszy koronny, odkrywszy w nim znakomite zdolności matematyczne, s. 393 wysłał go własnym kosztem na naukę do Niderlandów. W krótkim też czasie Paweł zasłynął jako jeden ze zdolniejszych artylerzystów i za powrotem do ojczyzny mianowany od króla Władysława IV pułkownikiem, a następnie generałem artyleryi koronnej, z polecenia sejmu 1639 r. zajmował się urządzeniem arsenałów w Warszawie, Krakowie, Lwowie, Malborgu i Barze, i chlubnie wywiązał się z tego obowiązku; umarł w sile wieku 1645 roku.

Krzysztof służył za młodu w wojsku niderlandzkiem, za powrotem do ojczyzny pułkownik, a następnie generał artyleryi koronnej 1654 roku, tak dzielnie bronił Lwowa przeciwko ogromnej sile Kozaków, że Chmielnicki zwątpiwszy o zdobyciu tego miasta, niewielki tylko zyskawszy okup, odstąpił od oblężenia; w 1657 r. dowodził w Oblężeniu Poznania, a w 1658 r. przeważnie przyłożył się do odzyskania Torunia. Krzysztof, kasztelan kamieniecki 1658 r. (Sigil.) i starosta drohobycki, wkrótce potem został gubernatorem Prus Zachodnich; zdobył na Szwedach Elbląg 1659 r. i tegoż roku umarł z trudów wojennych.

Andrzej, syn Andrzeja, chorążego łukowskiego, 1585 r. Marcin, Seweryn i Stefan, synowie Leonarda, 1589 r. Jan, syn Michała, dworzanin królewski 1606 r. Piotr, Wojciech, Michał, Adam i Paweł, synowie Jana i Zofii Plicianki, 1609 r. Mikołaj, Piotr, Jan, Katarzyna i Zofia, dzieci Piotra, 1616 r. Stefan, syn Stanisława i Zofii Gojskiej, 1628 r. Andrzej, regent kancelaryi bracławskiej 1645 r. Teodor, syn Jerzego, 1663 r. (Zap. Tryb. Lubel., Don. Vars.).

Andrzej i Jakób podpisali elekcyę 1674 r. z wojew. lubelskiem. Franciszek z Grodziska, cześnik podolski 1690 r. Mikołaj 1697 r. z wojew. brzesko-litewskiem, Michał, poseł ziemi sanockiej, Paweł-Tomasz na Grodzisku z wojew. ruskiem, Piotr i Tomasz, sędzia kapturowy łomżyński, z wojew. lubelskiem 1764 r. podpisali elekcye.

Aleksander-Stanisław, regent grodzki lubelski, dziedzic dóbr Rogienice 1703 r., ożeniony z Maryanną Taube. Andrzej, cześnik łukowski 1680 r., z żony Maryanny Pikarskiej, chorążanki derpskiej, pozostawił kilku synów; z nich Ludwik, cześnik łukowski 1714 r., rotmistrz brzesko-litewski, z żony Maryanny Lgockiej miał synów: Kazimierza, ożenionego z Borysowską, Faustyna, autora i poetę, Leona i Tomasza, Jezuitów 1745 r. Szymon, subdelegat grodzki lubelski 1750 r. Norbert, viceregent łukowski 1757 r.

Po Piotrze, viceinstygatorze i sędzim kapturowym łomżyńskim 1764 r., syn Stefan miał syna Szymona, ożenionego z Salomeą Nurzyńską, z niej synowie, Paweł i Feliks w wojsku ros., wylegitymowani w Królestwie 1844-1847 r.

Feliks, sędzia kapturowy lubelski 1764 r., z żony Franciszki Turskiej pozostawił synów, Józefa, dziedzica dóbr Patkowo, w pow. bialskim, i Wincentego, dzierżawcę dóbr Jawidza, z synem Ewarystem, wylegitymowanych w Królestwie 1842 r.

s. 394Z osiedlonych w Małopolsce. Jan, pisarz ziemski oświecimski 1697 r. Aleksander, syn Jana z Grodziska, 1696 r., z żony Anny-Elżbiety Pudwelsówny (Ks. Gr. Piotrk.) miał synów: Józefa-Benedykta, Antoniego, Stanisława i Jana. Z nich:

Józef-Benedykt, kanonik krakowski 1728 r., pobożny i zacny, fundator przy kościele św. Stanisława w Rzymie dwóch stypendyów dla młodzieży polskiej, uczącej się teologii w Rzymie, rezygnował kanonię 1769 r.; umarł 1778 r.

Antoni, podczaszy zatorski 1727 r. (Sigil.), starosta kąkolownicki i mostowski 1740 r., był żonatym z Eleonorą Potocką, wojewodzianką czerniechowską, wdową po Fabianie Szaniawskim, łowczym litewskim (Sigil.).

Stanisław, cześnik buski 1736 r., viceinstygator koronny 1739 roku (Sigil.), podpisał elekcyę 1764 r. z wojew. krakowskiem; kasztelan słoński 1772 r. (Sigil.), oświecimski 1775 r. i kawaler orderu św. Stanisława (Kancl.), z żony Anny Morskiej miał synów, Józefa, który podpisał elekcyę 1764 r. z wojew. krakowskiem, i Jana Nepomucena, krajczego koronnego 1786 r. (Sigil.), kawalera orderów św. Stanisława i Orła Białego, marszałka Trybunału koronnego 1792 r., który w 1798 r. otrzymał tytuł hrabiowski austryjacki, zatwierdzony w Królestwie 1822 r.

Jan, najmłodszy syn Aleksandra, podczaszy żytomierski 1722 roku, skarbnik sanocki 1724 r., starosta pilzneński 1740 r. (Sigil.), z żony Anastazyi Grabkowskiej, córki Władysława, stolnika owruckiego, pozostawił synów: Ignacego, kanonika krakowskiego, Michała i Józefa.

Michał, szambelan królewski 1777 r. (Kancl.), kasztelan oświecimski 1779 r., kawaler orderu Orła Białego, z żony Zuzanny Konarskiej miał córkę Kunegundę za Józefem Dąmbskim i synów, Wacława i Felicyana, radcę prefektury krakowskiej 1812 r., senatora Rzeczypospolitej krakowskiej.

Józef, syn Jana, skarbnika, zaślubił Konstancyę Skrzyńską i z niej pozostawił synów, Ignacego i Piotra-Pawła; po Ignacym, dziedzicu dóbr Bzianki, z żony Jezierskiej syn Stanisław, żonaty z Maryanną Lgocką, miał synów, Leona i Ludwika, a Piotr-Paweł, sędzia pokoju pow. szydłowskiego 1820 r., z dwóch żon, Tekli Paprockiej i Joachimy hr. Załuskiej pozostawił córkę Helenę, żonę Michała Bajera, starosty kiszyńskiego, i synów, Józefa, dziedzica dóbr Chomentów, i Franciszka, oficera wojsk polskich, wylegitymowanego w Królestwie 1839 roku. Józef z żony Rupniewskiej miał syna Konstantego, a Franciszek z Antoniny Gostkowskiej ma synów, Maryana Adama i Józefa, wylegitymowanego w Królestwie 1843 r.

Franciszek-Kajetan, Paweł-Tadeusz, Michał-Józef, Mateusz Satan, Józef, Piotr, Ignacy, kanonik krakowski, Stanisław, członek Stanów galic., i Zenon 1782 r., Franciszek w 1795 r. i Leopold, syn Ignacego, członek Stanów, w 1840 r. wylegitymowani w Galicyi.

Po Piotrze, w 1646 r. wojskim stężyckim, syn Bartłomiej miał syna Ludwika, tego syn Joachim pozostawił syna Kazimierza, ożenionego z Józefą Rząrzewską, z której syn Adam, dziedzic dóbr Grodzisko, w pow. siedleckim, wylegitymowany w Królestwie 1849 r.

s. 395Pochodzący po Pawle, dziedzicu dóbr Radomyśl i Grodzisko 1636 r., Klemens, syn Franciszka i Teresy z Olszewskich, dziedzic dóbr Pławanice, w gub. lubelskiej, wylegitymowany w Królestwie 1838 r.

Z osiedlonych na Litwie. Bazyli, syn Mikołaja, i inni zapisani do ksiąg szlachty gub. kijowskiej 1802 r. Kajetan z synem Tytusem wylegitymowany w Cesarstwie 1844 r. i zapisany do ksiąg szlachty gub. podolskiej. Po Antonim, dziedzicu dóbr Latkowce 1719 r., syn Sebastyan 1754 r., miał syna Eliasza, podczaszego łukowskiego, dziedzica dóbr Czarnowody 1793 r., po którym synowie, Sebastyan z synami, Ignacym i Konstantym, oraz Antoni z synami: Janem, Bazylim i Władysławem wylegitymowani w Cesarstwie 1841—1856 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. podolskiej. Mikołaj, Ignacy z synem Józefem i Antoni, synowie Stanisława, a prawnucy Michała, dziedzica w 1722 r. dóbr na Podolu, wylegitymowani w Cesarstwie 1866 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. podolskiej.

[…]

s. 421VI. Kazimierz szósty i ostatni syn Piotra klucznika Wileńskiego, dziedzic Borczyny w powiecie Oszmiańskim leżącej, podczaszy Trocki. Gdy bracia jego z dwiema rodzonemi siostrami pożenili się, poszedł i on ich śladem i złączył się z trzecią Zofią Zuchorską z Słonieńska, (zmarłą około 1714. roku) Kazimierz spisawszy testament dnia 20. Sierpnia 1706. roku (przez małżonkę jego w grodzie Orszańskim dnia 4. Września 1706. aktykowany) umarł w tymże 1706. roku pozostawiwszy jedynego tylko syna Fabiana Kazimierza dnia 26. Grudnia r. 1700. r. z posesyi zastawnej, Męczennięta zwanej, w kościele Posławskim ochrzczonego, następnie starostę Sochaczewskiego Radzickiego, od dnia 26. Marca 1724. roku Czerkaskiego, zaś od dnia 22. Marca 1727. roku Mostoskiego (Mostensis), wreszcie Wizkiego i Chęcińskiego, tudzież łowczego W. Ks. Litewskiego, po śmierci stryja swego, Konstantego Felicyana, biskupa Krakowskiego, spadkobiercę, dziedzica dóbr Opacz wielki i mały, Ojrzanów, Zelechów, Zaremby, Kaleń, Wesoła Wola, Zalesie, Falenty, Jaworowa, Raszyn, Puchały, Wypandy, Janki i Derdy w ziemi Warszawskiej leżących, tudzież pałacu w Warszawie przy ulicy Senatorskiej pod gwiazdą zwanego i dworku na Szulcu, umarł w roku 1734. pozostawiwszy z Eleonory Potockiej, (która w następne śluby wstąpiła z Antonim na Grodzisku Grodzickim, podczaszym księztwa Zatorskiego i Oświecimskiego, a spłodziwszy mu córkę Annę umarła roku 1743.) cztery córki: Zofią bezdzietną, Rozalią w zakonie Sakramentek we Lwowie, Antoninę małżonkę, pierwszego ślubu Józefa Drohojowskiego, podstolica Przemyskiego, s. 422 powtórnego Stefana Wąsowicza, podstolica Radomskiego (których córka Maryanna Wąsowicz poszła w roku 1772. za Adama Łętowskiego podczaszego Krakowskiego) i Ludwikę z Antonim Potockim, starostą Lwowskim i Błońskim połączoną lecz bezdzietną; tudzież dwóch synów, z których Teodor od dnia 8. Lutego 1735. roku pułkownik wojsk Koronnych, w r. 1748. uskutecznił działy po rodzicach z bratem swym Filipem Nereuszem; dziedzic dóbr Opacza, Wrzeszczowa i innych, umarł około roku 1750. spłodziwszy z Salomei Brzozowskiej (która owdowiawszy poślubiła powtórnie Stanisława Sołtyka starostę Dźwinogrodzkiego) jedyną córkę Joannę żonę Mikołaja Junoszy Piaskowskiego, podkomorzego Krzemienieckiego.

[…]

s. 207DZIEWULSCY h. RAWICZ z Dziewul, w powiecie łukowskim, którą to wieś posiadali w 1531 r. Maciej Dziewulski, syn Marka, dzieci Jakóba, Jakób s. 208 i Andrzej (Paw.). W 1552 r. właścicielem Dziewul był Marcin (Paw.). Andrzej, syn Antoniego, właściciel Dziewul - Januszówki 1580 r., miał synów: Stanisława, Macieja i Andrzeja, dziedziczących na tejże wsi 1597 r. (Wyr. Lub. 17 f. 369 i 73 f. 695; Paw.). Maciej, Piotr, Mikołaj i Krzysztof, dziedzice na Dziewulach, 1593 r. (Wyr. Lub. 53 f. 197). Tomasza i Anny z Konarskich, córki: Elżbieta Andrzejowa Zborowska i Anna Stanisławowa Duninowa, ustępują 1601 r. spadek swój po Konarskich i po Prokopie i Zofii Dziewulskich Lipskiemu (Zap. Krak. 170 f. 1419 i 1425). Krzysztof i Samuel, synowie Mikołaja, dziedziczyli na Starych - Dziewulach 1580 r. (Paw. i Wyr. Lub. 39 f. 395). Baltazar, syn Samuela, ceduje sumę Grodzickiemu 1629 r. (Zap. Lub. 32 f. 520).

[…]

[…]

s. 322Ludwik Puszcz Jastrzębski, z żony, Anny Mietelskiej, miał córkę Barbarę, za Stefanem Świeszewskim 1787 r. (Deb. Czers. 2 f. 38) i synów: Jakóba, proboszcza wojsławskiego i Aleksego, który nabył 1778 r. od brata części w Jastrzębiach-Mroczkach i Tworkach. Aleksego, z Krystyny Grodzickiej, synowie: Jakób Ignacy, ur. 1791 r. i Jan Tomasz, ur. 1796 r. (metr. w Domanicach). Józef, syn Antoniego Puszcza, cedował 1786 r. części dóbr Borki-Kozy i Jastrzębie-Mroczki synowi Andrzejowi.

[…]

[…]

s. 330Grzegorz podpisał, z województwem lubelskiem, elekcyę króla Michała. Katarzyna, córka Mikołaja i Zofii z Rokoszów, żona 1700 roku Stanisława Jakóba Karwowskiego h. Pniejnia, starosty wojnickiego (Gr. Biec.). Mikołaj ten był administratorem Rybotycz i miał drugą córkę Annę Maryannę, ur. 1699 r. Paweł, żonaty z Anną 1667 roku. Maryanna, żona Franciszka Grodzickiego 1683 r. (metr. w Rybotyczach i Dobromilu). Franciszek, z żony Franciszki Barańskiej, 2-o v. Andrzejowej Jordanowej 1736 r., pozostawił: Dominika, Antoniego i Barbarę, którzy z matką i ojczymem kwitowali 1737 r. Humieckiego (Gr. Kamien.). Michał, regent grodzki halicki, otrzymał 1702 roku Olszankę, w bełskiem (Ręk. Os. Sig. 262 f. 96).

[…]

s. 362DZIEWULSKI h. RAWICZ. Wzięli nazwisko od wsi Dziewule, w pow. łukowskim; szlachta w większej części zagrodowa, i rozrodziwszy się, brała przydomki: Jedynak, Gomuła, Mędrek i t. p. Maciej, syn Marka, Jakób i Andrzej, synowie Jakóba, w 1531 r., a Marcin w 1552 r. dziedzice dóbr Dziewule (Ks. poborowe). Mikołaj, Jan i Antoni, dziedzice Dziewule-Januszowo 1566 r. (Metr. Kor.). Po Antonim syn Andrzej pozostawił synów: Andrzeja, Macieja i Stanisława 1600 r. Stanisław, chorąży pancerny, walczył przeciw Szwedom 1655—1660 roku; dobry żołnierz, popadł w kondemnatę za popełnione nadużycia, lecz na proźby wojska był od niej uwolniony 1666 roku. Jakób z ziemią nurską, Kazimierz z ziemią chełmską podpisali elekcyę 1697 roku. Marceli, Franciszkanin, niektóre z jego kazań zostały ogłoszone drukiem 1717 i 1726 roku. Jakób, Jezuita, autor 1746 r. Błażej, Stanisław i Tomasz, synowie Mikołaja i Katarzyny Borkowskiej, sprzedali Grodzickim swoją część we wsi Dziewule 1761 r. Andrzej, podporucznik wojsk polskich 1822 r.

[…]

[…]

s. 95Sebastjan, syn Jana i Zofji z Ługowskich Goreszczyków, wnuk Macieja i Jadwigi z Dziewulskich, sprzedał 1784 r. część Dziewul Piotrowi Grodzickiemu. Jan, syn Adama, kupił część Chromnej od Franciszka 1790 r. Łukasz, syn Stanisława, kupił od brata Baltazara część dóbr Ługi Rentki i Ługi Golacze 1784 r. Wojciech i Fabjan, synowie Łukasza, kupili od brata Wincentego część Chromnej 1789 r. Sebastjan, Jan, Łukasz i Wojciech, wylegitymowali się ze szlachectwa w Galicji zachodniej 1804 r. (Quat. V f. 153, 158 i 201).

[…]

[…]

s. 249Stanisław Oledzki [III pok.], syn Stanisława, wojskiego mielnickiego, dziedzic na Olędach na Podlasiu, Czuryłłach i Ciepielach, miał w r. 1581 sprawę w Trybunale Lubelskim z Grodzickim [Wyr. Lub. ks. 10 fol. 679], w r. 1582 z Modzelewskim (tamże ks. 18 fol. 742 i ks. 23 fol. 912), piastował podówczas godność sędziego grodzkiego łukowskiego. Z dwóch żon, których nazwiska nie są nam wiadome, pozostawił pięciu synów. Z tych:

[…]